جایگاه معنوی و زیارتگاه شدن مزار شهیدان غریب هویزه به ارادهٔ الهی
خداى بزرگ و پروردگار عظیمِ کریمِ رحیم را شکرگزاریم که به ما آنقدر فرصت داد و عمر بخشید که یکى از معجزات بزرگ الهى در تاریخ را به چشم خود مشاهده کنیم. در همین بیابانى که امروز ما جمع شدهایم، روزى، جمعى از بهترین جوانان و پاکیزهترین عناصر مؤمن و خالص و صالح ما، با غربتْ به خاک افتادند و شربت شهادت نوشیدند. آن روز، کسى گمان هم نمىکرد که به این زودى، این شهداى عزیز و غریب، اینطور جاه و جلال معنوى پیدا کنند و مردم از راههاى دور و نزدیک به زیارتشان بیایند. اما خداى متعال اراده کرد و آنچه گمان نمىرفت، تحقّق پیدا کرد و آنچه دور مىنمود، نزدیک شد. امروزْ گنبد و بارگاه و دستگاه معنوى این شهیدان، وسیلهاى براى توجّه دلها به قدرت لایزال پروردگار عالم است.
مقابلهٔ جمعی اندک با دست خالی در برابر هزاران تانک دشمن با ایمان و توکل
این بیابانها را نیروهاى متجاوز پر کرده بودند. تمام این سرزمین پاک و مظلوم و خونبار، در زیر چکمهى متجاوزان بود و نیروهاى مسلّح و سازمانهاى نظامى ما، همهى تلاش خودشان را براى دفع و سرکوب دشمن مىکردند. اما این جوانان با دست خالى به مقابله با دشمن مىرفتند. آن روز شاید عدّهى این جوانان، بیست، سى نفر بیشتر نبود. بیست الى سى جوانان با دست خالى؛ اما با دل استوار از ایمان و توکّل به پروردگار. در اینجا، در این بیابانها، چند هزار تانک و نفربر زرهى از دشمن مستقر بود. آن جمع کوچک، براى مقابله با این جمع علىالظّاهر بزرگ مىآمد؛ با ایمان به خدا و با توکل؛ آنگونه که حسینبنعلى علیهالسّلام، با جمع معدود، در مقابل دریاى دشمن ایستاد، قلبش نلرزید، …