از جملهى چیزهایى که حوزه احتیاج دارد، یک نظام تعلیم و تعلّم است تا وقتها در آن هدر نرود؛ این را ما احتیاج داریم. امروز دیگر روزى نیست که ما اجازه بدهیم عمر یک جوان متدیّن و آمادهى براى تلاش در راه دین و مجاهدت علمى در راه دین ــ یعنى طلبه ــ [هدر برود]. طلبه این است دیگر؛ طلبه اگر متدیّن نبود، طلبه نمیشد؛ اگر آمادگى براى مجاهدت در راه دین نداشت، طلبه نمیشد؛ حتّى شاید بشود گفت اگر عاشقانه این راه را دوست نمیداشت، طلبه نمیشد. خب، روزى که اسلام توفیق پیدا کرده است که یک نظام مبتنى بر یک اندیشه، یک تفکّر و جهانبینى را در معرض دید بشریّت قرار بدهد، دیگر روزى نیست که ما اجازه بدهیم یک روز، یا یک ساعت از وقت این جوان با این خصوصیّات، این طلبه هدر برود؛ باید وقت او را به بهترین شکلى پُر کنیم ــ یعنى حوزه باید پُر کند ــ و حوزه باید از وقت او بهترین استفاده را ببرد و از او یک انسانى که میتواند امروز براى نظام اسلامى آبرو باشد و هدف توسعهى اسلام و رواج اسلام و شناخته شدن اسلام را تأمین بکند بسازد. این، یک نظام درسى لازم دارد؛ بدون نظام درسى نمیشود. اینکه ما رها کنیم یک مجموعهى عظیم بیست هزار نفرى را و ندانیم که اینها چگونه درس میخوانند، چه درسى میخوانند، با چه هدفى درس میخوانند، در چه حدّى قرار میگیرند، سزاوار نیست.طلاب
نامهای دیگر: طلبه، طلبگی، طلاب انقلابی، طلاب علوم دینی
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
دانشپژوهان علوم دینی در حوزههای علمیه و وظایف و نقش آنان.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:پیام بهمناسبت برگزاری سمینار هفته وحدت حوزه و دانشگاه— ۱۳۶۰/۰۹/۲۷
سیر زمانی
از ۱۳۶۰ تا ۱۴۰۴۱۳۶۰۱۴۰۴
فقط سال ۱۳۶۸همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
و اینها با طلبگى میسازد؛ تصوّر نشود که خب، اگر اینجور بخواهند [عمل] بکنند، پس کى درس میخوانند. درس را همیشه میخوانند؛ جنگ که همیشه نیست، راهپیمایى که همیشه نیست، حضور در صحنههاى ضرورى که هر ساعت نیست. درس هم باید بخوانند؛ بى درس و بى تحقیق و بى مباحثه طلبه معناى خودش را از دست میدهد. در دوران مبارزات یک عدّهاى از طلبهها غرق در عالم مبارزه بودند؛ آن هم مبارزات آن زمانها که یک جور دیگرى بود و یک آمیختگىهایى و یک پیچیدگىهایى داشت. یک جریان، جریان روشنفکرى بود؛ یک جریان، جریان مبارزه بود؛ اینها با هم التقاء میکردند در مواردى و البتّه التقائشان در آن موارد خوب هم بود. گاهى طلبههاى مبارز یک حالت روشنفکرى پیدا میکردند. بنده در مشهد که بودم، با طلبهها اُنس داشتم؛ طلبههاى قم و جوانهاى قم هم مکرّر پیش ما مىآمدند، میرفتند، مسئله مطرح میکردند ــ از این مسائل اینجورى ــ من میدیدم اینها نسبت به درس بىرغبتند؛ مکرّر به این طلبهها میگفتم که برادرها! این درس رسائل و مکاسب را باید بخوانید، این کفایه را باید یاد بگیرید؛ اینکه خیال بکنید که ما دیگر مبارزیم، پس دیگر این حرفها چیست، «معناى حرفى» به چه درد میخورد، «اجتماع امر و نهى» و «مقدّمهى واجب» را ول کن، نخیر، اینجورى نمیشود؛ باید اینها را یاد بگیرید، این فنّ ما است؛ مکرّر میگفتم، الان هم همین را میگویم که بىمایه فطیر است. طلبهاى که غور[9] و خوض[10] در درس و علم نداشته باشد، طلبه نیست؛ موضوع منتفى است. بحث سر طلبه است؛ طلبه، یعنى آن که درس میخواند، باید درس بخواند.شاهدها (۱۴ پاراگراف)
