این راجع به این آقایان که واقعاً اسباب تاسف شد که یک همچو اشخاصی را اشخاص فاسد از بین بردند. ولی بحمد الله اینها در مماتشان هم تقویت کردند این جمهوری اسلامی را. آقای عراقی را هم من سالهای طولانی میشناختم، در همان اوایل امر که این مسائل پیش آمد، ایشان وارد بود در امر و با من دوستی داشت، او هم بسیار مرد صالح و بزرگواری بود، خداوند همه اینها را رحمت کند.
شناخت بیستساله و ارزش او بهاندازهٔ بیست نفر و برادر و فرزند عزیز بودن او
من ایشان را حدود بیست سال است که میشناسم. مهدی عراقی یک نفر نبود، او به تنهایی بیست نفر بود. حاج مهدی عراقی برای من برادر و فرزند خوب و عزیز من بود. شهادت ایشان برای من بسیار سنگین بود اما آنچه مطلب را آسان میکند آن است که در راه خدا بود. شهادت او بر همه مسلمین مبارک باشد. او میبایست شهید میشد؛ برای او مردن در رختخواب کوچک بود.
صرف عمر در خدمت به اسلام و همراهی از آغاز نهضت
در این «هفته دولت»، ما تلخیها و شیرینیها داشتیم. تلخیها از دست دادن چند نفر اشخاص متعهد که قبل از هفته، مرحوم «عراقی»[1] بود که من مرحوم عراقی را از آن اولی که نهضت شروع شد و تماس با ما داشتند، میشناختم و انصافاً مردی بود که عمرش را صرف خدمت به اسلام کرد. و در این هفته هم که مرحوم آقای «رجایی»[2] که همه میدانید چقدر مرد متعهدی و خدمتگزاری بود، و واقعاً معلم اخلاق بود به اعمال خودش. و همین طور آقای «باهنر»[3] که مرد دانشمند متعهد و معلمی بود. این اسباب تاسف و تاثر ماست و شما. و این تلخی است که خوب، غیر از این …