بدبختیهای واقعی زندگی در کشورهای سرمایهداری لیبرال
… افسانهای وجود دارد، عدهای در تابستان از گرما، و در زمستان از سرما جان میدهند و میمیرند! این معنایش عدم وجود عدالت است. حالا در فیلمهای سینمائی و ادعاهای افسانهای و داستانی، شکلهائی از عدالت را نمایش بدهند؛ خب، این با واقعیت فاصلهاش بسیار زیاد است. در کشورهائی که با شیوهی اقتصادىِ سرمایهداری اداره میشوند و نام لیبرالیسم - آزادگرائی - را روی خودشان گذاشتهاند، یک چنین بدبختیهائی وجود دارد؛ در آنجا واقعیت زندگی این است.
ایستادگی مردم آمریکا و هشتاد کشور جهان علیه این نظام
امروز در خود آمریکا، در خود کشورهای غربی، در خود نظام سرمایهداری و به اصطلاح لیبرالدموکراسی - که هم «لیبرال» اش دروغ است، هم «دموکراسی» اش دروغ است - اینها شکستخوردهاند. امروز مردم آمریکا در سرتاسر ایالات آمریکا، و مردم در هشتاد کشور جهان علیه این نظام ایستادگی کردند. ممکن است مردم را سرکوب کنند، اما این آتش خاموش نخواهد شد. نمیتوانند دفاع کنند؛ دستشان خالی است. دنیا جریان دیگری پیدا کرده است و بدانید به حول و قوهی الهی، مبارزهی حق - که با سردمداری ملت ایران و با پرچم اسلام آغاز شده است - با باطل، با طاغوتها، با فرعونها و با فرعون استکبار، تا سرنگونی استکبار ادامه پیدا خواهد …
آزادی اقتصادی غربی و دیکتاتوری اقتصادی رو به فروریختگی
… مغایر است با این مفهوم در معنای غربی و تلقی غربی. یکی از مشکلات ما در طول این سالها این بوده که افرادی آمدهاند مفاهیم اسلامی را با مفاهیم غربی ترجمه کردهاند، حرفهای غربیها را تکرار کردهاند، دنبال تحقق آنها بودند؛ در حالی که انقلاب اسلامی برای این نیست. آزادی غربی در زمینهی اقتصاد، همین مطالبی است که میبینید؛ همین «اقتصاد آدام اسمیتی» و رسیدن به این وضع دیکتاتوری اقتصادی موجود دنیا، که الان دارد انحلال و فروریختگی خودش را بتدریج نشان میدهد. مراد ما از آزادی که این نیست. آزادی انسانی به معنای آزادی اخلاقىِ بیبندوبارىِ فرهنگىِ غربی نیست. ما نباید برای اینکه خودمان را در چشم غربیها شیرین کنیم، دم از حرفی بزنیم که آنها میزنند؛ که حرفِ غلط است، باطل است و امروز دارد بطلان خودش را نشان میدهد. ما از …
رو به افول بودن سرمایهداری پس از سقوط سوسیالیسم
… پائین جامعهاند؛ در میانشان استاد دانشگاه هست، سیاستمدار هست، گروههای دانشجوئی به اینها پیوستهاند؛ میگویند ما نظام کاپیتالیستی را نمیخواهیم. خب، این همین حرف ماست؛ ما هم که از اول گفتیم «نه شرقی، نه غربی»، یعنی نه نظام کاپیتالیستی، نه نظام سوسیالیستی؛ آن سوسیالیستیاش بود که به جهنم رفت، این هم دارد یواش یواش سرازیر میشود. بعد از این حادثه، اقبال به اسلام بیشتر خواهد شد. این هم یک موج دیگر است؛ موج سوم است.
