جایگاه ویژهٔ او نزد نویسنده و به خطر انداختن خود در سختیها برای هدف مشترک
… اطلاع ندارم باور فرمودید و قضیه را مفروضه اخذ نموده و متفرع بر آن مطالبی که هیچ انتظار از شما نداشتم مرقوم نمودهاید: «دل شما از من خون است»! من اشخاصی که فرضاً به من بدیها کرده باشند دلم از آنها خون نیست، و اگر خدای نخواسته باشد، چنین اظهاری نخواهم کرد؛ شما که در دل من مقام مخصوصی دارید و همان طور که کراراً گفتهام در سختیها و خطرها، بالاتر از دیگران، شما مردانه خود را برای هدف من که هدف همه است ان شاء الله، به خطر میانداختید، چطور ممکن است دلم از شما رنجش داشته باشد یا اگر خدای نخواسته رنجشی باشد به کسی بگویم؟! خصوصاً با این تعبیر غیر صحیح. شما مطمئن باشید که من ان شاء الله تا آخر عمر عواطف شما را فراموش نمیکنم. آنچه این جانب را بسیار بسیار ناراحت کرد جُمَلی[3] است که در اواخرِ مرقومْ ذکر فرمودهاید که «فلان، نردبام ترقی بود» الی آخر. البته این جُمل در حالی نوشته شده است که مبدا مهمّ عصبی کارفرما بوده است؛ لکن عواطف شما باید غلبه کند بر اعصاب.
رد تصور ابزار بودن او؛ اقدامش برای هدف مشترک و مایهٔ امید بودنش
اینکه شما مرقوم داشتهاید، کانّه این جانب را مثل آغا محمد خان قجر سرسلسله قاجار تصور فرمودید! باید جداً عرض کنم اشتباه فرمودید. نه شما در آن روزها سمت چوب بست داشتید، هدف مشترکی بود و تشخیص داده بودید و عمل فرمودید- جزاکم الله خیراً- و نه من به امثال شماها که مایه امید و نور چشمم هستید، چنین نظری داشته و دارم. من الآن در حالی هستم که نمیتوانم بیش از این تصدیع دهم لکن شما بدانید که مورد علاقه این جانب هستید و خواهید بود. یک جمله دیگر نیز در مرقوم شما بود که آن هم ناراحتم کرد و خیلی از شما تعجب کردم که چطور پس از آن همه سوابق، این جانب را نشناختهاید و گمان کردید اگر شما «درس» بروید من ناراحت میشوم. بسیار در اشتباه هستید! امید است ان شاء الله پس از این به حرف اشخاص گوش نکنید …