شنیدن مستقیم سخن مردم و اعزام هیئت برای شنیدن درد دلها
… ما که این حرفها سرمان نمىشود. اگر مسیر حرکت بنده ویرانه باشد، اما روستاهاى شهرکرد آباد باشد، این را بیشتر دوست مىدارم. من که نمىنشینم به من گزارش رسمى بدهند. دیدید امروز چندهزار نفر پیش من آمدند. بعضى فقط مصافحه کردند و رفتند، بعضى حرفهایشان را زدند. من هم که از حرفهاى آنها غافل نمىمانم. بعضى نامه نوشتند، بعضى شفاهى گفتند و من به یاد مىسپارم. اسم بسیارى از روستاهایى که گفتند، به یاد من مانده است. امروز هم به این آقایان که از اینجا و آنجا آمده بودند گفتم: «به همهى شهرهاى مختلف، هیأت مىفرستیم که درد دلهاى مردم را گوش کنند.» من آخوندم؛ من روحانىام؛ من با این مردم بزرگ شدهام. همهى زندگى ما همینطور بوده است. شما کدام رئیس مملکت را در دنیا سراغ دارید که با مردم بتواند قاطى شود و بجوشد؟ دیگران نمىتوانند؛ ما مىتوانیم؛ چون روحانى هستیم، چون از نظام اسلامى هستیم.