حواله از باب احتیاط و درخواست ارسال مازاد برای کمک به حوزهٔ نجف
احمد عزیز، مرقوم مورخ 14 ع 2 واصل شد. از سلامت شما مسرور شدم. تلگراف شما هم واصل شد. راجع به شهریه، من از باب احتیاط نوشتم حواله میدهم؛ اگر میدانستم که به قدر کافی در آنجا موجود است داعی بر حواله نبود. بنا شد تا شما مراجعه به تهران نکنید، راجع به آنجا چیزی ندهند.[1] مبلغ بیست هزار را در اینجا حواله شده بود، یعنی من گرفته بودم، آقای آقا رضا[2] از قم گرفتهاند به حساب من، اگر ان شاء الله تعالی شما از آنجا زاید آوردید برای من هم بفرستید برای کمک به اینجا.[3] از صلح آقایان[4] مسرور شدم، ان شاء الله همیشه به صلح و صفا زندگی کنند. حالت ماها بحمد الله خوب است ولی رفتن بچهها موجب تنهایی شد، ان شاء الله سلامت باشید. جواب حضرت آقای عمو[5] و قبوض را ان شاء الله تعالی به وسیله دیگری میفرستم، به ایشان سلام برسانید.[6].
فراهم شدن حواله برای اول ماه و نهی از دریافت بیش از نیاز
مثل اینکه بچهها آنجا که بودند از شما بیشتر کاغذ داشتیم و ما هم بیشتر مینوشتیم. مدتی است از شما خبری ندارم. ان شاء الله تعالی سلامت باشید. ماها بحمد الله سلامت هستیم. حواله[1] برای اول ماه فراهم شد، هر مقدار لازم است دریافت کنید. زیادتر دریافت نکنید. اگر برای اول ماه جمادی هم باز به همان وضع بود حواله میشود. نگران نباشید.
تأمین کسری شهریهٔ ربیعالثانی از طریق حواله
ان شاء الله تعالی سلامت باشید. آقای خلخالی[1] حوالههای آقای دیبایی[2] [را] دادند که هر چه کسری شهریه ربیع الثانی است به وسیله آقای آقا رضا لواسانی بپردازند[3]. شما هر مقدار که خدمت آقا و آقای حاج شیخ محمد صادق است حساب کنید و آنچه کسری دارید بگیرید به وسیله آقای آقا رضا.[4] خانم و سایرین یک هفته است به کاظمین و سامرا مشرف شدند؛ بناست امروز بیایند، تا کنون که بعد از ظهر است نیامدهاند. از شما امید دعا دارم. از شایعات نگران نباشید.[5] به آقا[6] هم عرض کنید نگران نباشند، مهم نیست. و السلام.