نگاه ابزاری دنیای سرمایهداری و سوسیالیستی به کارگر
… طراحی و نقشهپردازی، یا در کارِ در مزرعه، یا در هر نقطهای که کار دارد تولید میشود و محصولی دارد به وجود میآید، باید احساس کند و بداند که یک عمل بزرگ را، یک عمل مهم را، یک ارزش را دارد به وجود میآورد؛ اسلام این را میخواهد بیان کند. این، اعتقاد قلبی ماست. خیلی فاصله است بین این نگاه و نگاه دنیای مادی، اعم از دنیای سرمایهداری یا دنیای سوسیالیستی که به کارگر به عنوان یک ابزار نگاه میکند. امروز در دنیای سرمایهداری، گاهی بعضی از کارگرها از لحاظ برخورداری مادی وضعشان هم خوب است - البته عمومیت ندارد، بعضاً اینجور است که وضعشان خوب است - لیکن همان هم از چشم کارفرما، از چشم سیاستگذاران کار و تولید، یک ابزار است؛ مثل یک پیچ و مهره؛ تا وقتی ارزش دارد که بتواند به آنها ارزش مادی تحویل بدهد، پول تحویل بدهد. خیلی فاصله است بین این نگاه به کارگر، و این نگاه که کارگر را یک مجاهد فیسبیلاللَّه میداند؛ برای کاری که او انجام میدهد، فراتر از همهی اجرهای مادی، یک اجر الهی، یک ارزش الهی، یک پاداش الهی در نظر میگیرد؛ اینها خیلی با هم فاصله دارد؛ این لازم است، این آن …
نقد نگاه غربی سلطهٔ کارفرما بر کارگر و تحقیر شخصیت انسان
… دشمن، به خون هم تشنه؛ این تحلیلشان بود. راهحلی هم که نشان دادند، راهحل ضایعِ باطلِ غلطی بود: مالکیت دولت بر همهی منابع تولید و ابزارهای تولید؛ که بعد از گذشت چند دهه، به آن فضاحت انجامید. آن یک نگاه بود، که نگاه دشمنی و ستیزهگری بین کارگر و کارفرما بود. نگاه دیگر، نگاه منطق غربی است که کارفرما سلطان کارگر است، صاحباختیار کارگر است، کارگر ابزاری است در دست او و در اختیار او. این هم تحقیر شخصیت انسان است؛ غلط اندر غلط. هر دو نگاه، غلط است.
نقش کمپانیداران و باندهای مالی در کشاندن آرای مردم با تبلیغات گمراهکننده
… عرض بکنم؛ امروز در دنیای دموکراسی که انتخابات در آنجاها انجام میگیرد و پرچم دموکراسی را اینها بلند میکنند، آنچه وجود ندارد، «رضی العامّة» است؛ مسئله، صوری است؛ در واقع غالباً اینجور است. در کشور آمریکا اینجور است، در کشورهای معروف دموکراسی دنیا اینجور است. پشت سرِ این کسانی که میآیند وارد میدان انتخابات میشوند و مبارزهی انتخاباتی میکنند، گروههائی از جبههی خاصه وجود دارند؛ یعنی سرمایهدارها، کمپانیدارها، متنفذین مالی، باندهای عظیم مالی؛ اینها هستند که دارند کارها را روبهراه میکنند؛ با تبلیغات گمراهکننده و با روشهای گوناگون، آراء مردم را به این سمت و آن سمت میکشانند. در واقع، دعوا بین کمپانیدارهاست؛ دعوا بین آراء مردم نیست؛ یک چیزِ تخیلی است. در واقع، حکومت دموکراسی در آنجاها حکومت اقلیت است؛ حکومت خواصی است که خواص بودن آنها، نخبه بودن آنها، به خاطر امکانات مالی فراوان آنهاست؛ اینها هستند که دارند سیاستگذاری میکنند.
