عبرت از فرجام تلخ تکرار سخن مذاکره با اسرائیل در میان فلسطینیان
شما ببینید این قضیّهى فلسطین را و این سرنوشت شومى را که بعضى از فلسطینىها براى خودشان و براى ملّت فلسطین قبول کردند.[12] این بسیار تجربهى عظیمى است و عبرت بزرگى است امروز در دنیا. از بس اینها مرتّب گوشه و کنار یک چیزى گفتند و دیگران به آنها تشر نزدند؛ مدام گفتند چه مانعى دارد که ما با اسرائیل صحبت کنیم دیگر نگفتند دشمن غاصب [در حالى که] این، دشمن غاصب است، این داخل خانهى فلسطینىها نشسته است؛ چه مذاکرهاى! مذاکرهى با او این است که بگویند فلانفلانشده، از خانهى ما برو! مذاکرهى با غاصب این است دیگر. …
زیان طرح غزه ـ اریحا برای دشمن با استمرار مبارزهٔ جدی
قضیّهی فلسطین تمام نشده است. تجربهی تاریخ ثابت کرده است که قراردادهایی مانند طرح سازش غزّه ـ اریحا همیشه به نفع طرّاحان آن نبوده است و با استمرار مبارزهی جدّی، این حادثه به ضرر دشمن صهیونیستی تمام خواهد شد.
نقد نامیدن تسلیم مظلوم به ظلم به نام صلح
… تکرار کردند که آقا اینها تروریستند، اینها چه هستند، چرا میجنگید، تا بالاخره این ترتیباتِ یکى دو سال پیش تا حالا را درست کردند،[7] حالا هم اسمش را گذاشتهاند «صلح»! این صلح است؟ آن بابا[8] هم آنجا شده است اسلامشناس براى ما؛ میگوید قرآن گفته است که صلح کنید! این صلح است؟ این صلح را اسلام و قرآن گفته انجام بدهید؟ اینکه کسى به دیگرى ظلم کند، بعد مظلوم را وادار کنند که ظلم او را بپذیرد، بدون اینکه از طرف ظالم اندکانعطافى به وجود بیاید و از ظلم خود کم کند، اسم این صلح است، یا ننگ است؟ این تسلیم به ظلم است، این همان انظلامى[9] است که در شرع مقدّس اسلام حرام است و مذموم است.
پیشروی غیرنهایی دشمن با توافق و لزوم پاتک جهان اسلام
دشمن یک سنگر فتح کرده است و جلو آمده است امّا این فتح نهایى نیست، این فتح واقعى نیست، تودهنىاش را خواهد خورد. دنیاى اسلام باید پاتک کند و در همهجاى دنیاى اسلام بایستى جوانها، روشنفکران، علما، بخصوص علماى دین احساس مسئولیّت کنند. و من به رؤساى سیاسى دولتهاى اسلامى هم در همین جا میگویم که خیال نکنند که با کوتاه آمدن در یک چنین قضیّهى بزرگى، اسرائیل غاصب و پشت سر او آمریکا، تجاوزات خودشان و تعدّیات خودشان را متوقّف خواهند کرد؛ [اگر] یک قدم که جلو آمدند تسلیم شدید، یک قدم دیگر جلو …
نقد رؤسای کشورهای اسلامی در دعوت به آشتی با غاصب
