روحانى باید مجهّز به اندیشهى ناب اسلامى باشد، [آن هم] از بهترینش، مستدلترینش و قوىترینش؛ و ما داریم اینجور حرفهایى. یک نفر مثل شهید مطهّرى (رضوان الله تعالى علیه) یک جامعهى دانشگاهى را در مقابل خود به قبول و اذعان و تسلیم وامیداشت. در همان دانشکدهاى که آن بزرگوار تدریس میکرد، کسانى بودند که درست ضدّ دین به طور صریح تبلیغات میکردند و درس میگفتند. آن بزرگوار نرفت با آنها دعوا کند و دستبهیقه بشود؛ حرف زد، فکر داد، حقایق را گفت، از ذهنیّت صحیح استفاده کرد و فضا را قبضه کرد. پیش از انقلاب اینجورى بود؛ پیش از انقلاب، روحانیّونى که با این دانشگاهها و محیطهاى فکرى و جوان و احیاناً مرتبط با افکار بیگانه اتّصال داشتند، ابزارى که قدرت و زورى به آنها بدهد نداشتند امّا فضا در قبضهى آنها بود، دست آنها بود. در یک مسجدى میدیدید یک …
مبارزهٔ فکری سالیان با افکار انحرافی بهعنوان جهادی سخت
… مثل شهید مطهّرى، واقعاً در طول سالها هم قابل بیان کردن به شکلى که حقّش اداء بشود، نیست؛ لذا باز هم ملّت ما بشنوند از مطهّرى عزیز و این شهید بزرگوار. آن جمله این است که شهید مطهّرى یک مبارزِ در راه خدا بود؛ یک مجاهد فىسبیلالله؛ منتها جهاد انواعى دارد. یکى از سختترین جهادها این است که در مقابلهى با هجوم افکار و فرهنگهاى غلط و انحرافى و درک غلط جمعى از مردم، یک انسانى که حق را مىشناسد، بِایستد و بخواهد از حق دفاع کند و با بیان، با فکر، با منطق، با سلاح زبان و قلم بخواهد ذهنها را به سمت آنچه درست است هدایت کند؛ این از آن جهادهاى بسیار سخت است و شهید مطهّرى این جهاد سخت را سالهاى متمادى انجام داد. او نگاه میکرد به سطح جامعه ــ انسان بصیر و نافذالبصیرهاى هم بود؛ آدم معمولىای نبود، بینش تیزى داشت ــ میدید که اشتباهها در فهم عمومى ملّت ما که تحت تأثیر تلقین دشمنان قرار گرفته است، چیست؛ و شروع میکرد با آنها مبارزه کردن.
کمک روشنگری فکری او به پیروزی انقلاب و هدایت حرکت عمومی
… که مبارزهى در راه خدا بود، اوّلاً کمک بسیار زیادى کرد به پیروزى این انقلاب؛ چون تا مردم فکرشان درست نباشد، کار درست از آنها سر نمیزند. فکر که درست شد، انسان درست عمل میکند؛ انسان اعتقاد به یک راه درست که پیدا کرد، آن راه را مىپیماید و در آن راه مىافتد. و او کمک میکرد به شناخت مردم که راه را بشناسند؛ پس کمک کرد به پیروزى این انقلاب و به هدایت این حرکت عمومى که اى کاش کسانى که در آن روزهاى سخت، در میدان مبارزه بودند، بنشینند یک مقدارى با قلم تحلیلى، آنچه را گذشته است ــ آن غصّهها، آن رنجها، آن خونِدلها ــ بیان کنند که این جوانهاى ما، این عزیزان ما، نوباوگان ما بفهمند که ما از چه معابرى عبور کردیم. گاهى ماشین از راههاى سختى عبور میکند، مسافر در راه خواب است و نمیفهمد که به آن رانندهى بیچاره و آن شاگرد شوفر و آن چند نفرى که بیدار بودند، چه گذشت تا از این گردنههاى خطرناک عبور کردند؛ بنویسند اینها را تا مردم بدانند که مطهّرىها چه کردند در آن دوران.
شهادت در پی مبارزه با التقاط، نفاق و تهاجم فرهنگی
ثانیاً، همان مبارزه موجب شد که او به شرف شهادت نائل بشود؛ یعنى آن که مطهّرى را به زمین انداخت و خون او را جارى کرد، دشمنی بود که از ارشادها و آگاهىهایى که او به مردم میداد، صدمه میدید. چون شهید مطهّرى در مقابل «التقاط» ایستاد، در مقابل «نفاق» ایستاد، در مقابل «تهاجم فرهنگ غرب و شرق» ایستاد، اسلام ناب را، اسلامِ دینىِ حکم فقاهتى را ترویج کرد، کسانى که با این چیزها مخالف بودند، او را به زمین انداختند؛ و اگر دستشان میرسید، هر چه شبیه مطهّرى و کوچکتر از مطهّرى و در راه مطهّرى هم بود، به زمین مىانداختند که خداى متعال بحمدالله به آنها این فرصت را نداده است و انشاءالله هرگز هم نخواهد داد. خب، پس تجلیل از مطهّرى اینها است.
نقد سخنان نادرست دربارهٔ او و سوءاستفادهٔ مخالفانش از نامش
من میبینم گاهى بعضىها دربارهى شهید مطهّرى یک چیزى مىنویسند یا یک کلمه حرفى میزنند که این حرف ناشى از نشناختن مطهّرى است؛ یک چیزهاى غلط و عجیب و غریبى دربارهى او بیان میکنند که روح او از آن چیزها خبردار نبود. متأسّفانه این هم از واقعیّات است که یک عدّهاى بودند که یک عمر در دوران اوج تفکّرات شهید مطهّرى با او مبارزه کردند، حالا امروز چون نام شهید مطهّرى نام درخشانى است، حرفى ندارند که اینجا و آنجا به اسم او هم تمسّک کنند و زیر لواى اسم او، باز همان حرفهاى خودشان را بزنند.
از مطرحکنندگان اتحاد حوزه و دانشگاه و شهید این راه
اوّلاً از خداوند متعال علوّ درجات براى ارواح طیّبهى آن انسانهاى شایستهاى که مسئلهى نزدیکى و اتّحاد دانشگاه و حوزهى روحانیّت را مطرح کردند و بعضى در این راه شربت شهادت هم نوشیدند، مخصوصاً مرحوم شهید مفتّح و شهید مطهّرى و از این قبیل بزرگمردان را مسئلت میکنم. مسئلهى دانشگاه به خودىِ خود یک مسئلهى مهم است؛ همچنان که مسئلهى حوزهى علمیّه هم به خودىِ خود یک مسئلهى اساسى و مهم است. وقتى ما عنوان میکنیم وحدت حوزه و دانشگاه را، بدیهى است که مقصود این نیست که ما این دو نهاد را در عالم واقعیّت تبدیل کنیم به یک چیز؛ …