… جمهورى اسلامى با زندگى جامعه، متفاوت است با حوزهى علمیّه در دوران ستمشاهى و دورانهاى طولانى، حتّى در آن دورانى که سلاطین مىآمدند دست علما را میبوسیدند. در آن روز، سلاطین دست علما را میبوسیدند براى اینکه علما یک کلمهاى بگویند که سلاطین از آن استفاده کنند. شما اگر نگاه کنید کتاب کشفالغطاى مرحوم شیخ جعفر کبیر (رضوان الله تعالى علیه) را ــ شیخ جعفر کاشفالغطاء را ــ خواهید دید در همین بحث جهادش که مورد ابتلاى ما است، پیدا است که حکومت وقت، مکرّردرمکرّر از آن بزرگوار چیزهایى میخواسته است که ایشان به مناسبت آن فتوا داده. البتّه عین همانها را حکومت وقت از میرزاى قمى هم میخواسته منتها میرزاى قمى (رضوان الله علیه) رندتر و زرنگتر بوده و خیلى جواب درستى نداده. خب مرحوم شیخ جعفر، ساکن ایران نبوده است و از دور مسائل را میدیده و خیلى وضع دربار قاجار را نمیدانسته، ایشان راحتتر آنچه را آنها میخواستند ــ فتوا و اجازه و حکم و مانند این چیزها ــ تا حدود زیادى در اختیارشان گذاشته؛ یعنى شیخ جعفر کاشفالغطاء یا میرزاى قمى را دربار فتحعلى شاه احترام میکرده است، امّا براى چه؟ براى حکم جهاد با روسها، براى گرفتن اجازهى اخذ وجوه از مردم و براى اینطور چیزها. آنها هم البتّه غالباً آدمهاى زرنگى بودند؛ مثل میرزاى قمى که شما [وقتى] نگاه کنید …