لزوم رتبهبندی داخلی به دلیل ناسازگاری بسیاری از ارزیابیهای بینالمللی با شرایط بومی
یک نکتهی دیگر، مسئلهی ارزیابی و رتبهبندی دانشگاهها است که این را ما قبلاً هم گفتهایم که مخاطب این حرف، دستگاههای مدیریّتی آموزش عالی هستند؛ یعنی وزارت علوم و وزارت بهداشت و شورای عالی انقلاب فرهنگی و دستگاههای گوناگون مدیریّتی، مخاطبِ این کارند. بایستی ما دانشگاههایمان را، هم ارزیابی کنیم -البتّه ارزیابیهای بینالمللی وجود دارد و آن هم به جای خودش ایرادی ندارد لکن خیلی از ارزیابیهای بینالمللیِ دانشگاهها ناظر به شرایط و امکانات و سنّتهای بومی و داخلیِ ما نیست؛ یک چیزهایی را به عنوان مزیّت و امتیاز دخیل میکنند که ممکن است ما آنها را به عنوان امتیاز قبول نداشته باشیم- خودمان در داخل بایستی ردهبندی کنیم، امتیازدهی کنیم، مزیّتهای دانشگاهها را مشخّص بکنیم -البتّه یکی از این مزیّتها جنبههای فرهنگی است که بعد یک اشارهای خواهم کرد- [تا رتبهشان] معلوم بشود و این، رقابت مثبت بین دانشگاهها را شکل بدهد- [هم رتبهبندی و] هم ارزیابی کنیم؛ مثلاً فرض بفرمایید بگوییم کارِ این دانشگاه رتبهی بالایی داشته، پیشرفت خوبی داشته، به دانشگاهها نمره بدهیم؛ این از جملهی کارهایی است که در مدیریّتهای آموزش عالی به نظر من لازم است انجام بگیرد و در ارتقاء کیفیّت و شکلگیریِ فضای رقابتی هم اثر میگذارد.