کوشش مسلمانان برای انسانسازی و قطع شر ستمکاران، نه کشورگشایی
حُبُّ الدُّنْیا رَاْسُ کُلِّ خَطیئَه[1] همه خطاها از خود انسان و از این حب انسان به خودش هست. اگر آنهایی هم که در صدر اسلام بودند مثل مسلمین حالا بودند، آنها هم همان جا، در همان محلِ خودشان خفه شده بودند، لکن آنها به جان و دل برای اسلام کوشش کردند و رفتند؛ و نه برای اینکه کشوری بخواهند. کشور، اسلام میخواهد چه کند؟ برای اینکه آدم درست کند. رفتند که ستمکارها را شرشان را از سر مظلومان قطع کنند. دست ستمکاران را قطع کنند و وعده الهی را که: نُریدُ انْ نَمُنَّ عَلَی الَّذینَ اسْتُضْعِفُوا فِی الْاَرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ ائِمَّهً وَ نَجْعَلَهُمُ الْوارِثینَ[2] را تحقق بدهند و بسیار هم موفق شدند. لکن آن قدری که آنها میخواستند نشد، آنها همه دنیا را …
خون دل پیامبر (ص) و شکایت امیرالمؤمنین (ع) و قرآن از مسلمانان
… پیشبرد اهداف اسلام شما جنگ میکنید. نظیر مجاهدین این زمان، نظیر این جوانهای این زمان، از اول تاریخ تا حالا نبوده است. اگر آنها بودهاند، اما کم بودند. زمان رسول الله- صلی الله علیه و آله و سلم- تا میآمد به زمان ائمه ما- علیهم السلام- آن زمان رشد اسلام بود. پیغمبر چقدر خون دل از این مردم همان بلاد خودشان میخورد! امیر المومنین چقدر شکایت کرده است! قرآن چقدر شکایت کرده است؛ شکایت از همان مسلمانها! امیر المومنین از همان مسلمانها و از همین کسانی که در اطرافش بودند شکایت میکردند، منبر میرفت آرزوی مرگ میکرد! امیر المومنین وقتی هم که شمشیر را خورد از آن منافق، فُزْتُ وَ رَبِّ الْکَعْبَهِ[3] فرمود؛
تشکیل حکومت و قوای نظامی از زمان پیامبر (ص)
شما اگر صدر اسلام را ملاحظه کنید، میبینید که اسلام از زمان پیغمبر- صلی الله علیه و آله و سلم- حکومت تشکیل داده است، قوای نظامی و انتظامی داشته است. در سیاستها دخالت میکرده است و مسجد النبی مرکز سیاست اسلامی بوده است و ثقل قدرت اسلامی.
بیشتر بودن گرفتاریهای پیامبر و مسلمانان از گرفتاریهای امروز ما
ما الآن این ماموریت را باید به وجهی که در قدرت داریم انجام بدهیم و اگر همه ملت توجه پیدا کنند به این مسائل و گرفتاریهایی که پیغمبر داشته است و مسلمین در صدر اسلام داشتهاند، گرفتاریهای زیادی بوده است و ما تا کنون به آن مرتبه نرسیدهایم. شما ملاحظه میکنید که امروز در ایران گرانی زیاد است، معلوم است اما فقدان نیست، اینکه مردم گرسنه مانده باشند، خوب، ارزاق هست. گران است. دولت هم حالا دارد دنبال این میکند که برای مردم طبقه پایین به اصطلاح، برای آنها هر چه میتواند رفاه حاصل کند و ان شاء الله …
سیاست جهانی و دعوت عالم به اسلام و سیاست اسلامی
… اسلام تا آنجایی که به انحراف کشیده نشده بود در صدر اسلام، باید همه آنها را نفی کنند. باید آنها را این آخوندهای درباری و این سلاطین نوکر مآب، باید پیغمبر اکرم و خلفای اسلام را طرد کنند، و بگویند که آنها مسلم نبودند. برای اینکه آنها دخالت در سیاست میکردند. سیاستی که در صدر اسلام بود یک سیاست جهانی بود. پیغمبر اسلام دستش را دراز کرده بود در اطراف عالم و عالم را داشت دعوت میکرد به اسلام؛ و دعوت میکرد به سیاست اسلامی و حکومت تشکیل داد، و خلفای بعد حکومت تشکیل دادند. و از صدر اسلام از زمان رسول خدا تا آن وقتی که انحراف در کار نبود، سیاست و دیانت توام بودند. این آخوندهای درباری و این باصطلاح سلاطین امریکایی یا شوروی، یا باید پیغمبر و پیغمبران را و خلفای پیغمبر و پیغمبران را تخطئه کنند، یا باید خود و حکومتهای خود را تخطئه …
رنج و دشواری گرد آوردن لشکر برای دفاع از اسلام
برای اینکه راحت شد از این گرفتاری که به دست مردم دارد. میخواستند یک ارتشی را، یک لشکری را به آن طوری که سابق بود، برای دفاع از اسلام راه بیندازند، چقدر خون دل میخوردند، چقدر زحمت میکشیدند، نمیآمدند!
