شب عاشورا شب انعقاد همان بزرگترین حماسۀ تاریخ اسلام است. اگر ما واقعۀ عاشورا را تشبیه کنیم به یک قصیدۀ شعر مثلاً، [شب عاشورا] آن شبی است که این شعر در ذهن و در طبعِ این گوینده، این شاعر نقش بست. شبِ تاریک بیابان کربلا و نینوا با آن وضع عجیبی که در این چندروزه این مسلمانان اصیل و راستین دیدند، اصلاً برای ما و شما قابل تصور نیست.
خبر دادن امام حسین (ع) به یاران از نبرد نهایی و شهادت در فردا
بعد امام حسین میخواهد تا آنجایی که میتواند، زیانی را که دشمن میخواهد وارد کند، سبکتر کند؛ رو میکند به این اصحاب و خویشاوندان، جوانان ـ از بنیهاشم و غیر بنیهاشم ـ میفرماید: «اَلا وَ اِنِّی لَاَظُنُّ یَومَنا مِن هَؤُلاءِ الاَعداءِ غَداً» من خیال میکنم آن ماجرایی که ما با این قوم خواهیم داشت، فردا انجام میگیرد. چون از روز اول و دوم مُحرم که وارد شدند، مرتب بین امام حسین و عمر سعد ـ که در مقابل بود ـ گفتگو بود، ردوبَدل بود، منتظر بودند که حادثهای انجام بگیرد؛..لذا شب عاشورا، امام حسین احتمال زیاد میدهد که فردا، روزی باشد که سرنوشت او در آن روز رقم زده میشود، میفرمایند من گمان میکنم آن روزی که با این جمع داریم، فردا باشد. یعنی فردا ما جنگ نهاییمان که شهادت همۀ ما در آن است، انجام خواهد گرفت.
زمزمهٔ قرآن و دعا و نماز از خیمههای امام حسین (ع)
نقل شده است از یکی از همان کسانی که وقایع را یادداشت میکردند و مینوشتند: شب از نزدیکی خیمههای حسینبنعلی علیهالسلام که عبور میکردم، دیدم که از تمام این خیمهها صدای زمزمۀ قرآن و دعا و نماز به گوش میرسد و یکپارچه مشغول ذکر و دعا هستند. و حقیقتاً برای آن روزِ سخت، آنچنان حال و صفایی هم لازم بوده است. اما در شب یازدهم اگر کسی از همان خِیام عبور میکرد، یقیناً از آنهمه زمزمه و حال، دیگر خبری نبود و بهجای آنهمه خیمه، فقط یک خیمۀ نیمسوخته وجود داشت که فرزندان و دختران ابیعبدالله و خردسالان در آن جمع شده بودند. شاید از آنها هم زمزمههایی بلند بوده، اما به …
وضع خیام امام حسین (ع): تشنگی، محاصره و اسارت نزدیک
این خطبۀ حسینبنعلی واقعاً یک خطبۀ تکاندهنده است. من همین دو سه جملۀ اولش را فقط میخوانم، که خودم هروقت این خطبه به یادم میآید منقلب میشوم. دشمن عصر به حسینبنعلی حمله کرده و دو سه روز هم هست که آب در این خیمهها پیدا نمیشود، زن و بچهها هم اینجا سر به هم دادهاند و با حال بهت و حیرت نشستهاند، همهجا خاموش است، چشم دشمن درمقابل میدرخشد، شمشیر و نیزۀ دشمن آماده است که این بدنها را تکهتکه کند. چند ساعت یا یک روز دیگر حداکثر، این بچهها و این عزیزان خدا و زبدگان خلقت، اسیر خواهند شد و به اسارت دشمنان حسین خواهند رفت؛ همۀ اینها مصیبت است. همۀ اینها مصیبتی است که هرکدامش به تنهایی قویترین انسانها را تکان میدهد. حسینبنعلی بیشتر از ما میفهمد این مصیبتها را، بیشتر هم ممکن است روح بزرگ حسین رنج ببرد، اما با اینهمه رنج، با اینهمه ناراحتی، با اینهمه غصهای که ممکن است …
درخشش شب عاشورا همچون خورشیدی در تاریخ تاریک بشر
… بعد از تو زنده بمانیم، تو کشته بشوی و ما زنده باشیم. (62/7/24) اول اباالفضل العباس و بعد برادرهایش و بعد بقیۀ اصحاب (52/11/13) اظهار آمادگی کردند. امام حسین علیهالسلام برای آنها دعا کرد. و به آنها گفت و خبر داد که همۀ شما فردا در این بیابان شهید خواهید شد. (62/7/24) شب عاشورای حسینبنعلی همان شبی است که در طول تاریخ ظلمانی بشر، همچون خورشیدی تابان میدرخشد. همان شبی است که اعماق و زوایای تاریکیهایی که در اجتماعات انسانی بوده است و خواهد بود، میتوانند از برکت آن، نور و گرما بگیرند...آن شب در کربلای حسین غوغا و هنگامه برپا بود؛ آن شب یاران حسین شبی را برای یک روز پرمجاهدت میگذرانیدند؛ آن شب پیرمردان در کنار جوانان و جوانان در کنار نوجوانان و نوجوانان در کنار نوباوگان زمزمۀ شهادت در گوش هم میخواندند. آن شب حبیببنمظاهر و مسلمبنعوسجه باهم شوخی و مزاح میکنند، همدیگر را به شهادت …
اجازهٔ امام حسین (ع) به یاران برای رفتن
امام حسین علیهالسّلام در شب عاشورا که فرمود: بروید و اینجا نمانید؛ دست بچههای مرا هم بگیرید و ببرید؛ اینها مرا میخواهند، شوخی که نکرد.[7] فرض کنید آنها قبول میکردند و میرفتند و امام حسین، تک و تنها و یا با ده نفر میماند؛ آیا خیال میکنید عظمت کار امام حسین کم میشد؟ نه؛ عیناً باز همین عظمت را داشت. اگر به جای این هفتاد و دو نفر، هفتاد و دو هزار نفر اطراف امام حسین را میگرفتند، آیا باز عظمت کار کم میشد؟
خبر امام از کشته شدن همه و نپذیرفتن رفتن از سوی اصحاب
… از دنیا رفته بود، اما در واقعۀ کربلا دو گوهر گرانبها را در راه خدا و در راه حقیقت قربانی کرد. 1352/1 قاسمبنالحسن علیهالصلاةوالسلام یکی از جوانان کمسالِ دستگاهِ امام حسین است. یک نوجوانی که «لَمْ یَبلُغِ الحُلُمَ» هنوز به حَد بلوغ و تکلیف نرسیده بود. در شب عاشورا وقتیکه امام حسین علیهالسلام گفتند که این حادثه اتفاق خواهد افتاد و همه کشته خواهند شد، گفتند که شما بروید و اصحاب قبول نکردند که بروند. این نوجوان سیزده چهاردهساله عرض کرد: عمو جان! آیا من هم به شهادت خواهم رسید در این میدان؟ امام حسین خواستند این نوجوان را آزمایش کنند، گفتند: عزیزم! ـ به تعبیر ما ـ کشتهشدن در ذائقۀ تو چگونه است؟ گفت: «اَحلَى مِنَ العَسَلِ» از عسل شیرینتر است. ببینید! این، …