برجستهترین پاراگرافهای هر رهبر دربارهٔ این نمایه، هر کدام از یک متن.
تهیهشده با هوش مصنوعیتدبیر و پرورش جهان و انسان به دست خدا.
امام خمینی
طرح ربوبیت و مبدأ تربیت در آغاز قرآن
کوشش کنید که اجتماعاتی که میکنید و سمینارهایی که درست میکنید معنویت در آن باشد. از همه جا و در همه جا توجه به تربیت انبیا داشته باشید. شما در قرآن کریم- در اول سوره قرآن کریم- میخوانید که الحَمْدُ للَّهِ رَبِّ العَالَمین[1] کلمه «ربوبیت» را و مبدا تربیت را در اول قرآن طرح میکند. و ما را مکلف فرمودهاند که در هر شبانه روز چندین مرتبه این را در رکعات نماز بخوانیم و توجه داشته باشیم به اینکه مساله تربیت و ربوبیت- که درجه اعلای آن مخصوص به خدای تبارک و تعالی است و دنبال آن منعکس میشود در انبیای عظام و به وسیله آنها به سایر انسانها- این در آن پایه از اهمیت بوده است که دنبال «للَّه»، «ربّ العالمین»، مربّی عالمین آمده است. و باز در همین سوره میخوانید که غایت تربیت، حرکت در «صراط مستقیم» است. و منتهی إلیه این صراط مستقیم؛ کمال مطلق است، الله است. دعوت شده است که ما تحت تربیت انبیا برویم و تحت تربیت بزرگان از اولیا واقع بشویم، تا آنها ما را هدایت کنند به راه مستقیم. و هر روز …
امام شهید سید علی خامنهای
معانی رب: گرداننده، پرورشدهنده و مالک
کلمه «رب العالمین» در حکم استدلالی است برای الحمدلله - چرا همه حمدها متعلق به خدا است زیرا که خدا رب العالمین است رب به معانی گوناگونی میآید یا به عبارت درستتر مشتمل بر معانی گوناگونی است رب به معنای مدبر و گرداننده است ربّ چیزی یعنی آن کسی که تدبیر این چیز در دست اوست، گرداننده و سیاستگذار این چیز اوست و بدین معنا معادلش در فارسی میشود کردگار - همچنین پرورشدهنده رشددهنده - افزایشدهنده، رب به این معنا هم میآید به این معنا اگر بخواهیم رب را به فارسی ترجمه کنیم میشود پروردگار همچنین به معنای مالک و صاحب، رب البیت یعنی مالک بیت، به این معنی خداوند میشود خداوندگار، خداوند بستان نظر کرد و دید یعنی صاحب بستان، در فارسی خداوند هم یعنی مالک، صاحب، صاحب اختیار، پس رب را هم میشود به معنای کردگار و هم میشود به معنای «پروردگار» و هم میشود به معنای خداوندگار در فارسی معنا کرد کلمه رب مشتمل بر همه معانی که در این سه کلمه وجود دارد میشود پس رب یعنی پرورشدهنده، گرداننده، مالک و صاحب.
تعبیر «ربکم» و منطقی بودن عبادت مدبر نظام هستی
هر کس وقتی قرآن مطالعه کند نکتهای از این نکات را بدست میآورد و این از خصوصیت قرآن است، یعنی چگونگی سخن گفتن قرآن، مملو از نکات گوناگون آموزشی و معرفتی و درس است و از جملهی این نکات یکی این است که میفرماید: «اعبدوا ربکم» نمیگوید: اعبدوالله و میگوید: پروردگارتان، یعنی، آن کسی که تدبیر کنندهی وجود شما و گردانندگی نظام هستی در اختیار اوست، او را باید عبادت کنید! عبادت یک چنین موجودی، امر منطقی است. معلوم است انسان وقتی بخواهد از کسی اطاعت بکند باید آن قدرت والای برتری را عبادت کند که سرنوشت همهی بشر و امور بشر و زندگی بشر به وسیلهی او اداره میشود. این یک نکته است، و از این قبیل نکات در این آیه شریفه زیاد است، یا یکی از این نکات که قبلاً هم گفتم در «یا ایها الناس»، مخاطب آیه ناس است، یعنی اشاره است به یک چیز مشترکی بین همهی انسانها که آن فطرت مشترک انسانی است. دراینجا: قشرها و نژادها و ملیتها و خونها …
گستردگی قدرت و ملک پروردگار بر آسمانها و زمین
… بعضیهایش را مختصر توضیحی در یک بحثهایی در گذشته دادیم، بعضیهایش را هم توضیح ندادیم ـ الآن جایش نیست؛ حرفهایی هست، بههرحال یکوقت یک مجالی باشد، فرصتی باشد، عرض میکنم. خیلی هم مهم نیست اجمالاً ـ ﴿سَيَقُولُونَ لِلّٰهِ﴾ خواهند گفت آنها هم از آنِ خداست. قدرت و مُلک پروردگار بر آسمان و زمین گسترده است. ﴿قُل اَ فَلا تَتَّقوَ﴾ بگو پس چرا پروا نمیکنید از این خدا؟ عملتان را و فکرتان را برطبق گفتۀ او و فرمان او قرار نمیدهید؟