رفتار مقدسمآبان با پیامبر و بهانهجویی از جنگ به گواهی قرآن
… مثل ملت ایران و مجلس ایران و دولت ایران و رئیس جمهور ایران و شورای قضایی ایران و شورای نگهبان ایران و اینها همه و ملت ایران از صدر تاریخ عالم تا حالا نبوده. بهترین عصرها در اسلام، عصر رسول اکرم است. در عصر رسول اکرم، آن وقت که مکه بودند، حکومتی در کار نبود. آن وقتی که مدینه آمدند و باب حکومت باز شد، شما میدانید که همین مقدس مآبهای مکه و مدینه و همین افرادی که اظهار ارادت میکردند، با پیغمبر چه میکردند؟ شما میدانید که قرآن میگوید این را؟ خواندهاید این را که اگر به آنها میفرمود که جنگ بروید نمیرفتند، اگر میرفتند با بهانه برمیگشتند؟[6] شما مثل این پاسدارهایی که اشک میریزند برای اینکه بروند به جبهه و شهید بشوند، کجا سراغ دارید؟ بگویید. صدر اسلام از یک عده معدود انگشت شماری که بگذرید، دیگر اینها قابل مقایسه با این پاسدارهای ما، با این قوای انتظامی و نظامی ما نیستند. شما کدام ملت را سراغ دارید که با این همه گرفتاری و رنج و با این همه شهید دادن و خون دادن و با این همه زجر و ناکامی، این طور …
کمی یا نبود رابطهٔ حجاز با کشورهای دیگر
و من امروز عرض میکنم که کارگر امروز، با کارگر آن وقت بسیار فرق دارد. آن وقت در آن محیطی که رسول خدا- صلی الله علیه و آله و سلم- زندگی میفرمودند و سایر جاهایی که مردم دیگر هم زندگی میکردند، خصوصاً حجاز که پیغمبر اکرم تشریف داشتند، آنجا روابط با سایر کشورها، یا هیچ نبود یا اگر بود بسیار کم. و اگر چنانچه کمبودی برای یک شهر پیدا میشد، آن کمبود از شهرهای دیگر باید جبران بشود.
همانندی عامل فتح لشکر اسلام با پیروزی جبهه
… بود. آیا آنچه خداوند تعالی میفرماید: وَ قَذَفَ فی قُلوُبِهِمُ الْرُّعْبَ فَریقاً تَقْتُلُونَ وَ تَاسِروُنَ فَریقاً[1]، مصداق ظاهرش در فتح مبین متحقق نیست؟ آیا آیه هُوَ الَّذی انْزَلَ السَّکینهَ فی قُلوُبِ الْمُومِنینَ[2] مصداق ظاهرش رزمندگان این جبهه نیست؟ مگر آنچه در صدر اسلام واقع شد و موجب فتح لشکر اسلام گردید جز اینها بود؟ آیا در ظرف یک هفته آنچه تا کنون شمارش شده است بیش از پانزده هزار اسیر و هزاران مقتول و هزاران مجروح و آن همه غنایم جنگی امری عادی است؟ آیا فوج فوج تسلیم در مقابل عدهای غیر معادل با خصم امری عادی و طبیعی است؟