… اگر صد سال هم این غصب او طول بکشد، باز او غاصب است، و باز صاحب حق، صاحب حق است و باید حق به او برگردد. اینکه چهل سال، پنجاه سال از قضیّهى فلسطین میگذرد، از غصب فلسطین میگذرد، این موجب نمیشود که مسئلهى فلسطین کهنه بشود و از حسّاسیّت براى مسلمانها بیفتد. امروز متأسّفانه کارى کردهاند که قبح فروشِ فلسطین را و سخن گفتن از سازش را از چشم مسلمانها بردهاند؛ چرا باید این جور بشود؟ چرا باید رؤساى کشورهاى اسلامى جرئت کنند که در مقابل افکار عمومى ملّتهاى خودشان بیایند و آنجا بِایستند و صریحاً صحبت بکنند از اینکه باید با دشمن غاصب و صهیونیست آشتى کرد؟ کدام آشتى؟ کدام سازش؟ در قضیّهى فلسطین، سازش صحیح و گفتگو و مذاکرهى صحیح، آن مذاکرهاى است که به خروج صهیونیستها از فلسطین منتهى بشود. بله، هر مذاکرهاى که به اینجا بخواهد برسد، این مذاکرهى درستى است؛ بروند مذاکره کنند. امّا اگر بخواهند مذاکره کنند که نتیجهى آن مذاکره این …
مخالفت با مذاکرات نه از سر مخالفت با صلح بلکه به سبب ظلم بودن آن
بهاصطلاح، مذاکرات صلح راه انداختهاند[8] براى اینکه قیام مسلمانان فلسطین را خاموش کنند؛ مگر توانستند؟ مگر میتوانند؟ اسمش را گذاشتهاند «صلح»! این صلح است یا ظلم است؟ مخالفت ما با این مذاکراتى که دارد بر سر فلسطین مظلوم انجام میگیرد، به خاطر مخالفت با صلح نیست؛ ما طرفدار صلحیم، ما منادى صلحیم، ما منادى بالاتر از صلح هستیم؛ ما میگوییم برادرى بین مسلمین عالم، بین آحاد بشر؛ ما طرفدار برادرى هستیم، ما مخالف با صلح نیستیم، امّا این مذاکراتى که امروز در آمریکا در جریان است، مذاکرهى صلح نیست، این مذاکرهى ظلم است.
مذاکرات برای قانونی کردن ظلم و لزوم مخالفت همهٔ مسلمانان
میخواهند یک ظلم را تثبیت کنند، میخواهند یک ظلم را قانونى کنند، رسمى کنند! البتّه که ما مخالفیم؛ همهى جوانمردان عالم باید مخالف باشند؛ همهى مسلمانان باید مخالف باشند و با آن مخالفت بکنند. خانهى ملّت فلسطین را از آنها گرفتهاند، یک مشت غاصب را در اینجا جا دادهاند، پشتیبانى کردهاند و به دست آن غاصبین، صاحبخانهها را در فجیعترین شکلى سرکوب کردهاند، حالا هم براى اینکه دهن صاحبخانهها را ببندند و بکلّى ادّعاى آنها را از مایملکِ خودشان پس …
ظالمانه بودن مذاکرات سازش بدون حضور مردم فلسطین
… به عنوان یک مجموعهی جعلی، بیریشه و فاقد سابقه و تاریخ، تحت حمایت بدون قیدوشرط آمریکا و همپیمانانش، صاحبان اصلی فلسطین را تحت انواع فشارها و شکنجهها قرار داده است و حتّی به فلسطینیان اجازه داده نمیشود که حقّ خود را بیان کنند. در چنین شرایطی، آمریکاییها و همفکران آنها جمهوری اسلامی ایران را به سبب مخالفت صریح با مذاکرات سازش میان رژیم صهیونیستی و اعراب، مورد اعتراض قرار میدهند. ما اعتقاد داریم پایهی این مذاکرات که صاحبان حق ــ یعنی مردم فلسطین ــ از آن بهکلّی برکنار هستند، ظالمانه است و ما با نظر منفی آن را ارزیابی میکنیم.
