رنج و دشواری گرد آوردن لشکر برای دفاع از اسلام
برای اینکه راحت شد از این گرفتاری که به دست مردم دارد. میخواستند یک ارتشی را، یک لشکری را به آن طوری که سابق بود، برای دفاع از اسلام راه بیندازند، چقدر خون دل میخوردند، چقدر زحمت میکشیدند، نمیآمدند!نامهای دیگر: دوران صدر اسلام
نخستین دوران تاریخ اسلام در زمان پیامبر اکرم (ص) و سالهای پس از آن.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:سخنرانی در جمع علمای نجف (برگزاری جشنهای شاهنشاهی- وجوب قیام علما)— ۱۳۵۰/۰۴/۰۱
روی هر سال بزنید تا فقط شاهدهای همان سال نمایش داده شود.
برای اینکه راحت شد از این گرفتاری که به دست مردم دارد. میخواستند یک ارتشی را، یک لشکری را به آن طوری که سابق بود، برای دفاع از اسلام راه بیندازند، چقدر خون دل میخوردند، چقدر زحمت میکشیدند، نمیآمدند!… مثل ملت ایران و مجلس ایران و دولت ایران و رئیس جمهور ایران و شورای قضایی ایران و شورای نگهبان ایران و اینها همه و ملت ایران از صدر تاریخ عالم تا حالا نبوده. بهترین عصرها در اسلام، عصر رسول اکرم است. در عصر رسول اکرم، آن وقت که مکه بودند، حکومتی در کار نبود. آن وقتی که مدینه آمدند و باب حکومت باز شد، شما میدانید که همین مقدس مآبهای مکه و مدینه و همین افرادی که اظهار ارادت میکردند، با پیغمبر چه میکردند؟ شما میدانید که قرآن میگوید این را؟ خواندهاید این را که اگر به آنها میفرمود که جنگ بروید نمیرفتند، اگر میرفتند با بهانه برمیگشتند؟[6] شما مثل این پاسدارهایی که اشک میریزند برای اینکه بروند به جبهه و شهید بشوند، کجا سراغ دارید؟ بگویید. صدر اسلام از یک عده معدود انگشت شماری که بگذرید، دیگر اینها قابل مقایسه با این پاسدارهای ما، با این قوای انتظامی و نظامی ما نیستند. شما کدام ملت را سراغ دارید که با این همه گرفتاری و رنج و با این همه شهید دادن و خون دادن و با این همه زجر و ناکامی، این طور …… آنها غلبه کرد و غلبه میکند. اینها جامعهای که اسلام در او وجود پیدا کرده است و پیاده شده است، این جامعه را ندیدند تا بفهمند. در کتابها هم همچو جامعهای را نخواندهاند تا بفهمند. افکار کوتاه آنها هم نمیرسد به این امر که بتوانند بفهمند جامعه اسلامی یعنی چه. در تاریخ، در عین حالی که خواندهاند که عدههای بسیار کم و ارتش بسیار کم اسلام بر دولتهای طاغوت بسیار قدرتمند مثل ایران سابق و مثل روم غلبه کردند و این غلبه، غلبه ایمان بود، آنها را آن طور غربیها غربزده کردند و تبلیغات بر ضد اسلام و بر ضد ایمان و بر ضد انبیا کردند که غفلت کردند از ایمان و اسلام و روی آن غفلت مشغول این طور خرابکاریها هستند. اگر این عدهای که در جنگل بودند اسلام را فهمیده بودند، حمله به آمل نمیکردند. این حمله در عین حالی که برای ما تاسفانگیز بود و عدهای از برادرهای ما را از دست ما گرفت، لکن فهماند به این دستههای غیر انسانی که این طور نیست که شما خیال میکنید که اگر یک صدایی …… که جای دیگری بلکه در عصرهای دیگر، یک همچه مسئلهای بوده. شما اگر ملاحظه بکنید این داوطلبی از برای رفتن به جبههها و این با آغوش باز شهادت را پذیرفتن، این در زمانهای سابق حتی در زمان رسول الله و حتی زمان امیر المومنین- سلام الله علیه- به این شکل نبوده است. میبینیم که در قرآن از این اشخاصی که پیغمبر دعوت میکرده است که بیایید برای جنگ، عذر میخواستند که امروز نه فردا، حالا گرم است، حالا چطور است، قرآن آنها را ذکر میکند که اینها مردمی هستند یک وقتی بهانه میگرفتند که ما برگردیم، کار داریم، عایلهمان چطور است. قرآن میفرماید که نه، اینها میخواهند فرار کنند، فرار در کار بوده، عدم اطاعت زیاد بوده است در کار. زمان حضرت امیر که بالاتر، زمان ائمه دیگر هم که میبینید که مردم آن طور نبودهاند. برای حضرت امیر در کوفه هم ملاحظه کردید که آن طور اطاعتی که باید بکنند نداشتند و حضرت امیر از آنها شکایت میکند.