شکنجههای فجیع زندانیان و روحانیون در زندانهای پهلوی
… ملت ایران در این پنجاه و چند سال تحت ظلم و تعدی این خاندان هم آزادی خودشان را از دست داده بودند و هم استقلال کشور ما از دست ما رفته بود، میدانید که چه کشیدند ملت ما. سران ملت، طبقات مختلف، روحانیون، روشنفکرها، دانشگاهیها، بازاریها، همه در رنج و عذاب بودند. و چه اشخاصی که در زندانهای اینها کشته شد، با یک شکنجههای بسیار فجیع که ما الآن نمیتوانیم تصور آن شکنجهها را بکنیم. متخصص شکنجه از اسرائیل آورده بودند که اسرائیلیها تربیت کنند اشخاص شکنجه چی را و آنها شکنجه بکنند! بعض از روحانیون را- آن طوری که برای ما نقل کردهاند- پایش را اره کردهاند؛ و بعضیها را روی تاوه گذاشتند و برق را متصل کردهاند بو دادهاند آنها را! ... اینهایی که به ما رسیده است از این قبیل است لکن آنهایی که بعد کشف خواهد شد، خواهید فهمید که چه به روزگار این بدبختها و این ملت، آوردند.
شکنجههای وصفناپذیر جوانان در زندانهای رژیم پهلوی
… و ما مطلع نیستیم، بعدها اگر مطلع شده باشند اهل تاریخ، در تاریخ ثبت و ضبط میشود. بعدها گفته خواهد شد مقدار خیانتی که ایشان به ملت ما کرده است و جنایاتی که کرده است. آن مقداری که کرده است. ما نمیدانیم. شما نمیدانید در باطن این حبسها چه گذشته است بر مومنین. به جوانهای ما در این حبسها و کمیتهها چه گذشته. نمیشود؛ اینها قابل شرح نیست، قابل بیان نیست. یکی دوتایش را میتوانند بگویند. پای فلان را اره کردند یا توی روغن گذاشتند داغ کردند؛ یا یکی را گذاشتند روی یک بخاری برقی و سرخش کردند. اینها بعض از آنهاست که به ماها رسیده است و به شماها رسیده، آنهایی که به ماها نرسیده اینها را باید از نصیریها استفسار کرد؛ باید از خود ایشان استفسار کرد که نه، ایشان میفرمایند که نه، دیگر در حبسها چیزی نیست! …
اره کردن پای عالم و سوزاندن زندانیان با برق در زندان
… را جبران بکنیم؟ اینکه هزاران نفر از بهترین اولاد این وطن را، بهترین اولاد این اسلام را در این حبسها کشته- پاهایشان را اره کردند! ما اطلاع از داخل زندان نداریم، یک مقدار کمی را اطلاع داریم؛ آن چیزی که در زندان میگذرد و میگذشته است بر مردم، ما اطلاع نداریم. ما فقط میبینیم که یک نفر از علما را پایش را اره کردند؛ بعضِ اشخاص را توی تاوه گذاشتند و بو دادند؛ یعنی برق را متصل کردند به این سطح این شیء و این را خواباندندشروی آنجا، این را بو دادند- حالا ما فرض کنیم که یک جان دارد این و ما یک جان را در مقابل یک جان گرفتیم، باقیاش چه؟
شکنجههای رژیم شاه با اره و سوزاندن و شوک برقی
… ده سال در حبس بوده و جوانیاش از بین رفته در حبس، تو قدرت این را داری که جبران این را بکنی تا توبه بکنی؟! توبه یعنی چه؟ نمیتوانی توبه بکنی. قابل این نیستی قبول بکند خدای تبارک و تعالی توبه تو را. ولی توبه حق الناس است دیگر؛ حق ناس را خدا نمیبخشد به مردم. اگر شما نتوانستی که یکی از اینهایی که آن طور زجر کردی، آن طور اره کردی پایشان را، سوزاندی پایشان را، پایشان را توی روغن داغ کردی، روی صفحه- نمیدانم- فلزی خواباندی و برق را متصل کردی، کباب کردی مردم را، اگر تو توانستی جبران بکنی، یکی از اینها را جبران بکنی، آن وقت بگویی که اشتباه کردم بیایید دیگر ببخشید!
خلاف اسلام بودن حبس و شکنجهٔ بیضابطه در حکومتهای کنونی
… مسئلهای که حکومت باید یک حکومت عادل باشد و بین مردم هیچ ظلم نکند ... در حکومت اسلامی اگر یک نفر- مثلًا- یک شخصی را کشت، این را میگیرند و قصاص میکنند لکن یک سیلی اگر کسی به او بزند، آن یک سیلی باید انتقام کشیده [شود] برای اینکه این زاید بر آن مقدار است. یک روز حبس اگر کسی را حبس بکنند، بر خلاف نظام اسلام است. موارد خاصی دارد. گاهی حبس میشود. این طور نیست که هر کس را بردند از اول، مثل این حکومتهایی که الآن روی کار هستند، هر کس را که گرفتند، اول یک مدتی کتکش بزنند و مدتهایی کتک بزنند و حبس بکنند و زجر بکنند، و اینها بعدها هم که تفتیش کردند فهمیدند که اشتباه کردند، آن وقت بگویند ما «اشتباه» کردیم!
زجر هزاران زندانی، اره کردن پا و سوزاندن در زندانهای شاه
… و میکنند، حالا بیاید بگوید خدایا من توبه کردم [میگویند] غلط کردی توبه کردی! توبه وقتی است که تمام آن کارهایی که تا حالا انجام دادی جبران بکنی. بعد از اینکه جبران کردی آن کارها را آن وقت بگویی توبه کردم، خوب یک مسئلهای است. اما این همه کارها که کرد هیچ؟! ده سال اشخاص محترم را در حبس نگه داشت، کمتر، بیشتر، هزاران نفر را در حبسها آن طور زجر کردند، پاها را اره کردند، سوزاندند، آن همه فضاحت را درآوردند، حالا بیاید بگوید که من توبه کردم، و ما هم بگوییم که خوب، بسیار خوب، هیچ دیگر! آقا توبه کردند و توبه هم مقبول است! کجا توبه مقبول است؟ باید اینها را جبران بکند تا توبه را خدا بپذیرد و توبه باشد. [اگر] ما فرض میکنیم که ایشان صادق هم باشند در این حرف و نخواهند که مردم را بازی بدهند.
شکنجههای جسمی زندانیان رژیم پهلوی
… بود- و من یادم است؛ نه مطبوعات ما آزاد بود، نه مردم در حرفهایشان آزاد بودند، نه تبلیغات آزادی داشتیم، نه اهل منبر ما میتوانستند یک مطلب حقی بگویند، نه علمای ما میتوانستند یک مطلبی بگویند، نه بازاری و دانشگاهی و جبهههای سیاسی میتوانستند یک حرفی بزنند. یک کلمه میگفتند جایشان توی زندان بود، و آن زجرها و آن بساط و اره کردن پای [زندانی] و این مسائلی که شنیدید؛ سوزاندن، مثلًا یک آدمی را داغ کردن، خواباندنش روی یک جایی زیرش را ظرف گذاشتن و سرخ کردن، این طور چیزها بود در کار. متخصصین، از قراری که میگویند، متخصصین اسرائیلی، میآمد [ند] برای اینکه کیفیت زجر مردم را [یاد بدهند] متخصص میآوردند که چه جوری زجر روحی بکنند، چه جوری زجر جسمی. این طور نقل میکنند.