کارگر ابزاری در خدمت کارفرما در منطق سرمایهداری
… کنند و آنها را برطرف کنند. یکی از این مشکلات یقیناً وجود بیکاری و عدم اشتغال است. رونق دادن به اشتغال و تشویق کارآفرینان و ایجاد بنگاههای کاری هم یکی از این کارهای لازم است. این در منطق جمهوری اسلامی یک تلازم را نشان میدهد. در منطق کشورهای مادی اینجور نیست. در منطق کشورهای سرمایهداری، کارگر یک ابزار است؛ وسیلهای است در خدمت کارفرما. در منطق آن مکتبهای مضمحلشده و نابودشدهای که ادعای طرفداری از کارگر میکردند، وجود جنگ میان کارفرما و کارگر بود. از این جنگ بود که آن نظامها میخواستند نان بخورند و اسمشان را بگذارند مدافعین کارگر. آن وقت در نظام به اصطلاح سوسیالیستی شوروی سابق، همان بساط …
تکیهٔ قدرت سیاسی غرب بر کارتلها و تراستهای سرمایهداری و ابزار علم
شما امروز لحن کسانی را که بر کرسیهای سیاسیای سوارند که پایههای آن بر روی سرمایه و علم منحرف - سرمایهداری - قرار گرفته، ببینید. دولتهای غربی الان اینجوریاند. حالا در قلهی قدرتهای غربی، امریکاست. کرسی قدرت پایههایش بر روی کارتلها و تراستهای سرمایهداران قرار دارد و ابزارش علم است. از سلاح به وسیلهی علم استفاده میکنند؛ از جاسوسی و دزدی اطلاعات به وسیلهی علم استفاده میکنند؛ از زد و بند در جاهای مختلف دنیا به وسیلهی علم استفاده میکنند. ببینید سران اینجور کشورها که اینجور علم منحرف دارند، لحنشان چیست؟ شنیدید این سخنرانی چند روز قبل رئیس …
نگاه ابزاری به کارگر و رابطهٔ استثمارگرانه در نظام سرمایهداری
یک مسئله مربوط به روابط و احساسات کارگر و کارفرماست. این روابط در اسلام، برخلاف روابط کارگر و کارفرما در مکاتب مادی است. در مکاتب مادی، چه مکتبهای سرمایهداری - که یکسره طرفدار سرمایهدارند و به کارگر مثل ابزار کار و ماشین نگاه میکنند - و چه در مکتب کمونیسم - که خود را طرفدار قشر کارگر میدانستند و وانمود میکردند که بهشت را برای کارگران در همین دنیا به ارمغان خواهند آورد و عملکردشان نشان داد که دوزخ زندگی را، نه فقط بر کارگر، بلکه بر دیگر قشرهای جامعه ملتهبتر میکنند - در هر دو نظام (چه نظام سرمایهداری و چه نظام کمونیستی) رابطهی کارگر و کارفرما، رابطهی خصمانه است. در نظام سرمایهداری، رابطه، رابطهی استثمارگری و فشار کار از آن ناحیه است؛ در نظام کمونیستی هم کارفرما را مثل یک شیطان مجسم و یک هیولائی تصویر میکردند؛ علتش هم این بود که میخواستند زمام همهی منابع تولید و کارخانهها را به دست دولت بدهند و خودشان بشوند کارفرمای بزرگ. همین کار را هم کردند و همین هم پدرشان را درآورد و نابودشان کرد؛ هم …
رد قاطع نگاه ماشینی سرمایهداری غربی به کارگر از سوی اسلام
… و کارفرما، رابطهی دو تا دشمن نیست، رابطهی دو تا همکار است؛ رابطهی استثمارگری هم نیست؛ یعنی کارفرما سلطان کارگر نیست. در نظام سرمایهدارىِ غربی، مالک امور، کارفرماست؛ حالا برای مصلحت ممکن است یک امتیازاتی هم برای کارگر قائل شود تا کار او را از دست ندهد؛ اما رابطه این است، او مثل ابزار کار است. نگاهش به کارگر، نگاه به یک انسان نیست، نگاهِ مثل یک ماشین است. اسلام این را قاطعانه رد میکند. کارگر و کارفرما دو عنصرند، هر کدام نباشند، کار زمین است. کارگر آن کسی است که بالمباشره کار و محصول کار را تولید میکند؛ کارفرما آن کسی است که زمینهی این تولید را فراهم میکند. او تولیدکنندهی کار و محصول کار است؛ این فراهم آورندهی زمینه و کارآفرین است. او هم …
