تا اینکه امام فرمودند «حصر آبادان باید شکسته بشود»[7] و تلاش شد براى شکستن حصر آبادان، و حصر آبادان در خلال یک فداکارى بزرگ شکست و حرف امام تحقّق پیدا کرد. و کسانى در دنیا ــ از دور ــ فکر میکردند که قضیّهى جنگ با از دست رفتن آبادان حل خواهد شد و قضیّهى جمهورى اسلامى هم حل خواهد شد؛ [یعنی] جمهورى اسلامىاى که نتواند آبادان و شهر صنعتى و چشم و چراغ آن منطقهى از کشور را نگه بدارد، این دیگر چه جور حکومتى است و …
پرسش از چگونگی شکستن محاصرهٔ سنگین با وجود ناتوانی در جلوگیری از عبور دشمن
[حصر] چطور شکسته شد؟ حرف من این است. ملّت ایران، رزمندگان، آزادگان، خانوادههاى عزیز شهیدان، جانبازان عزیزمان که جگرگوشههاى ما هستند و خود آن کسانى که در آن حادثه شرکت داشتند، به خودشان برگردند و مراجعه کنند و سؤال کنند از خودشان، چه شد که حصر آبادان شکست؟ ما نتوانسته بودیم جلوى دشمن را بگیریم که روى رودخانه پل نزند و بیاید. پل زدن روى رودخانه خیلى کار مشکلى است براى یک نیروى نظامى؛ جلوگیرى از آن بمراتب آسانتر بود از شکستن آن محاصرهى سنگین. چطور شد که ما توانستیم این کار بزرگ را انجام بدهیم؟ این عامل، عامل اصلى است. این عامل همان عاملى است که تمام مشکلات جمهورى اسلامى را همین عامل رفع خواهد کرد. این عامل همان عاملى است که تا امروز هم در تمام جبهههاى مبارزات گوناگون نظام مظلوم ما، به داد مردم رسیده. این عامل چیست؟
شهادت و پایداری رزمندگان ارتش و سپاه و بسیج در نبرد جزیرهٔ آبادان
آن روز آن جنگ خونین در حول و حوش جزیرهى آبادان واقع شد و روى بهمنشیر، جوانان رزمندهى ما از ارتشى و سپاهى و بسیجى، همینطور مثل ستارههاى فروزانى که ساقط بشوند، مىافتادند و شهید میشدند امّا برنمیگشتند؛ رفتند تا دشمن را نابود کردند، سرش را به سنگ کوبیدند و جزیرهى آبادان را فتح کردند؛ رفتند محاصره را شکستند و دشمن را عقب راندند. آن روز چیزى که براى این جوانها، براى این رزمندگان، براى این بسیجىها، براى این افسرها و درجهدارها و سپاهىها مطرح نبود، جانشان بود.
سالگرد روزهای افتخارآمیز شکستن حصر
آن روز دشمن در ده دوازده کیلومترى اهواز بود. خمپارهى شصت دشمن در اهواز زمین میخورد؛ یعنى دشمن جلو مىآمد، تا حدّى که اهواز در بُرد خمپارهى شصت او قرار میگرفت و میزد؛ این قدر نزدیک مىآمد؛ هیچ چىز باقى نمیماند. امام آن نقطهى اصلى را پیدا کردند، گفتند باید حصر آبادان شکسته بشود، و شکسته شد. این روزها سالگرد آن روزهاى افتخارآمیز است.