تقدم رضایت عامهٔ مردم بر خشنودی گروههای خاص مالی و سیاسی
… است که «فَاِنَّ سُخطَ العامَّةِ یُجحِفُ بِرِضَی الخاصَّة»؛ یعنى اگر چنانچه یک وقتى مردم خشمگین بودند، خشنودى گروههاى خواص بکل نابود خواهد شد، بر باد خواهد رفت. سَخَط عمومى، خشم عمومى، خشنودى گروههاى خاص را پایمال خواهد کرد؛ [خشنودی آنها] هیچ ارزشى ندارد. گیرم که حالا چند صباحى، ما در فلان سیاستى که اِعمال کردیم، فلان کارى که اجرا کردیم، چهار نفر را هم از گروههاى خاص ــ گروههاى مالى و غیره ــ از خودمان راضى کردیم، امّا اگر خداى ناکرده با این کار، مردم را ناراضى کرده باشیم، این نارضایى مردم، مثل طوفانى مىآید همهى اینها را درمینوردد. بعد [حضرت] عکس آن را میفرمایند: وَ اِنَّ سُخطَ الخاصَّةِ یُغتَفَرُ مَعَ رِضَی العامَّة.[1] یعنى اگر فرض کنیم [همانطور] که عرض کردم گروههاى خاص ــ گروههاى سیاسى، گروههاى اقتصادى، گروههاى فرهنگى و غیره ــ سر یک سیاستى، سر یک عملى از ما خشمگین و ناراضى شدند که چرا دولت این کار را انجام داد، اگر مردم راضى باشند، یُغتَفَرُ مَعَ رِضَی العامَّة؛ یعنى خشم آنها قابل بخشایش است، وقتى که عامّهى مردم، عموم مردم، یا به تعبیر امروز ما تودهى مردم، خشنود و راضى باشند؛ باید این فکر را کرد.