… «میراژ» ها[3] میدانند و ایمان به غیب و خداوند قادر را به حساب نمیآورند و دم از پیروزی قادسیه[4] میزنند و رمز پیروزی قادسیه و مومنان صدر اسلام را باز نیافتهاند و قدرت ایمان و شهادت طلبی را نمیفهمند، باید با شکست مفتضحانه روبرو شوند و گوشمالی الهی ببینند. اینان از پیروزیهای صدر اسلام- که پیروزی ایمان و خون بر شمشیر و قوای جهنمی بود- باید عبرت بگیرند. مردم ایران و ارتش و سپاه و بسیج و سایر قوای نظامی و غیر نظامی برای حفظ اسلام و کشور اسلامی و رسیدن به لقاء الله دفاع میکنند، و فرق است بین این عزیزان و آن گولخوردگان که برای مقاصد پلید امریکا و وابستگان آن به جنگ بر ضد اسلام و قرآن مجید برخاستهاند. آنچه …… به آن معنای «لا شرقیه و لا غربیه» در جاهای دیگر هم پیاده بشود. و لهذا، ملت ما عازم و جازم و مستقیم و مدافع ایستاده است و از منافع اسلام دفاع میکند و چنانچه، هر کس و هر شخصیتی هم شهید بشود در این ملت اثری جز اینکه منسجمتر بشود و بیشتر تقویت روحی بشود ندارد. همان طوری که در صدر اسلام اگر آن اشخاص متعهد کشته میشدند، مردم و لشکر اسلام قویتر میشدند و به پیش میرفتند و ملت ما از باب اینکه به غیر اسلام نظر ندارد و خودش را متوجه به خدا کرده است و در راه خدا به پیش میرود، از این امور مادی که اسباب سستی در افراد میشود، آنها از این امور بری هستند. و ان شاء الله تعالی، تمام این کثافتکاریها و خرابکاریهایی که در ایران میشود، به دست خود مردم و ملت با ترتیب قانونی اینها از بین خواهند رفت.همان سان که در صدر اسلام جناح مومنین با سازوبرگ اندک و ایمان و تعهد بسیار بر جناحهای کفر مجهز به همه نوع سازوبرگ فراوان روز و قدرتهای شیطانی پیروز گردیدند.این مسجدها را سنگر قرار بدهید برای اسلام. در صدر اسلام، از این مسجدها همه چیز بیرون میرفت؛ مسجد محل قضاوت بود، مسجد محل چه بود، مسجد محل بسیج بود. بسیج سپاه بود، این مسجدها را باید شما محکم نگه دارید. نگویند به شما که دیگر مسجد میخواهیم چه کنیم؛ ما انقلاب کردیم؛ ما انقلاب کردیم مسجد درست کنیم. ما برای خدا انقلاب کردیم. شما، ملت ما انقلاب کرده است و از زبان ملت است که «جمهوری اسلامی». جمهوری اسلامی باید همه چیزش اسلامی باشد. این مساجد سنگرهای اسلام است. …… انسانی شما. این کوردلان گمان کردهاند که شما، جوانان و عزیزان خود را در راه نفت و بنزین دادهاید و به اسلام و میهن عزیز خود برای پر کردن شکم خود خدمت میکنید. اینان را که دشمن عزت و شرافت شما هستند از خود برانید و مجال ندهید که توطئههای آنان به ثمر برسد. شما به صدر اسلام و مجاهدت پیغمبر عظیم الشان و یاران بزرگوار او نظر کنید که با چه زحمات و کمبودهایی مواجه بودند و چگونه با نثار جان و خون، اسلام را به ثمر رساندند و با پیروی از آن بزرگواران اسلام را تقویت کنید و میهن عزیز خود را حفظ نمایید و دست رد بر سینه بدخواهان زنید و ترس به خود راه ندهید که خداوند با شماست. از خداوند متعال نصرت اسلام و مسلمین و پیروزی هر چه زودتر سپاه اسلام بر کفر را خواستارم. و السلام علیکم و رحمه الله و برکاته.