به رسمیت شناختن اشغالگران یعنی پایان مبارزه
… کردند که اوّل ماجرای «کمپدیوید»[4] را میان مصر و اسرائیل راه انداختند، حالا هم دارند «کمپدیوید» را در کشورهای دیگر عمومی میکنند، همه هم تقریباً قبول کردهاند؛ حالا بعضی صد درصد قبول کردهاند، بعضی یک امّا و اگری وسطش گذاشتهاند امّا دارند مذاکره میکنند؛ این مذاکره بر سر چیست؟ مذاکره بر سر این است که همهی این کسانی که تا امروز با اشغالگران فلسطین مبارزه میکردند، اشغالگران را به رسمیّت بشناسند؛ یعنی چه؟ یعنی مبارزه تمام! وقتی صهیونیستها را به رسمیّت شناختند، مبارزه تمامشده است. همه قبول کردهاند؛ ما هم قبول کنیم؟ دیگران لابد مجبور بودند، دیگران لابد ترسیدند، دیگران لابد رشوه گرفتند، دیگران لابد وجدانشان بیدار نبوده، دیگران لابد پشتوانهی مقابله با خواست آمریکا را نداشتند؛ جمهوری اسلامی چرا باید قبول کند؟ ملّت ایران چرا باید قبول …
پرسش از پیبردن مدعیان صلح دروغین با دشمن غاصب به اشتباه خود
آیا وجدانهاى بىاعتنا به آنچه در خانهى فلسطینیان بر سر آنها مىآید، با این حادثه بیدار خواهند شد؟ آیا مدّعیان صلح دروغین با دشمن غاصب، پى به اشتباه خود خواهند برد؟ آیا مجامع و دولتهاى داعیهدار حقوق بشر که سالها است بزرگترین نقض حقوق یک ملّت در فلسطین را ندیده گرفتهاند، این بار به سکوت شرمآور خود خاتمه خواهند داد و به گناه خود در گذشته اعتراف خواهند کرد؟ آیا دولت آمریکا خواهد پذیرفت که در خون بىگناهان فلسطین شریک …
توطئهٔ بزرگ بودن توافق و لزوم مراقبت بیشتر دلسوزان جهان اسلام
… خواهد کرد. ملّت مسلمان در همهجاى کشورهاى اسلامى حضور دارند؛ غیرت اسلامى دارند؛ دلسوزىهاى اسلامى دارند؛ مگر اینها به این آسانى دست برمیدارند که یک نفرى رفته امضا کرده است؟ غلط کرده امضا کرده؛ او چه حقّى داشته است امضا کند؟ و ملّت فلسطین هم دست برنمیدارد. البتّه این مقطع، مقطع مهمّى است. این یک توطئهى بزرگ است. در همهجاى دنیاى اسلام، دلسوزان بایستى بیش از پیش مواظب باشند؛ در اینجا هم همینجور.
تسلیم بسیاری از دولتها در برابر فشار برای نادیده گرفتن فلسطین
مسئلهى دوّم، تأثیرناپذیرى از خواست قدرتهاى بزرگ است. از نظر آمریکا و مستکبرین، یکى از جرمهاى بزرگ جمهورى اسلامى این است که در مسائل جهانى تحت تأثیر نظر آمریکا و امثال او قرار نمیگیرد. امروز شما نگاه کنید؛ یک مثال واضحش مسئلهى فلسطین است. روى کشورهاى عرب فشار آوردند، روى بسیارى از کشورهاى اسلامى فشار آوردند که مسئلهى فلسطین را ندیده بگیرند، و متأسّفانه بسیارى از دولتها هم زیر تأثیر این فشار قرار گرفتند و آن را قبول کردند امّا جمهورى اسلامى حرف صریح خود را در یک جملهى رسا و روشنى بیان کرده است که همهى منصفین عالم آن را قبول میکنند؛ و آن این است که فلسطین متعلّق است به مردم فلسطین. [لذا] یکى دیگر از علل دشمنىها همین مسئلهى فلسطینِ بخصوص است. ما گفتهایم دولت غاصب صهیونیست باید بساط خود را جمع بکند. یهودىها میتوانند در فلسطین بمانند امّا حکومت در فلسطین متعلّق به ملّت فلسطین و …
فشار دولتهای غربی بر ایران برای مخالفت نکردن با مذاکرات
هر کدام از این دولتهای غربی و اروپایی در هر جای دنیا با مأمورین ما مذاکره میکنند، یکی از حرفهای اوّلیشان این است که شما بیخود با این قضیّهی مذاکرات با اسرائیل مخالفت میکنید؛ آمریکا روی شما حسّاس است به خاطر مخالفت شما؛ دشمنی اینجور درست میشود. میگویند شما مخالفت نکنید، بگذارید یک ظلم بزرگ انجام بگیرد، شما حرف نزنید. ما که به فلسطین لشکرکشی نکردهایم؛ ما که نیرو نبردهایم؛ ما داریم موضع خودمان را مثل هر ملّت آزاد، مثل هر دولت مستقل اعلام میکنیم. اینجور میشود که یک نظام اسلامی، یک نظام مستقل، یک نظام آزاد، یک ملّت مبارز، یک ملّتی که از قدرتی نمیترسد، دشمن پیدا میکند.