تحقیر نخبه با ابزار شدن در خدمت سرمایهدار خارجی
… باشد؛ این بهترین است؛ اما اگر نشد، نخبگان بروند - فضای دنیا فضای وسیعی است - منتها این رفتن باید با حساب و کتاب انجام بگیرد؛ یعنی آن نخبه بداند که برای چه دارد میرود؛ چه میخواهد بکند و پس از آموزش آنچه را که لازم دارد، چه استفادهیی میخواهد از آن دانش بکند. آیا از آن دانش برای اعتلای کشور و برای پیشرفت ملت خودش و برای راهانداختن نخبگان دیگر کشورش میخواهد استفاده کند، یا نه، میخواهد آن را در خدمت یک کارخانه یا شرکت متعلق به یک سرمایهدار کانادایی یا امریکایی یا اروپایی قرار دهد؟ این بزرگترین تحقیر یک انسان برجستهی علمی است که تلاش کند، زحمت بکشد، کار کند و همهی امکانات کشورش در واقع منتهی شود به پدید آمدن این انسان نخبه، اما او در خدمت فلان کارخانهدار یا فلان کمپانیدار هیچیندان و هیچینفهمِ ضد بشرِ فلان نقطهی دنیا باشد و آن شخص از این انسان نخبه به عنوان یک مهره و ابزار در مجموعهاش استفاده کند. یک انسان نخبه آنوقتی سرافراز و سربلند است که بتواند در بهبود اوضاع کشور و خانه و ملت خودش و بهبود زندگی و آینده و تاریخ انسانهایی که ذیحق نسبت به او هستند، نقش ایفا کند. شماها آنوقتی چهرهی درخشان خواهید داشت که بتوانید در کشور خودتان نقش ایفا کنید. الان …
خدمت نمایندگان مجالس سرمایهداری به منافع کمپانیها و مراکز مالی
… امام این را مکرر به یاد میآوردند که در مجالس دیگر در دنیا درگیریهای شنیع و کتککاری هست؛ اما تفاخر میکردند که در مجلس ما این حرفها نیست؛ مباحثه و مجادله هست. این، مهم است. ما باید ببینیم دیگران چه میکنند که نقطهی ضعف آنها محسوب میشود؛ از آن پرهیز کنیم. در بسیاری از مجالس کشورهای سرمایهداری معمول و رایج است که نماینده علناً به زبان میآورد و در عمل هم نشان میدهد که حافظ منافع شرکتها و کارتلها و تراستها و کمپانیهای گوناگون است؛ از این کار ابایی هم ندارد. مقاصد و منافعی را که کمپانیهای بزرگ و مراکز عظیم مالی - که بیشترین ظلم دنیا از سوی آنهاست - تعریف میکنند، اینها در مجالس دنبال قانونگذاری و ردیف کردن کار آنها هستند؛ این بزرگترین نقطهی ضعف آنهاست. نمایندهی مردم باید نمایندهی تودهی مردم باشد؛ بخصوص نمایندهی کسانی باشد که به حضور نمایندهشان در سطوح تصمیمگیری و تصمیمسازی کشور بیشتر نیاز دارند؛ آنهایی که دستشان به جایی نمیرسد و محرومیت بیشتری را دارند. پس در درجهی اول، نمایندگی از مردم محروم را …
قانون جنگل و دعوا بر سر پول در نبود معنویت
… در جامعه طوری حرف میزنند و مشی میکنند که تصوّر مردم اینگونه باشد که بله، بزن و بکوب مسابقه مادیّات است؛ هر که پول بیشتری بهدست آورد و استفاده بیشتری کرد، او بُرده است؛ هر کس استفاده کمتری کرد، کلاهش پس معرکه است و عقبمانده و بدبخت است! قضیه این نیست. این مربوط به قانون جنگلِ حیوانهای مدرن است! بله؛ در نظامهای سرمایهداری که دعوا بر سر پول و مادیّات است، همینطور است - چون معنویتی وجود ندارد- اما در جامعه انسانی، فضیلت و شرف و آبرو و کرامت انسانی و ارزش معنوی حرف اوّل را میزند. البته این بهانه نشود برای اینکه به فکر مادیّات و ترمیم معیشت نباشند؛ باید باشند و راهش هم همان چیزی است که عرض کردم: پایههای اقتصادی را مستحکم کنند.
نبود عدالت اجتماعی بهعنوان ارزش و تکلیف در کشورهای سرمایهداری
نکته چهارم در فرصتهای ما، راهنماییهای اسلام و اصول و ارزشهای اسلامی است که امروز در کشور ما رسمیت دارد. در بسیاری از مناطق دنیا ممکن است دمکراسی هم باشد، فعّالیت اقتصادی هم باشد؛ اما چیزی به نام عدالت اجتماعی و رفع تبعیض مطرح نیست. امروز در کشورهای سرمایهداری و در میان طبقات گوناگون، آنچه که رسمیت و اعتبار دارد، مبارزه و جنگ اشخاص برای حفظ منافع خودشان است و چیزی به نام عدالت اجتماعی، به عنوان یک وظیفه، به عنوان یک ارزش و به عنوان یک تکلیف بر دوش برنامهریزان آن کشورها، وجود ندارد. اسلام که قانون اساسی ما را تشکیل میدهد و قوانین ما را هدایت میکند، عدالت اجتماعی جزو بزرگترین توصیههایش است. اگر مسؤولانی در کشور برای عدالت اجتماعی، برای نفی فقر در جامعه و برای کم کردن شکاف میان طبقات فقیر و غنی کار نکنند، از چشم مردم خواهند افتاد و مردم …
مناقشهٔ خود غربیان در نظرات اقتصادی غرب و تقصیر نداشتن ملتهای پیرو
… اداری هم توصیه اسلام را دقیقاً عمل میکردیم، یقیناً وضعمان بهتر از این بود. ما آنچه را که در زمینههای اقتصادی عمل کردهایم، متأسفانه یک نسخه مخلوط است. چیزهایی از اسلام در آن هست؛ اما مخلوط دارد. آن بخشِ مخلوط شده، برای ما هرگز خیری بهبار نیاورده است. امروز نظرات اقتصادی غربی که تا اندکی قبل جزو مسلّمات محسوب میشد، مورد مناقشه خود غربیها قرار میگیرد. واقعاً تقصیر ملتها چیست؟ تقصیر ملتهایی که بهوسیله سرانشان به پیروی از این روشهای اقتصادی مجبور میشوند، چیست؟ ما بانک بدون ربای اسلامی را در اواخر حیات مبارک امام راه انداختیم، اما ناقص! یکی از همّتهای دولت فعلی این هست و امیدواریم انشاءاللَّه در این کار موفّق شوند که بانک اسلامىِ بدون ربا را بهطور کامل اجرا کنند. البته قبلاً فعّالیتهای زیادی شده است؛ اما بایستی …
ناتوانی از پاسخ به نیازهای معنوی ملل غربی
مارکسیسم جزء موزه تاریخ سیاسی جهان شده و سرمایهداری از پاسخ دادن به نیازهای معنوی و رو به رشد ملل غربی عاجز است و گرایش به معنویت در بین آنها روزافزون است و هیچ آیین و مکتب فکری، ظرفیت اسلام برای پاسخگویی به نیازهای روحی انسان عصر ما را ندارد.
حرکت دنیای سرمایهداری به سوی رشد ثروتمندان و بیاعتنایی به محرومان
… استضعفوافیالارضونجعلهم ائمّة ونجعلهم الوارثین»، انسان میفهمد جهت حرکت کلّىِ ادیان الهی، بهسمت رفع استضعاف و محرومیت است. این است که اسلام و پرچم دین را، از پرچمهای فرهنگها و تمدّنها و ایدئولوژیها و مکاتب گوناگون، به کلّی متمایز میکند: سعی برای طبقه محروم. امروز در دنیای سرمایهداری و کشورهایی که زیر سلطه استکبار جهانی است، حرکت بهسمت رشد پولداران و سرمایهداران است؛ و آنچه به فکر آن نیستند، طبقات محروم است. اگر یکوقت کمکی هم به محرومین بشود، برای این است که بتوانند از آنها به نفع پولداران و سرمایهداران استفاده کنند. مبنای اقتصاد امروز دنیای سرمایهداری و استکبار، بر این است. در طول زمان هم، همیشه سلاطین و قدرتمندان و مستکبران، بر همین روال حرکت کردهاند. اما اسلام این را نمیگوید. اسلام میخواهد محرومیت ازروی زمین و بخصوص در جوامع اسلامی، برداشته شود. آنجا که دین خدا حاکم است، باید محرومیت نباشد. انسانها باید از مواهب الهی …
اکتفای سرمایهدار به رعایت قانون بدون التزام به اخلاق
… که مثلاً یکدهم سرمایهی شما را دارد، در کجا است؟ چون یکدهم سرمایهى شما، چیز عظیمى است و هر کسى که ندارد، امّا یک سرمایهدار است و به قصد افزایش سرمایه دارد کار میکند. تفاوت دارید یا ندارید؟ نمیشود نداشته باشید، قطعاً تفاوت دارید؛ تفاوت در همین است. یک سرمایهدار حداکثر رعایتى که بکند ضوابط و قانون را رعایت خواهد کرد؛ چیز دیگرى فراتر از قانون را وظیفهى خود نمیداند رعایت کند؛ اخلاق را وظیفهى خود نمیداند، یک جا بعضى از گذشتها را براى اینکه کار، صحیح انجام بگیرد وظیفهى خود نمیداند، در حالى که در کار اقتصادى شما نه، چون شما براى خودتان [کار] نمیکنید، براى خدا دارید [کار] میکنید؛ باید کار تمیز و نظیف و دور از هر گونه آلودگى انجام بگیرد.