… مصافحه میکنند. میبینیم که اشخاص میآیند و گریه میکنند میگویند که برای ما دعا بکن شهید بشویم. من دعا میکنم که پیروز باشند و ثواب شهید به آنها داده بشود. این حساب را نکرده بودند، اینها تاریخ صدر اسلام را یا ندیده بودند یا غفلت از آن کردهاند. صدر اسلام؛ اسلحه و مهمّات غلبه نکرد بر دو تا امپراتوری به آن عرض و طول، برای اینکه اسلحه نداشتند مسلمین. هر چند تایشان یک شتر داشتند، چند تایشان یک اسب، شاید در همه لشکرشان چند تا اسب بود، شمشیر کُندی یا تیزی. آن طرف- چه امپراتوری ایران و چه امپراتوری روم- دارای همه چیز بودند. تمام سازوبرگهای جنگی که در آن وقت [بود] در اختیار آنها بود.مجهز به همه جِهازهای جنگی بودند. لکن فقط یک چیز را نداشتند و آن ایمان. چون ایمان نداشتند باید در بعضی از جنگها آنها را امر میکردند که ببندند به هم این ارتش خودشان را که فرار نکنند. با زنجیر اینها را به هم میبستند- از قراری که در تاریخ هست- و میآوردند در جبهه جنگ. امروز هم برادرها، شما بدانید این را که مخالفین ما همه چیز دارند الّا ایمان. و شما ایمان دارید که فوق همه چیز است و بحمد الله همه چیز هم دارید.… نمیشناخت که کدام یکی اینها رسول الله هستند. سوال میکرد که کدام یکی هستید؟ برای اینکه نه بالایی بود، نه پایینی بود، دور مینشستند. اگر حصیری هم بود یا بوریایی بود من نمیدانم، لکن این فرشهایی که شما خیال کنید، حتی این فرشی که شما زیرتان انداختید نبوده است. آن وقت دور هم مینشستند و لیکن عظمتشان، عظمتی بود که دنیا را تحت تاثیر قرار داد. عظمت انسان به روحیت روح انسان است.من یک کلمه با ارتش خودمان صحبت دارم، و یک کلمه با ملت و یک کلمه با ارتش عراق و یک کلمه با ملت عراق. جوانمردی ارتش و سایر قوای مسلحه- مثل سپاه پاسداران و دیگران- ما را به یاد جوانمردیهای صدر اسلام انداخت. در صدر اسلام با اینکه قوای دشمن با قوای اسلام قابل مقایسه نبودند، در جنگ روم، هفتصد یا هشتصد هزار آنها بودند و سی هزار هم لشکر اسلام، و آن طلیعه لشکر- که پیشروها هستند- شصت هزار نفر بودند، دو مقابل تمام لشکر اسلام، خالد بن ولید- که یکی از سردارهای اسلام بود گفت: ما باید یک ضربهای به اینها بزنیم تا اینکه روحیهشان را از دست بدهند- حالا به این تعبیر که من میگویم- و ما سی نفر میرویم با این طلیعه که شصت هزار نفرند، سی نفرمان میرویم با آنها جنگ میکنیم. بالاخره عدهای قبول نمیکردند.بالاخره بنا شد شصت نفرشان بروند و جنگ کنند، شبیخون بزنند. شصت نفر رفتند و شب شبیخون زدند، و آن شصت هزار نفر را تار و مار کردند، از بین بردند.… جنایت بزرگ را بکنند. اذهان اینها را منصرف کرد از اینکه بمباران کنند ایران را، بمباران کنند تهران را. میتوانستند، لکن خدای تبارک و تعالی دلهای آنها را برگرداند به یک معانی دیگری و رعب در قلب آنها انداخت که فرار کردند. این برای این بود که یک نهضت اسلامی بود. در صدر اسلام هم این قضیه رعب و فتح به رعب، نصر به رعب این مطلبی بوده است که وقتی که یک جمعیت کمی در مقابل آن جمعیتهای زیاد، و با سلاحهایی که در آن روز [بوده]- سلاح مدرن زیاد بوده است- مع ذلک، یک خوفی گاهی در قلب آنها میافتاد که با همان خوف، نصرت برای اسلام حاصل میشد.