لزوم خوب درس خواندن؛ خدمت دینی متوقف بر علم
درس را باید خیلى خوب خواند؛ بیمایه فطیر است[4] و فایدهاى ندارد. [نباید] کسى خیال کند که درس نمیخوانیم، امّا براى دین خدمت میکنیم؛ نمیشود. بدون درس خواندن نمیشود خدمت کرد. ممکن است خدمات دیگرى بشود؛ [ولى] این خدمت، متوقّف به علم است. خب، باید درس خواند و درس را باید خوب خواند. و از درس مهمتر، آن معنویّت و روحانیّتى است که در درون خود ما باید باشد، تا «مَن نَصَبَ نَفسَهُ لِلنّاسِ اِماماً فَعَلَیهِ اَن یَبدَاَ بِتَعلیمِ نَفسِهِ قَبلَ تَعلیمِ غَیرِه»[5] انشاءالله تحقّق پیدا بکند. …لزوم حضور فعال در میدانهای نظامی و فرهنگی بیمنافات با درس
… به کارایى امروز، به مفید بودن امروز نبوده. امروز روحانیّت شیعه از همهی دوران طولانى عمر پُربرکت خود مفیدتر و پُربرکتتر و بیشتر در خدمت اسلام و مسلمین است -در این هیچ تردیدى نیست- امّا زمان و زمینهی کار و وضعیّت این ملّت بزرگ، از ما تلاش بیشترى را میطلبد؛ خیلى باید کار کنیم، خیلى باید تلاش کنیم.طلّاب عزیز و فضلاى جوان، حضور در میدانهاى گوناگون را [حتّى] یک لحظه باید فراموش نکنند؛ این با درس خواندن منافات ندارد، [بلکه] مؤیّد درس خواندن است. همانطور که امام بزرگوار در پیام فراموشنشدنیشان فرمودند، آن جوانهایى که تفقّه[11] را در میدانهاى خودش فراگرفتند و منذر[12] قوم خودشان شدند، آن جوانها و فضلائى که میدان جنگ را میدان آزمایش نفْس خود و میدان تکامل معنوى خودشان قرار دادند و پیش رفتند، این میدانها را رها نکنند. امروز هم خطوط، میدانها، صحنههاى نظامى و غیرنظامى، صحنههاى فرهنگى، محتاج حضور فعّال شما است.لزوم درس خواندن و عالم شدن برای پاسخ به نیازهای مردم
انشاءالله که موفّق باشید. آقایان! درستان را خوب بخوانید تا عالم بشوید تا بتوانید جواب نیازهاى مردم را بدهید؛ عالم باشید تا آنوقت مفید باشید؛ وَالّا مفید نخواهید بود. در کنار درس، از اوضاع عالم، از اوضاع کشور، از مسائل سیاسى مطّلع باشید؛ که اگر بیاطّلاع باشید، به درد پاسخگویى به نیازهاى مردم نخواهید خورد؛ این را روراست بهتان بگویم. باید بدانید در مملکت چه میگذرد، در دنیا چه میگذرد، نیازهاى مردم چیست. و بعد هم «مَن نَصَبَ …لزوم همراهی طلاب با مدرسان و دیدن آنان در رتبهای بالاتر
… فضلا و مدرّسین خواستهاند که با اینها گرم بگیرند- گفتند شما جذب جامعهی مدرّسین بشوید. پس نمیشود ما یک حرکت عمومى طلبگى و حوزهاى داشته باشیم درحالیکه به قول معروف، این شیرش را جدا میدوشد و کشکش را جدا میسابد؛ آنها جدا، اینها جدا، این نمیشود؛ یک جریان است. باید با هم باشند؛ و بایستى مجموعهی طلّاب -همچنان که در اساسنامهی شما آمده- مجموعهی مدرّسین را در رتبهی بالاتر از خودشان و در ردهی بالاتر از خودشان مشاهده کنند و ببینند. این هم سهم آنها.شوراى مدیریّت هم همینجور. البتّه «شوراى مدیریّت» و «جامعهی مدرّسین» هر دو عناوینند؛ اگرچه اشخاص محترم و بزرگوار فراوانى در این مجموعهها هستند که ماها باید افتخار بکنیم که چنین عناصرى را در مجموعهی حوزهی علمیّهی خودمان داریم، امّا آنچه …طلاب جوان محور امیدها و انرژیهای بالفعل و بالقوهٔ حوزه
