نقد افراط در صحنهٔ وداع و توصیه به نمایش بیشتر نماز و سجده
من آن صحنهی وداعِ به این زیادی را نمیپسندم و فکر هم نمیکنم چیز چندان مطلوبی باشد. آن حالت خاص در آن سالن و آن جوانان، اصلاً به بیننده منعکس نمیشود تا معنای این منظره را بفهمد. دو، سه نمونه بگذارید، کافی است. امّا حالت نماز و سجده را، هر چه بیشتر بگذارید بهتر است. یا آن اظهاراتی که غیر نظامیها نسبت به بچههای بسیج میکنند و شعار میدهند، خوب است. اینها خیلی خوب است؛ و همینطور بقیهی حوادث. غیر از آن حادثهی وداع که به نظر من افراط شده است.
توصیه به کوتاه کردن مقدمهٔ تکراری و بسنده کردن به برنامهٔ کوتاه
این نوشتهها، نوشتههای قوی و خوبی بود. خودِ ایشان مینوشت و خودش هم اجرا میکرد. اگر بتوانید روی اینها کار کنید و چیز خوبی تهیه کنید ولو نتوانید نیم ساعت برنامه بدهید عیبی ندارد. یکربع برنامه هم بدهید، خوب است. مقدّمهاش را کم کنید. مقدّمهی طولانی، خوب نیست. مقدّمه، هر چه خوب باشد، باید کوتاه باشد. چرا؟ چون تکراری است. من مقدّمهی برنامهی اوّل را با لذّت گوش میکنم. در برنامهی دوم، این لذّت کم میشود. برنامهی چهارم و پنجم، دیگر یک چیز تکراری است. لذا، مقدّمه هر چه کوتاهتر باشد بهتر است و آن رنج و ملالتِ تکرار را کم میکند. اما اصل برنامه را اگر نمیتوانید زیاد کنید، یک ربع، …
لزوم ادامهٔ روایت فتح و حیف بودن تعطیلی آن
… شروع کرد، بعد، یواشیواش، دائماً پختهتر و بهتر هم میشد و من حدس میزنم اگر ایشان ادامه میداد و زنده میماند، این کار خیلى اوج پیدا میکرد؛ حالا هم بایستى این دنبال بشود. تازه در همین میدان هم منحصر نیست؛ یعنى بازآفرینىِ آن فضا از راه خاطرهها یکى از کارها است؛ در باب جنگ و ادامهى «روایت فتح»، کارهاى دیگرى هم شاید در این خلال بشود انجام داد. حیف است که این کار تعطیل بشود.
برنامهٔ خوب شرح حال رزمندگان و لزوم ادامهٔ آن
سریالهاى خوبى آن وقتها بود؛ یک برنامهای بود که جهاد منتشر میکرد، [به نام] روایت فتح،[7] خیلى چیز انصافاً خوبى بود؛ مثلاً اینها را نگه دارید. روایت فتح که تمام نمیشود؛ روایت فتح، روایت فتح بود؛ شرح حال رزمندگان بود، خب براى هشت سال حادثه، اقلّاًّ هشت سال روایت وجود دارد؛ [این برنامه را] هفتهاى یک شب یک ساعت میگذاشتند؛ خب این را ادامه بدهند. این کارها را باید ادامه بدهید؛ اینها باید ادامه پیدا بکند؛ اصلاً در سیاستها بیاورید. این را به صداوسیما به عنوان وظیفه و به عنوان یک بخشى از سیاست بگویید که اینها را باید حفظ بکنند؛ آقایان هم که خب اینجا تشریف دارند؛ خود آقاى هاشمى[8] و دیگران هستید …
تماشای همیشگی برنامه و تأثیر عمیق کلام آن
من تا مدّتها که روایت فتح پخش میشد، اصلاً شهید آوینی را نمیشناختم؛ ولی از مشتریهای همیشگی روایت فتح بودم. یعنی هر شب جمعه، حتماً مینشستم و این برنامه را نگاه میکردم. روی من تأثیر زیادی میگذاشت و میدیدم که این کلام چقدر اثر دارد. یک وقت همان جوانان آمدند پیش من (به نظرم مال جهاد بودند) من در همان جلسه گفتم: «این صدای نجیبی که اینها را بیان میکند، چیز خیلی جالبی است؛ این را نگهدارید.» خودش هم قاعدتاً در آن جلسه بود. کسی هم به من نگفت که «این آقاست.» اما بعدها خودِ ایشان به من نوشت: «آن …
توصیه به سازندگان برنامه برای پیگیری کار
… و تلویزیونی که آقایان دارید، به خوبی روی موضوع جنگ تحمیلی و دیگر موارد، متمرکز شدهاید. این رویکرد، بسیار هم خوب است. اما من معتقدم که موضوع جنگ، تمام شدنی نیست؛ یعنی ذخیره و گنجینهی عظیمی است که تمام نمیشود و همیشه میشود از آن استفاده کرد. من حتی به آقایانی که برنامهی «روایت فتح» را ساختند، گفتم: واقعاً بنشینید و این کار را دنبال کنید: