گذراندن شبهای پرخطر بهمن ۵۷ و برنامهریزی برای فردا همراه با شهید باهنر
… پیشامد کرد همه با هم از بین نروند و چند نفرى بمانند. ما البته خودمان ترجیح مىدادیم برویم مدرسهى علوى و در همان جایى که امام اقامت دارند ما هم همان جاها باشیم، دوست مىداشتیم، شنیدیم، خبر آوردند براى ما که امام گفتند نه، اینجا جمع نشوند همه و متفرق بشوند. دو تا از آن شبهاى جدا جدا در منازل گوناگون خوابیدن را من با مرحوم شهید بهشتى و شهید باهنر بودم یعنى دو شب را با هم بودیم، منزل آقاى حاج معینى نجف آبادى که از برادران خیلى قدیمى و از مخلصین این مبارزه است، ما نه، ببخشید منزل حاج معینى برادرهاى دیگر بودند ما منزل حاجى لبانى بودیم، حاج محسن لبانى، من و مرحوم شهید بهشتى و شهید باهنر دو شب را در منزل ایشان که همان نزدیک بود چون خانههایى را انتخاب مىکردیم که نزدیک به آنجا باشد و هر جمعى توى یک خانهاى زندگى مىکردند. آن شبها را من فراموش نمىکنم که ما فکر مىکردیم، مطالعه مىکردیم، با هم بحث مىکردیم که فردا را چگونه برنامهریزى کنیم و چه بکنیم و دائماً صداى انفجار و گلوله و حتى گلولههاى منورى که به طرف، تصور ما این بود که به طرف بیت امام پرتاب مىشود آنها را دائماً مشاهده مىکردیم، خیلى شبهاى هیجانانگیز و بىنظیرى بود واقعاً.