[3] بعد هم دیدید که در ظرف یک سال و چند ماه، تمام چیزهایی که یک حکومت لازم دارد، ملت ما بر آن رای دادند و متحقق کردند.… کنیم، و همه ما دنبال این باشیم که آن مکتبمان پیش ببرد، نه دنبال این باشیم که خودمان پیش ببریم. ما خودی نداریم؛ هر چه هستیم مکتبمان است. وقتی مکتب مطرح است هم من و شما و آقا و دیگران و همه ارگانهای دولتی و همه اینها باید خود را کنار بگذارند، دنبال مکتب باشند؛ خودشان را فانی کنند در مکتبشان، همان طوری که در صدر اسلام بوده است. صدر اسلام این مسائل نبوده است که هر کسی بخواهد خودش را نشان بدهد، هر کسی میخواسته مکتبش را پیش ببرد، از این جهت هم پیش بردند؛ در عین حالی که ضعیف بودند، قوای بزرگ را از بین بردند. حالا الحمد للَّه شما قوی هستید؛ 35 میلیون جمعیت پشت سر شماست، شما از چه میترسید؟ از هیچ چیز نباید بترسید. 35 میلیون جمعیت امروز پشت سر شماست که اگر خدای نخواسته، یک صدایی در یک جایی بلند بشود، این 35 میلیون جمعیت همه با هم هم صدا پشتیبانی میکنند از شماها. …… تاریخ اسلام و قضایایی که در صدر اسلام واقع شده شما ببینید در یک جنگی که واقع شده است، وقتی که یک قلعهای را بسته بودند و کفار در آن نشسته بودند و خوب، آن وقت هم که وسایلی نبود که بروند بالا و بمباران کنند، باید این قلعه فتح بشود، خوب، دیوارهای بلند و کذا. یکی از سردارهای اسلام گفت که نیزهها را زیر سپر بگذارید من مینشینم روی سپر، من را بالا کنید تا بروم به دیوار برسم، میروم آنجا با آنها در داخل جنگ میکنم، در را باز میکنم. یک نفر برای یک جمعیتی که یک قلعه را داشتند همین کار را کردند. این نیزهها را زیر سپر گذاشتند او نشست روی سپر با این نیزهها بلند کردند تا به برج رسید، به دیوار رسید. آن شخص رفت در آنجا و جنگ کرد و در را باز کرد. این اسلام است که این کار را میکند، این ایمان است که این کار را میکند. این قشرهای مختلفی که انحراف دارند خوب است یک قدری مطالعه کنند در اسلام، خوب است یک قدری مطالعه کنند در تاریخ اسلام، خوب است یک قدری بفهمند که معنی ایمان چیست.… خدا در نمازهایمان میخواهیم که خدا هدایت کند ما را به راه مستقیم، نه راه کج و نه راه از این طرف کج، راست و چپ؛ غَیْر المَغْضُوبِ عَلَیْهِمْ وَ لا الضّالّین.[2] اینها راههایشان علی حده است و هر چه جلو بروند دور میشوند از آن مقصد. ارتش اسلام، ارتش هدایت است. سردارهای صدر اسلام اساتید اخلاق بودند، کسانی بودند که مردم را در همان حالی هم که جنگ میکردند، هدایت میکردند، با اسم خدا شروع میکردند، دستور بود که تا آنها، تا آن مقابلهای ما شروع نکنند، شما بایستید؛ شروع هم این طور نبود که همان طور که آنها میخواستند اینها را مغلوب کنند و یک غنیمتی به دست بیاورند و یک کشوری را بگیرند اینها هم آن طور باشند. خیر، اینها میخواستند قلوب را به دست بیاورند. ارتش اسلام هر جا رفته است و سردارهای اسلام هر جا پا گذاشتند، همان جایی که پا گذاشتند اول مسجد درست کردند. وقتی به قاهره رسیدند اول خط کشیدند برای مسجد و همه جا این طور بود؛ مسجد مطرح بود، معبد مطرح بود و ارتش اسلام برای آباد کردن مساجد و محرابها کوشش …4- من میدانم که شما عزیزانم از طبقه محروم و حقوق شما ناچیز است، ناچار شما دلاوران که خود را به آب و آتش زدید و انقلاب را پیروز کردید و ادامه دادید، برای دریافت حقوق و رسیدن به زرق و برق دنیا نبود و اکنون نیز نیست و برای خداوند و در خدمت اسلام بوده و هست. توجه به وضع سربازان صدر اسلام که گاهی با یک دانه خرما روزِ خود را به سر میبردند و با دشمن به جنگ برمیخاستند و اجر خود را از خدای تعالی میخواستند، همه سختیها را جبران میکند.