برجستهترین پاراگرافهای هر رهبر دربارهٔ این نمایه، هر کدام از یک متن.
تهیهشده با هوش مصنوعیدولتمردان و فعالان سیاسی و ویژگیها و مسئولیت آنان.
امام خمینی
منع سخن سیاسی آنان در ارتش و جواز موعظه
… انسان را چه میکند و از بین میبرد، امور سیاسی هم باطن ارتش را از بین میبرد؛ دید ارتش را از بین میبرد. از این جهت، یکی از چیزهایی که لازم است برای شما و باید این مطلب را با جدیت، با قدرت، در همه جا بسط بدهید، این است که نگذارید در امور سیاسی وارد بشوند. نگذارید سیاسیونی که بخواهند بیایند در آنجا مسائل سیاسی بگویند در آنجا صحبت بکنند. البته بیایند موعظه بکنند؛ بیایند دعوت به اصلاح بکنند، به صلاح بکنند، شجاعت را به آنها یاد بدهند؛ اینها همهاش خوب است، اما بخواهند یک امور سیاسی را وارد بکنند در ارتش، این نقشهای است که اگر این قائل هم خودش نقاش این امر نباشد، نقشهای است که کشیده شده است و این قائل را مِن حیثی که خودش هم حتی نداند، وارد معرکه کردهاند.
شکست کشور در صورت خودخواهی و رفاهطلبی سیاستمداران
در بین سیاستمدارها هم همین جور است. اگر سیاستمدار به فکر خودش بود، به فکر راحتی خودش بود، به فکر جیب خودش بود، به فکر شهوترانی خودش بود، نخواست بپردازد به آن همّ و غم اساسی و اصلی که به طور طبیعی آسایش خودش را تحت تأثیر قرار میدهد، این کشور شکست خواهد خورد؛ نشانهاش شکست سلسلههای پادشاهىِ متمادىِ پشت سر هم است. صفویه یک دولت مقتدر بود؛ با اقتدار سر کار آمد، با ایمان سر کار آمد؛ بعد به خاطر همین ضعفها، به خاطر غلبهی همین خصوصیات، کارش به آنجا رسید که میدانید. قاجاریه بدتر از آنها، پهلوی از همهشان بدتر.
گنهکاری سیاستمدارانی که برای منافع دنیایی بر جنایت چشم میبندند
در فلسطین کشتار مردم یک عادت روزانه ی ستمگران صهیونیست شده است. دنیایی که در چنین جنایاتی سکوت کند، دنیای منحرفی است. سیاستمدارانی که به ملاحظات سیاسی و برای منافع دنیایی چشم بر این همه مظلومیت از یکسو و این همه جنایت از سوی دیگر ببندند، سیاستمداران گنهکاری هستند. امروز بشریت دچار چنین سیاستمدارانی است. مردم فلسطین در این ماه رمضان، با دهان روزه شهیدانی دادند. مردم عراق در این ماه رمضان با دهان روزه سختیهای بسیاری را تحمل کردند. همه ی اینها به خاطر جنگ اعلام نشده یی است که استکبار جهانی در مقابل اسلام آغاز کرده است. در این جنگ نامتعادل همه ی ثروت و قدرت و …
خودفروشی بسیاری از سیاستمداران دنیا و تسلیم زر و زور
… الجنّة فلاتبیعوها بغیرها»؛[7] ای انسان! اگر بناست هستی و هویت و موجودیت تو فروخته شود، فقط یک بها دارد و بس و آن بهشتِ الهی است. به هرچه کمتر از بهشت بفروشی، سرت کلاه رفته است. اگر همه دنیا را هم به قیمتِ قبول پستی و ذلّت و زبونی روح به شما بدهند، جایز نیست. همه کسانی که در اطراف دنیا تسلیم زر و زور صاحبان زر و زور شدهاند و این زبونی را قبول کردهاند -چه عالم، چه سیاستمدار، چه فعّال سیاسی و اجتماعی و چه روشنفکر- به خاطر این است که ارزش خود را نشناختند و خود را فروختند. بسیاری از سیاستمداران دنیا خودشان را فروختهاند. عزّت فقط این نیست که انسان روی تخت سلطنت یا ریاست بنشیند. گاهی یک نفر بر تخت سلطنت نشسته است، به هزاران نفر هم با تکبّر فخرفروشی میکند و زور میگوید؛ اما درعینحال زبون و اسیر یک قدرت و یک مرکز دیگر است؛ اسیر تمایلات نفسانىِ خود است که البته اسرای سیاسىِ امروز …