نپذیرفتن صلح بیقیدوشرط حتی با درخواست شورای امنیت
… بگذاریم «صلح صدامی»! این صلح نیست، صلحی که بخواهند یک مملکتی را بچاپند و یک مملکتی را خراب و ویران کنند. و الآن هم نفت شهر را نفتهایش را آتش زدند؛ برای اینکه احتیاطاً آتش بگیرد که وقتی که بیرونشان کردند، نفتها کم شده باشد. ما با یک همچو موجوداتی طرف هستیم! ما چطور میتوانیم همین طوری بیقید و شرط بنشینیم و صحبت کنیم و مصالحه کنیم؟ شورای امنیت هم اگر بگوید، ما نمیپذیریم همه عالم بگویند، ما این طور صلح را نمیتوانیم بپذیریم. هیچ عاقلی این صلح را نمیپذیرد تمام هیاتهایی که اینجا آمدند از اول و بعدهم شاید بیایند، میبینند که ما یک صحبت فقط داریم: ما صلح را قبول داریم، ما صلح را استقبال میکنیم، لکن یک صلح شرافتمندانه اسلامی؛ صلحی که باید بفهمند که متجاوز چه کرده است، صلحی که باید …
بیارزش دانستن تصمیمات آن که در خدمت وتوکنندگان است
… و اعتصابها با مشت و دندان در مقابل تانکها و مسلسلها از پای درآورد، و صدام جنایتکار و حزب مشرک او را با ایمان و قیامِ للَّه از پای درآورد، و صدام بلندپرواز را که لاف سرداری قادسیه میزد به دریوزگی و ذلت کشاند، و تمام توطئهها را با هدایت الهی در نطفه خفه کرد. و اکنون نیز از پای نمینشیند تا آنچه از روز اول به عنوان غرامت و برای تادیب مجرم خواست جامه عمل پوشد، و تصمیمات شورای امنیت و سازمانهای بیارزش را جز ورق پارههایی در خدمت «وتو» کنندگان نمیداند.