مقدمات عملیات و فاصلهٔ چندماهه از فرمان امام تا شکستن حصر
یک بار ایشان میگفت: «ما شبانه از سنگرهای خودمان، دشمن را میزنیم.» یعنی دشمن خبر نداشت که اینها اینجا هستند، و اینها را کشف نکرده بود. این مقدّمهی عملیات ثامنالائمّه شد. بین فرمان امام تا شکسته شدن حصر، چند ماهی فاصله شد. یعنی شکسته شدن حصر آبادان، بعد از قضایای هفت تیر و این قضایای سال شصت بود و امام این را قبلاً فرموده بودند. یعنی در آن اوایلِ حصر بود که فرموده بودند «حصر آبادان باید شکسته شود.» ولی گمان میکنم شش، هفت ماهی یا هفت، هشت ماهی فاصله افتاد.
تحقق فرمان امام با فداکاری بزرگ
تا اینکه امام فرمودند «حصر آبادان باید شکسته بشود»[7] و تلاش شد براى شکستن حصر آبادان، و حصر آبادان در خلال یک فداکارى بزرگ شکست و حرف امام تحقّق پیدا کرد. و کسانى در دنیا ــ از دور ــ فکر میکردند که قضیّهى جنگ با از دست رفتن آبادان حل خواهد شد و قضیّهى جمهورى اسلامى هم حل خواهد شد؛ [یعنی] جمهورى اسلامىاى که نتواند آبادان و شهر صنعتى و چشم و چراغ آن منطقهى از کشور را نگه بدارد، این دیگر چه جور حکومتى است و …
پرسش از چگونگی شکستن محاصرهٔ سنگین با وجود ناتوانی در جلوگیری از عبور دشمن
[حصر] چطور شکسته شد؟ حرف من این است. ملّت ایران، رزمندگان، آزادگان، خانوادههاى عزیز شهیدان، جانبازان عزیزمان که جگرگوشههاى ما هستند و خود آن کسانى که در آن حادثه شرکت داشتند، به خودشان برگردند و مراجعه کنند و سؤال کنند از خودشان، چه شد که حصر آبادان شکست؟ ما نتوانسته بودیم جلوى دشمن را بگیریم که روى رودخانه پل نزند و بیاید. پل زدن روى رودخانه خیلى کار مشکلى است براى یک نیروى نظامى؛ جلوگیرى از آن بمراتب آسانتر بود از شکستن آن محاصرهى سنگین. چطور شد که ما توانستیم این کار بزرگ را انجام بدهیم؟ این عامل، عامل اصلى است. این عامل همان عاملى است که تمام مشکلات جمهورى اسلامى را همین عامل رفع خواهد کرد. این عامل همان عاملى است که تا امروز هم در تمام جبهههاى مبارزات گوناگون نظام مظلوم ما، به داد مردم رسیده. این عامل چیست؟
شهادت و پایداری رزمندگان ارتش و سپاه و بسیج در نبرد جزیرهٔ آبادان
آن روز آن جنگ خونین در حول و حوش جزیرهى آبادان واقع شد و روى بهمنشیر، جوانان رزمندهى ما از ارتشى و سپاهى و بسیجى، همینطور مثل ستارههاى فروزانى که ساقط بشوند، مىافتادند و شهید میشدند امّا برنمیگشتند؛ رفتند تا دشمن را نابود کردند، سرش را به سنگ کوبیدند و جزیرهى آبادان را فتح کردند؛ رفتند محاصره را شکستند و دشمن را عقب راندند. آن روز چیزى که براى این جوانها، براى این رزمندگان، براى این بسیجىها، براى این افسرها و درجهدارها و سپاهىها مطرح نبود، جانشان بود.
همکاری سپاه و ارتش در شکستن حصر آبادان
بعد از آنکه در همین عملیاتی که در این منطقه اتفاق افتاد - منطقهی دارخوین؛ اینجا منطقهی درگیری بسیار تعیینکنندهی عملیات ثامنالائمه بود - که سپاه پاسداران و ارتش جمهوری اسلامی ایران با همکاری یکدیگر، برای دستور امام برنامهریزی کردند، طراحی کردند، در همین منطقه توانستند دشمن را عقب بنشانند و آن روحیهای را که دشمن بهخاطر پشتیبانیهای فرنگیها و خارجیها و اروپاییها بهدست آورد، در هم بکوبند و بشکنند و محاصرهی آبادان را از بین ببرند؛ بعد از این عملیات، عملیات طریقالقدس؛ بعد از این عملیات، عملیات فتحالمبین؛ بعد عملیات الیبیتالمقدس؛ این عملیاتهای پشت سر هم که رزمندگان عزیز ما، جوانان فداکار ما در قالب ارتش، در قالب سپاه، در قالب بسیج و نیروهای مردمی، در قالب مجموعههای عشایری، حتی در …
آغاز مقدمات شکستن حصر آبادان از محمدیه
نوع دوم کار، کارهای مربوط به بیرون اهواز بود. از جمله، پشتیبانی خرمشهر و آبادان و بعد، عملیات شکستن حصر آبادان بود که از «محمدیّه» نزدیکِ «دارخُوِین» شروع شد. همین آقای «رحیم صفوی» سردار صفوی امروزمان که انشاءاللَّه خدا این جوانان را برای این انقلاب حفظ کند جزو اوّلین کسانی بود که عملیات شکستن حصر را از چندین ماه قبل شروع کرده بودند که بعد به عملیات «ثامنالائمّه» منجر شد.
سالگرد روزهای افتخارآمیز شکستن حصر
آن روز دشمن در ده دوازده کیلومترى اهواز بود. خمپارهى شصت دشمن در اهواز زمین میخورد؛ یعنى دشمن جلو مىآمد، تا حدّى که اهواز در بُرد خمپارهى شصت او قرار میگرفت و میزد؛ این قدر نزدیک مىآمد؛ هیچ چىز باقى نمیماند. امام آن نقطهى اصلى را پیدا کردند، گفتند باید حصر آبادان شکسته بشود، و شکسته شد. این روزها سالگرد آن روزهاى افتخارآمیز است.