… که ترافیک هست، یک خُرده از قبل مثلاً زودتر راه میافتد؛ مثل آن «اَلاِمتِناعُ بِالاِختیارِ لا یَنافِى الاِختیار».[35] علیایحال، فقط همین را عرض بکنم -خودِ شما آقایان محترم که بحمدالله از فضلا و برجستگان هستید- من این طلبههاى جوان را به شما توصیه میکنم. این طلّاب جوان خیلى مهمّند؛ طلّاب محور ادارهی حوزه نیستند، امّا درحقیقت محور امیدهاى حوزه و انرژیهاى بالفعل و بالقوّهی حوزهاند. اگر طلبه ناامید شد، شما چیزى در دست نخواهید داشت؛ مراجع هم چیزى نخواهند داشت. این نکتهی مهمّى است؛ سعى بشود که طلّاب مأیوس نشوند؛ ناامید نشوند؛ مسئلهدار نشوند.همراهی تحصیل اجتهاد با تهذیب نفس، فهم سیاسی و حضور در صحنهها
طلّاب علوم دینى در کنار تحصیل و فراگیرى فنّ اجتهاد و فقاهت -در همان گسترهی وسیعى که امام عالیقدرمان براى اجتهاد ترسیم میکرد- با تهذیب نفْس و قدرت فهم سیاسى، در همهی صحنههایى که انقلاب نیاز به آنها دارد، حضور یافته، با زبان و عمل، وظایف خود را انجام دهند.طلاب جوان مایهٔ امید و سازندگان آیندهٔ کشور، انقلاب و اسلام
حقیقتاً حوزههای علمیه، قوام اصلی و ستون مهم انقلاب و نظام مقدس جمهوری اسلامی هستند. سالهاست که من با قشر و نسل شما قلباً و روحاً پیوند و انس دارم. شما مایهی امید هستید. آینده متعلق به شما و در دستهای شماست. دل و دست و مغز و روح و زبان گویای شماست که آیندهی کشور و انقلاب و حتّی آیندهی اسلام و مسلمین را طراحی میکند و میسازد.نقش طلاب جوان در آغاز انقلاب در رساندن معارف اسلامی به مردم
در اول انقلاب، نسل جوانِ همسنِ امروزِ شما خیلی نقش داشت. در آن سالهای پُرماجرا، طلاب جوان و سبکبال و کمربسته و عاشق صادق، مانند زنبورهای عسل بودند که قرآن به آن اشاره میکند: «و اوحی ربّک الی النّحل ان اتّخذی من الجبال بیوتا و منالشّجر و ممّا یعرشون»[1] . آنها در گلزار مصفای حوزههای علمیه، برفراز معطرترین گلها و باطراوتترین شاخهها و جاندارترین ساقهها و ریشهها مینشستند و عسل شیرین «فیه شفاء للنّاس»[2] علوم اسلامی را میمکیدند و آن را به انسانهای مستعد و مشتاق در اطراف و اکناف این کشور و در میان روستاها و شهرها و راههای دور و جنوب و شمال و حتّی به خارج از کشور میرساندند. و چنین شد که گردونهی انقلاب به حرکت درآمد و این برکات بر آن بار شد. این نبود، مگر به خاطر آن محور و قلب و مرکز و مغز فعال حوزهها؛ یعنی همان روح مقدسی که امروز ما برای او عزاداریم.لزوم سوق دادن طلاب به سوی اهداف انقلابی و اسلامی
مدرّسین معظّم و محترم و اساتید در حوزهی علمیّهی قم و سایر حوزهها، طلّاب را به سمت هدفهاى انقلابى و اسلامى سوق بدهند. درست است که امروز روحانیّت و اسلام، راه خودشان و جایگاه خودشان را کاملاً پیدا کردهاند، امّا اینجور هم نیست که افکار انحرافى بکلّى از بین رفته باشد و ریشهکن شده باشد. آن کسانى که هنوز نتوانستهاند جِلوهی انقلابىِ اسلام را درک کنند، در حوزهها باز هم هستند؛ …قدرشناسی و احساس برادری طلاب و دانشجویان با یکدیگر