… آنجا صورتهای بسیار نیکو [دارد] که ما اینجا تصورش را هم نمیتوانیم بکنیم. نعمتهای آخرت را اینجا هر چه در بارهاش بگویند یک بحث دنیایی است، هر چه صحبت بکنند از آنجا، بخواهند تشریح کنند آن را، یک بحث ناقص دنیایی است؛ آنهایی که بروند ان شاء الله میفهمند چه هست. و من امیدوارم که این زحمتهایی که جوانهای ما میکشند، [پاداش] اینها نظیر [پاداش] همان جوانهایی [باشد] که در صدر اسلام زحمت میکشیدند و دنبال این نبودند که از مردم به آنها یک مرحبایی گفته بشود، یا یک اجرتی بگیرند. گاهی همین لشکرهایی که در صدر [اسلام] بودند و آن طور زحمتها را میکشیدند در تاریخ ثبت است که گاهی این قدر فقیر بودند که در حال جنگ، شبانه روز با یک خرما زندگی میکردند، گاهی از این هم بدتر میشد، که یک خرما را این آدم میگذاشت دهنش، همین که احساس میکرد شیرینی را، از دهانش در میآورد میداد آن یکی، آن هم به آن یکی، آن به دیگری، و هکذا؛ ولی خدمت کردند برای اسلام، و اسلام را عظمت دادند و گسترش دادند و حالا رسیده است به ما، حالا نوبت ماهاست پاسدارهای ما، شما آقایان، همه، از اینکه مثلًا در اینجا جبران نمیشود هیچ ابداً افسرده نباشید، خوب، اعمالی که برای خداست جبران ندارد، مگر آنکه خدا [پاداش] بدهد. یک عمل صالحی که برای خدا باشد همه این دنیا هم جبران آن نیست. کوشش کنید که عملهایتان برای خدا باشد و وقتی که آنجا میروید با دست پر رفته باشید.… مقابل ملت خودشان، آن طور سرکوبی میکردند. شما که برای آتیه این مملکت ان شاء الله، امید هستید، باید همین دستوری که از جانب خدای تبارک و تعالی، برای شناخت مومن وارد شده است، مدّ نظرتان داشته باشید. با ملت خودتان، با ملت مسلم رحیم باشید، لطیف باشید، رئوف باشید. در مقابل اجانب، توفنده و کوبنده باشید، عکس زمان رژیم سابق و مثل زمان صدر اسلام. صدر اسلام وقتی که مسلمین مواجه میشدند با کفار، طوری رفتار کرده بودند با آنها، که از قراری که گفته میشود، بین آنها معروف شده بود که این عربها آدم را میخورند. بین خودشان آن طور رئوف و مهربان بودند که سردار بزرگ، مالک اشتر، از بازار عبور میکرد. یک کسی نشناخته، به او فحّاشی کرد. ایشان هم سرش را زیر انداخت و رفت. کسی به او گفت که تو شناختی این را؟ گفت: نه. گفت: این مالک اشتر است. دوید، دنبالش دوید. دید که رفته توی مسجدی و ایستاده، نماز میخواند. آمد پیشش عذرخواهی. گفت: نه، عذرخواهی نکن، من آمدم اینجا …کوشش کنید که عادت بدهید خودتان را بر اینکه با اهالی کشور خودتان حکمفرمایی بر خلاف حق نکنید. رحیم باشید. اگر یک کسی هم خلاف کرد، شما به طور خشونت با او عمل نکنید. به قانون باید عمل بشود، همان طوری که سربازهای صدر اسلام بودند و با عدد کمی، فتحهای بزرگی کردند. سرّ اینکه این عدد کم به امپراتوری ایران غلبه کرد، این بود که آنها ایمان داشتند. از روی ایمان و با این روحیه، که ما اگر هم کشته بشویم شهید هستیم و پیش خدا میرویم و آبرومندیم، اقدام میکردند و آنها به این مبانی اعتقاد نداشتند و با زور آورده بودند آنها را برای جنگ و با فشار آنها آمده بودند برای جنگ و وقتی که وضع اسلام را میدیدند، ایرانیها وقتی دیدند که لشکر اسلام وقتی آمد