اوّلاً خداوند زیارتهای شما را قبول کند؛ و قبولی زیارت هم معنایش این است که آن فیضی که از ملاقات این ولیّ خدا به ملاقاتکننده میرسد، آن فیض به شما برسد؛ این معنای قبولی زیارت است. اگر بخواهید این فیض به شما برسد، شرط اوّل این است که با حضرت «ملاقات» کنید؛ یعنی رفتنِ حرم و آمدن، صِرف رفتن به یک مکان و بیرون آمدن نباشد؛ آنجا یک موجودی و یک روح والایی حضور دارد؛ به این حضور توجّه بکنید؛ ولو حالا شما آن شخص زیارت شده را -یعنی آن کسی که میخواهید با او ملاقات کنید- به چشم نمیبینید، لیکن «به چشم دیدن» که لازمهی ملاقات نیست؛ او هست و سخن شما را میشنود، حضور شما را میبیند، شخص شما را میبیند، با او حرف بزنید؛ این شد زیارت. زیارت یعنی همین ملاقات. ما وقتی میآییم سراغ شما و خانهی شما، [در واقع] آمدهایم به زیارت شما؛ معنای زیارت این است. خب انسان وقتی به ملاقات کسی میرود، با او احوالپرسی میکند، به او سلام میکند؛ همین، در ملاقات روح مطهّر ائمّه (علیهمالسّلام) و اولیاء الهی [هم] لازم است؛ باید رفت، سلام کرد، عرض ادب کرد.زیارت
نامهای دیگر: زیارت اهل قبور، زیارتگاهها
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
حضور بر مزار معصومان (ع) و بزرگان دین و آداب و آثار آن.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در دیدار اقشار مختلف مردم در سالروز میلاد حضرت ولیعصر (عجّل الله تعالى فرجه الشّریف)— ۱۳۶۸/۱۲/۲۲
سیر زمانی
از ۱۳۶۸ تا ۱۳۹۹۱۳۶۸۱۳۹۹
فقط سال ۱۳۶۸همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
شاهدها (۱ پاراگراف)
زیارات مأثور وسیلهٔ رابطهٔ معنوی با امام زمان (عج) و زنده ماندن امید و انتظار
… به حال او معرفت داریم. رابطهی بین شیعیان - که این اعتقاد را دارند - با مقام ولایت و مهدىّ موعود، یک رابطهی دائمى است؛ و چقدر خوب است، بلکه لازم است که یکایک ما قلباً هم این رابطه را حفظ کنیم؛ با توجّه، با توسّل، با حرف زدن با مولا؛ با حرف زدن با آن حضرت. طىّ همین زیاراتى که وارد شده است - که بعضى مأثور[2] است و به احتمال زیاد به خود معصوم (علیه السّلام) مستند است - این رابطهی قلبى و معنوى بین آحاد مردم و امام زمان، یک امر مستحسن،[3] بلکه لازم و داراى آثارى است؛ امید را و انتظار را بهطور دائم در دل انسان زنده نگه میدارد.[4]