… و مصلحتشناس داشتیم که ارتباطاتشان را با دانشگاهها مستحکم کردند. بهترین جلسات سخنرانیهای علمائی مثل مرحوم آیتالله مطهّری و امثال ایشان در دانشگاهها بود؛ و مرحوم دکتر مفتّح (رضوان الله علیه) یکی از پُرکارترین و فعّالترینِ اینگونه روحانیّون بود. طلّاب و دانشجویان قدر یکدیگر را بدانند؛ با یکدیگر آشنا باشند، مرتبط باشند؛ احساس بیگانگی نکنند؛ احساس خویشاوندی و برادری را حفظ کنند و روحانیّون در دانشگاهها کوشش کنند نمونههای کامل عالم دین و طلبهی علوم دین را عملاً -قبل از قولاً- به دانشجویان و دانشگاهیان ارائه بدهند و نشان بدهند؛ هر دو نسبت به یکدیگر با حسّاسیّت مثبت و با علاقه همکاری کنند. این …تکالیف عمدهٔ فضلا، مدرسان، طلاب و مراجع در اصلاح حوزه
… آنچه را هم در این باب احساس بکنم تکلیف من است، انجام خواهم داد و منتظر نمیمانم که شرایط خاصّى پیش بیاید؛ نه، اگر واقعاً من در این زمینه، تکلیف شرعىِ فعلىِ منجّزى[2] شرا احساس کنم، به فضل پروردگار معطّل نخواهم ماند در آن حدّى که مربوط به من خواهد شد. لکن تکالیف عمدهاى بر دوش شما آقایان فضلاى حوزه و مدرّسین و عامّهی طلّاب و حضرات مراجع عظام است. این، کلّىِ مسئله.آرمان آگاهی هر طلبه از وظیفهٔ روزانهاش برای تحقق هدف حوزه
اگر بتوانید کارى بکنید که هر طلبهاى در قم -هر طلبهی احساس مسئولیّتدارى- صبح که بلند میشود، همچنان که به فکر برنامهی درس و بحث روزانهاش است، بداند که براى آن هدف چهکار باید بکند، این ایدئال است؛ حدّ اعلىٰ است. لکن اگر این هم نشود، همین اندازه که معلوم باشد شما میخواهید ده سال دیگر چه اتّفاقى در قم بیفتد یا حوزه در ده سال دیگر چه فرق و تفاوتى با امروز داشته باشد، این میشود آن هدف. این را مشخّص کنید، بر اساس این هدف برنامهریزى کنید.لزوم یافتن و پیگیری سهم طلاب در حرکت اصلاحی حوزه
… سازنده انجام بگیرد، یک کار ذوجوانب است: یعنى طلّاب -فکرشان، ارادهشان، تشخیصشان و بخصوص نیرویشان- در آن نقش دارند، مدرّسین و جامعهی مدرّسین و فضلا و شوراى مدیریّت در آن نقش دارند، و مراجع محترم و معظّم هم در آن نقش دارند؛ یک کار چندبُعدى باید انجام بگیرد. شما -یعنى مجموعهی طلّاب- در این جمع و در این صفحهی مشترکٌفیه، سهم خودتان را پیدا کنید؛ [ببینید] سهم طلّاب چیست، آن را جستجو کنید و آن سهم را دنبال بکنید. این چیزى است که در بحثهاى شما باید حتماً مورد توجّه و تأمّل قرار بگیرد؛ آنوقت -همانطور که عرض کردم- با برنامهریزى و بدون اندکى وقفه پیش بروید؛ بنابراین این حرکت، حرکت مبارکى است، باید دنبال بشود. این خصوصیّاتى هم که عرض کردم در این حرکت وجود دارد. این هم …لزوم درس خواندن و ملا شدن برای مفید واقع شدن
… است؛ همان فقه سنّتىِ ما پویا است. «پویا» یعنى علاجکنندهی مشکلات؛ یعنى پاسخگوى به حوادث واقعه بهصورت حقیقىِ کلمه؛ جواب میدهد، چون بر مبناى اجتهاد است، ما باب اجتهاد را که مسدود نمیدانیم. باید فقاهت تقویت بشود؛ درسها و حوزههاى فقاهت مورد اهتمام قرار بگیرد. بنده از قدیم در دوران مبارزات به رفقاى طلبهاى که با ما معاشر بودند، میگفتم بیمایه فطیر است؛[22] بدون درس خواندن، بدون زحمت کشیدن، بدون ملّا شدن، نمیتوان مفید واقع شد. باید ملّا شد تا بتوان مفید شد. این رکن اوّل.