اینجا، یک وضع دیگری دارد، غیر امپراتوری ایران است، مردم اقبال کردند به آنها. این سرّ پیروزی مسلمین شد بر آن لشکر مجهّز ایران و همین طور در روم. همین طور اگر ما ارتشمان یک ارتش صحیح اسلامی- ملی بود نمیتوانست کسی از خارج به ما تحمیل بشود. اینکه مستشارهای امریکایی بر ما تحمیل شد، برای اینکه سردمدارهای آن وقت همهشان از آنهایی بودند که ایمان اصلًا نداشتند و هر چه میخواستند، میخواستند یک روزگاری را با …… و تعالی هستید، هر نَفسی که میکشید در حضور او هست، و هر کلمهای که ادا میکنید در محضر مبارک خدای تبارک و تعالی هست. و در محضر خدای تبارک و تعالی، بر خلاف دستور او جرم عظیمی است، و باید ناظر بدانید خدا را بر اعمال خودتان، باید شما دیگران را هم تربیت کنید. همه اشخاصی که در هر مرکزی هستند باید آن مرکز را به صورت یک تعلیمگاه درآورند. همان طوری که در صدر اسلام آنکه رئیس دولت بود، و آنکه سردار بود، سردار لشکر بود، با اعمال خودشان مردم را تربیت میکردند، با حرفهای خودشان، با کردار خودشان مردم را تربیت میکردند، باید ما که دعوی این را داریم که مسلمان هستیم و تابع اولیای اسلام هستیم، باید ما هم با کردار و رفتار خودمان تربیت کنیم مردم را.… در فکر این نبودید که ما پیش ببریم تا بشویم رئیس یک چیزی، تا بشویم دارای کذا، شما برای خدا بود و پیش بردید، برای خدا باشد و به پیش بروید اگر یک کمبود مادی برای شما باشد، اعتنا به آن نکنید، برای اینکه شما برای مادیات قیام نکردید و برای مادیات عمل نمیکنید. همان طوری که در صدر اسلام آنهایی که سربازان اسلام بودند برای خدا کار میکردند؛ با یک خرما در شب و روز، گاهی با یک دانه خرما شب و روز گاهی زندگی میکردند و برای اسلام خدمت میکردند، و بعد هم که پیروز میشدند درصدد این نبودند که رئیس یک جایی باشند و یک پستی برای آنها باشد.… عدد. و ما اگر اینها را ترساندیم و سی نفرمان رفت و شصت هزار نفر را عقب نشاند، این چشم زخم اسباب این میشود که اینها آن لشکر بزرگشان هم شکست بخورد. خوب، اشخاصی که آنجا بودند گفتند سی تا آخر نمیشود. شصت هزار نفر با سی نفر؟ بالاخره قرار شد که شصت نفر آدم برود. و اینها مهیا شدند و شصت نفر از جوانها مهیا شدند و شب شبیخون زدند به این اردوی شصت هزار نفری. هر نفر مقابل هزار نفر و شکست دادند آنها را، و این اسباب این شد که لشکر روم که تهیه دیده بود، و هشتصد هزار هم دنبالش بود، آنها هم شکست بخورند و بروند سراغ کارشان. این قوه ایمان است. یعنی یک مومنی که اگر بکُشد، بهشت میرود و از اینجا بهتر است، و اگر کشته بشود، بهشت میرود و از اینجا بهتر است، با یک همچو حربهای که حربه ایمان است، این دیگر ترس از این ندارد که کشته بشود. این شهادت را برای خودش یک سعادت میداند. آنهایی که مقابل شما هست، برای …… با اتکال به خدا همان سربازهای صدر اسلام هستیم، که سی نفر بر شصت هزار نفر غلبه کردند. شصت نفر با شصت هزار نفر. اول میخواستند سی نفر بروند، بعد شصت نفر شدند. شصت نفر مجاهد؛ مجاهد برای خدا زدند شبیخون، بر شصت هزار نفر و غلبه کردند. اسلام غلبه داد آنها را. الآن وضعیت کشور ما و وضعیت اسلام در کشور ما همان وضعیت صدر اسلام است. یعنی همان طوری که ابو سفیان و دارودسته ابو سفیان و کسانی که با او متحد بودند و همپیوند بودند، بر ضد اسلام قیام کردند که نگذارند اسلام تحقق پیدا بکند. حالا هم همان قضایاست. الآن هم آنهایی که در