هنگامیکه نامه به عبدالملک رسید، سلیمان، پسر دوم عبدالملک، نزد پدرش بود؛ و هنگامیکه نامه خوانده شد، او هم شنید طنز و سرزنش امام را، و او هم همانند پدرش در نامه احساس کرد. رو به پدرش کرد و گفت: ای امیرالمؤمنین! ببین علیبنالحسین چه تفاخری بر تو کرده است. یعنی در این نامه فهمانده است که پدرانِ من، همه مؤمنینِ بالله بودهاند و پدرانِ تو، همه کفار و مشرکین بودهاند. میخواست پدرش را تحریک کند که یک عملِ حادی درمقابل این نامه انجام دهد. ولی عبدالملک از پسرش عاقلتر بود و میدانست که نسبت به چنین قضایایی نباید با حضرت سجاد (ع) درگیر شود، لذا به پسرش خطاب کرده گفت: چیزی نگو پسرم! این زبان بنیهاشم است که صخرهها را میشکافد. یعنی زبان استدلال اینها بسیار قوی است و درشتگو هستند.
نوشتن کتاب برای او به دست عالمی معروف با وجود ظلم و فسادش
… در دوران خلافتهای اموی و عباسی هم وجود داشت. لذا برای اینکه اسلام را از روح و حقیقت خود خالی کنند، عدهای مزدور قلم به مزد و زبان به مزد داشتند. پول میدادند، حدیث درست میکردند؛ پول میدادند، منقبت برای آنها درست میکردند؛ پول میدادند، کتاب برای آنها مینوشتند. میگوید وقتی سلیمانبن عبدالملک از دنیا رفت، ما دیدیم کتابهای فلان عالم بزرگ - که اسمش را نمیآورم - بر حیوانات بار شد، بر استرها بار شد و از خزانهی سلیمانبن عبدالملک بیرون آمد. یعنی این کتابنویس، این محدث بزرگ، این عالم معروف که این همه نام او در کتابهای اسلامی وجود دارد، این برای سلیمانبن عبدالملک کتاب مینوشت! خب، کتابی که برای سلیمانبن عبدالملک نوشته بشود، شما توقع دارید در این کتاب چیزی باشد که سلیمانبن عبدالملک را ناخوش بیاید؟ خب سلیمانبن عبدالملکی که ظلم میکند، شراب میخورد، با کفار میسازد، مسلمین را زیر فشار قرار میدهد، بین مردم تبعیض قائل میشود، فقرا را رویشان فشار میآورد، اموال مردم را میگیرد، این چه جور اسلامی را میپسندد؟ این درد بزرگ جامعهی ما، جامعهی اسلامی در طول قرنهای اول بود. ائمه (علیهم السّلام) این را میدیدند، احساس میکردند که میراث ارزشمند پیغمبر - یعنی احکام اسلامی که باید برای طول تاریخ بماند و انسانها را در تمام ادوار تاریخ هدایت بکند - دستخوش تحریف شده. یکی از …