ناتوانی ثروت حاصل از شیوههای کثیف سرمایهداری در خدمت به اهداف انسانی
… بىاعتنائى به زخارف دنیا ــ از جمله همین پولى که در اختیارشان است ــ کامل باشد؛ هر گوشهاش یک اشکالى پیدا بشود، به مجموعه ضربه میزند و در خدمت مستضعفان هم قرار نمیگیرد. اگر کسى گفت که مثلاً بنیاد راکفلر[8] چهار فقیر را کمک میکند، باور نکنید؛ اصلاً ممکن نیست. آن پولى که از آن طریقها و شیوههاى کثیف سرمایهدارى موجود دنیا به دست مىآید، اصلاً نمیتواند در خدمت اهداف انسانى قرار بگیرد؛ ممکن نیست. اگر به فرض به فقیرى چیزى هم کمک بکنند ــ چون این بنیادها قانونهایی دارند [ و موظّفند و کمکهایی] ــ اگر در عمق آن بروید، مىبینید حتماً دارد خراب مصرف میشود. مثل آبى است که [هدر میرود.] واقعاً پول نظیف باشد تا به درد پُر کردن خلأیى که جامعهى اسلامى میخواهد، بخورد.
ثروت بینهایت صاحبان کمپانیها و محرومیت قشر بزرگی از مردم از اولیات زندگی
… باز و وسیعی دارند و آزادیهای زیادی دارند و هر کسی این حق را دارد که فعالیت و تلاش اقتصادی بکند، اما در کنار این حق و اختیار برای مردم یک اختیار و حقی هم برای دولت اسلامی و قدرت حاکم بر جامعهی اسلامی قرار داده شده است و آن حق کنترل و نظارت و مراقبت است. زیرا اگر این حق برای حاکم اسلامی نباشد و مردم بدون نظارت دولت و بدون رعایت سیاستهای دولت تلاش اقتصادی را شروع کنند و انجام بدهند، این یقیناً در جامعه به طغیان، به ظلم، به بغی، به فساد منتهی خواهد شد و همان وضعی پیش خواهد آمد که در دنیای سرمایهداری هست که سلاطین فولاد و طلا و نفت و صاحبان کمپانیهای بزرگ از قدرت و ثروت بینهایت برخوردارند و قشر بزرگی از مردم هم از اوّلیات زندگی، یعنی از خانه و خانواده و شام شب و لباس نگهدارندهی از سرما و گرما محرومند و بدتر از آنجا کشورهائی که دنبالهرو سیاستهای آنها هستند در جهان سوم از جمله نظام منحط گذشتهی این کشور، نظام پادشاهی. اگر نظارت دولت اسلامی و حاکمیت اسلام نباشد، قانون اسلامی به خودی خود، نمیتواند معجزه بکند. قانون هنگامی کاربرد دارد و مؤثر است که بالای سر قانون، یک دست قوی و نیرومندی باشد و آن دولت اسلامی است. این مطلب را قدری باز کنم.
