لزوم بقای شورا و تأمین بودجهٔ آن برای برگزاری مراسم
… شدید، ابتکارها، تلاشها، دلسوزىها، ملامتپذیرىها عرض میکنم؛ خداوند انشاءالله به شما کمک کند. بنده تا حدودى در جریان بودهام؛ برادر عزیزمان آقاى هاشمى[3] مکرّر در مناسبتهاى مختلفِ سالها آمدند، مشکلاتشان را گفتند؛ میدانم که کار بزرگى است، کار سختى است؛ البتّه اگر ما این شوراى هماهنگى را براى کارهایى از این قبیل نمیداشتیم، بىشک همانطور که جناب آقاى جنّتى فرمودند ناسازگارىها و اشکالات فراوانى را در ایجاد و اداره و راهاندازى مراسم مختلف شاهد میبودیم. الحمدلله این شورا بوده، به همین دلیل هم هست که این شورا بایستى بماند. خود جناب آقاى جنّتى هم با اینکه اشتغالات زیادى، مسئولیّتهاى متعدّدى بر دوش دارند که همهی آن مسئولیّتها هم به ایشان احتیاج دارد، در عین حال این امر مهمّى است و خود ایشان سرپرستى این شورا را انشاءالله همواره به عهده داشته باشند. بودجهاش هم باید تأمین بشود؛ این کار شخص نیست، کار یک سازمان نیست، کار یک دستگاه نیست، این کار انقلاب است. دههى فجر، دههى فجر انقلاب است، طلوع انقلاب است؛ بایستى بزرگداشت آن با اهمّیّت انجام بگیرد.
مسئولیت شورا در برنامهریزی تبلیغات دههٔ فجر
من یک بار در نماز جمعه گفتم[6] مثل نیمهى شعبان [باید باشد]؛ حالا ببینید چه جور تبلیغاتى لازم است؛ چه جور فیلمى باید بسازید؛ چه جور سخنرانىاى باید بشود؛ چه کار باید بکنید. اینها دیگر به عهدهى شما است؛ یعنى شوراى هماهنگى تبلیغات روى این قضیّه کار کند. باید چه کار کنید که شب بیستم و بیستویکم و بیستودوّم بهمن آدم به خیابان که میرود، همه جا پرچم زده باشند؛ فقط سردرِ ادارات را پرچم و چراغ نزده باشند. این را باید کار کنید؛ اصل قضیّه این است، باید برود داخل مردم. هر نهادى که مردمى شد، ماندنى است؛ زیرا مردم …