غفلت از سیاست پیامبر و امیرالمؤمنین و سیاست ائمه در قالب تقیه
… بکند، در خود جامعه روحانیت میگفتند که این آدم «سیاسی» است، دیگر به درد نمیخورد! همان خاصیتی که در علی بن ابی طالب بود که یک رجل سیاسی بود. از خطبش معلوم است که مرد سیاست بوده؛ و از کاغذی که به مالک اشتر نوشته و دستورهایی که داده، همهاش دستورهای سیاسی است. ما غفلت کردیم از مبادی امر و از صدر اسلام و از کیفیت سیاست رسول اکرم و از سیاست امیر المومنین- سلام الله علیه- و سیاست زیر زیر ائمه- علیهم السلام- که به صورت تقیه سیاستها را اجرا میکردند. به ما اینها تزریق کردند، و حتی به خود ما تعمیه[6] کردند، که شما حق دخالت در این امور ندارید. اصلًا در شان شما نیست! با این اسم که ما یک قدری خوشحال بشویم که آقا شما بالاتر از این هستید که در سیاست دخالت بکنید! شما یک رجل روحانی هستید؛ شما باید مردم را تهذیب …
فداکاری و شهادت پیامبر اسلام و ائمه بهعنوان سیرهٔ دیرینهٔ اسلام
اگر یک راهی راه حق شد، انسان نباید از شهادت بترسد. وقتی که ما برای اسلام و برای احیای سنت پیغمبر و اقامه عدل بپاخاستیم، نباید از این بترسیم که از ما شهید [میشود] شهادت پیدا میکند؛ اولادمان شهید میشوند، خودمان شهید میشویم. این یک سیرهای بوده است در اسلام؛ از اول بوده. از اول ... پیغمبر اسلام و ائمه ما فداکاری کردند، شهادت نصیبشان شد، اولاد دادند. حضرت علی بن الحسین به پدر بزرگوارشان عرض میکنند که ما به حق نیستیم؟ میفرماید چرا، ما به حقیم. میفرماید پس، از مردن نمیترسیم: «لا نُبَالِی بِالمَوتِ»؛ کسی باید از مردن بترسد که خیال کند که بعد از مردن خبری نیست، همهاش همین است، این زندگانی حیوانی اینکه …