رفتن به محتوای اصلی

صنایع دفاعی

نام‌های دیگر: صنایع دفاع، صنایع نظامی، صنعت دفاعی، صنعت هوایی

مقایسهٔ دیدگاه رهبران
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

ساخت و تعمیر تجهیزات نظامی در داخل کشور.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:یادداشت در بازدید از نمایشگاه دستاوردهای صنایع نظامی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی— ۱۳۶۷/۱۲/۱۸

سیر زمانی

از ۱۳۶۷ تا ۱۴۰۳
۱۳۶۷۱۴۰۳

فقط سال ۱۳۷۶همهٔ سال‌ها

پیشرفت جوانان و مهندسان ایرانی در ساخت تجهیزات نظامی و جنگندهٔ آذرخش

امروز جوانهاى ما، صنعتگران ما، مهندسان ما، فنّاوران ما، با ابتکارى که مخصوص ملّت ما است به این معنا که ملّت ما هم بحمدا‌لله‌ به‌ صورت ویژه‌اى از آن برخوردار است، توانسته‌اند در زمینه‌ى ساخت تجهیزات نظامى پیشرفتهاى زیادى را پیدا کنند. ما انواع هواپیماهاى ساخت کشورهاى مختلف را در اینجا داریم ــ هواپیماهاى ساخت کشورهاى غربى، ساخت کشورهاى شرقى ــ [این جوانها] این هواپیماى آذرخش[2] را از تجربیّات خود ساخته‌اند؛ آنچه در آموزشها و تجربه‌هاى خودشان به دست آورده‌اند، بر روی هم گذاشته‌اند، این هواپیما امروز ساخته شده است و جمهورى اسلامى ایران به ‌وسیله‌ى همین نیروهاى مؤمن ما، در عِداد[3] سازندگان جنگنده‌هاى پیشرفته‌ى دنیا در آمده است. [در گذشته] چنین فرصتهایى داده نمیشد.

پیشرفت صنایع نظامی به برکت بسته‌شدن درهای سلاح در جنگ

… کاملی در همه جوانب رسیده‌ایم. اگر این ملت، یک وقت مصلحتش ایجاب کند که همه درها را هم ببندد، میتواند. بدانید که اگر چنان روزی برای ملت ایران پیش آید، روز فَرَج است. چرا؟ برای این که ما همیشه آن وقتی که احساس کرده‌ایم باید از خودمان استفاده کنیم، درخشیده‌ایم. دیدید که در جنگ، به مجرّد این که درهای سلاح و تجهیزات جنگی بر روی ما بسته شد، ما به درون خودمان برگشتیم که خودمان را تأمین کنیم. این پیشرفتهایی که ما امروزه در صنایع نظامی داریم، به همین خاطر پیش آمد، والاّ ایران نمیتوانست سلاح سبک کوچک هم تولید کند. امروز ایران سلاحهای پیچیده را هم تولید میکند و میتواند تولید کند. این، به برکت همین بستن درها و قطع رابطه‌ها پیش آمد. به برکت این پیش آمد که ملت ایران و نیروهای سازنده و کارامد، احساس کردند که باید به خودشان مراجعه کنند. اگر یک روز این احساس در جوانب دیگر هم پیش آید، روز عید ماست. ما از این هیچ نگرانی نداریم.

بی‌بهره ماندن استعداد صنعتگران ایرانی در رژیم گذشته

… در اینجا ساخته بشود، یا حتّى قطعات مرکّب آنها در اینجا باز بشود و شناخته بشود؛ آن قطعه را همین‌طور دربسته سوار طیّاره میکردند، میبردند در کشور سازنده، آنجا یک قطعه‌اى دیگر با قیمت گزافى میفروختند میفرستادند ایران، در حالى‌ که ایرانى میتوانست [آن را بسازد]. این جوان صنعتگر ایرانى که امروز در نیروى هوایى ارتش جمهورى اسلامى ایران به خود این گستاخى و جرئت را میدهد که یک هواپیماى شکارى، بمب‌افکن، یا یک جنگنده‌ى مجهّز و پیشرفته بسازد، همینها در ارتش آن روز ایران و در سراسر کشور ایران بودند [ولی] کارایى نداشتند؛ استعداد بود، امکان بود، قدرت به کار انداختن نبود، فرصت به آنها داده نمیشد.