مقابل اسلام ایستادهاند و ضربه از اسلام خوردهاند و فهمیدهاند که اگر اسلام تحقق پیدا بکند به آن طوری که باید تحقق پیدا کند، دست اجانب و دست آنهایی که دنبال اجانب هستند و تایید اجانب را میکنند، از ذخایر ما کوتاه میشود، نمیتوانند دیگر …… مقابله کردند با توپ و تانک و پیش بردند. و از این به بعد هم ان شاء الله پیش میبرند. لکن دو شرط در پیش بردن هست. یک شرط این است که برای خدا باشد. اگر یک قیامی برای خدا باشد خدای تبارک و تعالی کمک میکند. از کمی جمعیت نترسید. ولی بحمد الله جمعیتهاتان زیاد است. در صدر اسلام یک جمعیت سی هزاری به دو تا امپراتوری که به همه جهازهای سلاحی مجهز بودند و یکیشان هفتصد هزار نفر یا هشتصد هزار نفر نظامی مجهز به جنگ آورده بود. اینها با سی هزار نفر غلبه کردند. یکی از سردارهای اسلام آن وقت گفت که شصت هزار نفر جلو آمدند، پیشاهنگند از دشمن. و دنبال آنها هم هشتصد یا هفتصد هزار نفر [سرباز] دشمن هست. ما اگر یک ضربهای به اینها نزنیم اینها جری میشوند. این سردار گفت که سی نفر همراه من بیاید، شب میرویم و به این شصت هزار …… برای دنیا بوده. این دو تا فرق، فرق بین این دو تا خیلی زیاد است که یک دستهای برای خدا قیام کنند، یک دستهای برای دنیا. آن که برای دنیاست تا ببیند که شاید دنیایش متزلزل بشود فرار میکند. آن که برای خداست تا آخر هم فرار نمیکند. در این جنگهایی که در اسلام؛ در صدر اسلام واقع شده است یک امور آموزنده است. خیلی امور آموزنده برای ماهاست. در یکی از افرادی که به حسب تاریخ، یک فردی که با یک فرد دیگری مقابل شده بود، آن طرف که دشمن بود و کافر بود، نیزه را زد به سینه یا شکم این مسلمان از آن طرف بیرون رفت. و او توی این نیزه دوید و او را کشت. یعنی نیزه تو شکمش بود فشار داد، و همان تو نیزه آمد اینجا …جوانان عزیز من! برومند باشید! قدرتمند باشید، که پشتوانه شما خداست. شما امروز مثل لشکرهای صدر اسلام هستید. مثل آن است که در رکاب رسول اکرم جنگ میکنید. همان طور که آنها با عدههای قلیل به اذن خدا بر عدههای کثیر، بر لشکرهای کثیر غلبه کردند، شما هم غلبه خواهید کرد بر دشمنها، هر چه بزرگ باشند. وقتی مقصد خدا باشد، مقصد این باشد که اسلام زنده بشود، مقصد این باشد که احکام اسلام در مملکت جاری بشود، مقصد که الهی شد دنبالش پیروزی است. این دست و پاهایی که میزنند اینها و کارهای غیر عقلایی که میکنند، میبینید که به نفع ما تمام میشود، به نفع شما تمام …… مخالفت میکنند با جمهوری اسلامی. اگر امروز کارتر پیش بیاید، اینها سینه زن برای کارترند، حالا هم در زیر دارند سینه میزنند برایش. الآن هم روابط با امریکا، هم مستقیم هست هم مع الواسطه. هر کس پیش بیاید آن طوری است. منافقین این طورند. اصلًا این صفت منافقین است. در زمان رسول الله هم آن گرفتاریی که اسلام برای منافقین داشت و از دست منافقین داشت، از دست کفار نداشت. کفار ایستاده بودند در مقابل هم و جنگ هم میکردند و تو سر هم میزدند و پیش میبردند و یا عقب مینشستند. لکن با منافقین چه بکنند؟ منافقی که آمده و میگوید من برای اسلام هستم و اسلام آوردم؟ و مثل اسلام ابو سفیان و دارودسته او، با او چه بکنند؟ این که دارد میگوید من مسلمانم، با مسلمان که نمیشود کاری کرد، این که ظاهرش آمده و اسلام و نماز هم میخواند و جماعت هم میخواند و پای منبر رسول الله هم مینشیند و اشک هم میریزد، با این که نمیشود کاری کرد. …