بعضی وقتها هست که یک حرفی یک مسئلهای بسیار خوب است، لکن طرحش در یک موقعی خوب نیست. مثلًا فرض کنید نماز که از همه عبادتها افضل است، و مسائلش هم واجب است که انسان یاد بگیرد، یک وقت اتفاق میافتد که زلزله آمده است و یک عده از برادرهایمان زیر خاک هستند، و آن وقت ما جمع بشویم، بنشینیم راجع به مسئله نماز صحبت کنیم. مساله خوب است، وقتش خوب نیست. قضیه مطالبی که در این روزها هی ما میبینیم پیش میآید و موجب یک مثلًا، تشنجی، موجب یک ناراحتی میشود.
مطلب صحیح باید در وقت صحیح طرح شود
… بشود و در غیر آن مسیر و آن مطلبی که مطلب اصیل امروز ماست، این را صلاح نمیدانم. چنانچه هر دستهای که الآن، فرض کنید که، یک اعتصابی بکنند در کارخانهها، یک اعتصابی بشود در وزارتخانهها، در ادارات دولتی، یک اعتصابی بشود، این همهاش به نفع آنهاست، و بر ضرر ما. این نظیر همان معناست که عرض کردم، که مطلب خیلی خوب است، وقتش خوب نیست. مطلب، مطلب صحیح است، لکن مطلب صحیح در یک وقت صحیح باید باشد. یک وقت اینکه باید ما همه قوایمان را مجتمع کنیم برای نجات دادن یک کشوری. باید اگر مسائلی برایمان پیش بیاید، هر چه هم سخت باشد، تحمل کنیم. و اگر راه حل دارد راه حل بدون یک همچه اجتماعاتی حل عقلایی، که یک نفر، دو نفر بیایند مسائلشان را بگویند و خوب، البته ما هم …