یکسانی رفتار سرمایهدار خداباور و مادی در کشورهای سرمایهداری
… در زندگی دیگر هیچ اثری ندارد؛ اگر هم اثر داشته باشد، در زندگی شخصیست، در زندگی اجتماعی نیست. بنده موحد هم که باشم، همان سرمایه و همان اتومبیل و همان شرکت و همان کارخانه و همان وضعِ رابطۀ با کارگر و همان وضع رابطۀ با زمین را خواهم داشت که اگر موحد نمیبودم. شما ببینید در کشورهای سرمایهداریِ عالَم، در این قدرتهای عظیمی که نامشان و آوازهشان شرق و غرب را پر کرده، دو نفر آدم سرمایهدار را، دوتا تاجر بزرگ را، دوتا کارخانهدار بزرگ را، دوتا از این سلطانهای صنایع را بهقول خودشان، در نظر بگیرید، یکی را فرض کنید معتقد است به خدا، یکی را مادی؛ در رفتار اینها چه تفاوتی هست؟ حالا اگر چنانچه آنکسیکه معتقد به خداست، روز یکشنبه رفت به کلیسا و چند شاهی[14] پول هم به آن راهب آنجا داد، که یک مقدار از گناهانش را برایش ببخشد، جادۀ بهشت را چند کیلومتری برایش هموار و صاف کند، اما تأثیرش در زندگی او چیست؟ در وضع کارخانۀ او؟ در روابط او با …
سرریز مشکلات اقتصاد سرمایهداری از غرب و آمریکا به کشورهای دیگر
گرایش به اقتصاد مقاومتی مخصوص ما هم نیست؛ امروز در بسیاری از کشورها - بخصوص در این سالهای اخیر - با تکانههای شدید اقتصادی که در دنیا بهوجود آمد، کشورهای متعددی به دنبال مقاومسازی اقتصاد خودشان برآمدند؛ البته هر کشوری شرایط خاص خودش را دارد. این اقتصاد سرمایهداری با مشکلاتی که ناشی از این اقتصاد بود، از غرب و از آمریکا سرریز شد به بسیاری از کشورها؛ و اقتصاد جهانی در مجموع، یک کل مرتبط به یکدیگر است، طبعاً کشورها از این مشکلات کموبیش متأثر شدند؛ بعضی بیشتر، بعضی کمتر. بنابراین خیلی از کشورها در صدد برآمدند که اقتصاد خودشان را مقاومسازی کنند؛ به تعبیری همین اقتصاد مقاومتی را به شکل متناسب با کشورهایشان …
سلطهٔ نظام سرمایهداری ظالم بر دنیای استکباری
دنیائی هم که در مقابل ایران صفآرائی میکند و دندان نشان میدهد و پنجهی خونین حواله میکند و بداخلاقی میکند و در همهی جاهائی که دستش برسد، میخواهد یک اشکالی ایجاد کند، دنیای استکباری است؛ دنیای تحتتأثیر و در مشت نظام سرمایهدارىِ ظالم و ستمگر است. این را نمیتواند تحمل کند، چون این از قاعدهی آنها خارج است؛ لذا با او دشمنی میکند، که میبینید دشمنیها را در این سی سال. آنچه که کم نبوده و همه دیدهاند و چشمشان پر است، دشمنیها و عنادها و خباثتهای دشمنان ماست. آنها نتوانستند کاری بکنند، بعد از این هم مطمئن …
پول و سود مادی همهچیز دستگاههای سرمایهداری
براى استکبار جهانى و زشتترین فصل آن یعنى حکومت ظالم آمریکا، مسئله فقط این نیست که بازار ایران را از دست داده یا منابع ایران را از دست داده؛ البتّه این هم هست؛ براى دستگاههاى سرمایهدارى عالم، پول و سرمایه و استفادهى مادّى همه چیز است امّا مسئله [فقط] این نیست؛ این بخشى از مسئله است. مسئله این است که دستگاه استکبارى میبیند، آیندهنگرى دارد، میفهمد، میداند که اگر این حرکت ــ یعنى حرکت اسلامىِ استوار و مؤمن و متّکى به ایمانها و عواطف مردم ــ به همین ترتیب پیش برود، ادامهى قدرت استکبارى آمریکا و دستیارانش و …