کوتاهی دولتهای عرب در واکنش به کشتار حرم ابراهیمی
… اگر راست میگفتند؛ باید غوغا میکردند دنیا را؛ باید محاصره میکردند دولت اسرائیل را؛ باید به کمککنندگان به اسرائیل اولتیماتوم میدادند و تهدیدشان میکردند که حق ندارید کمک کنید به این دولت خونریزِ فاسقِ جنایتکارِ اینجورى؛ هیچ یک از این کارها انجام نگرفت. دولتهاى عرب هم متأسّفانه کوتاه آمدند؛ نه اعلام عزا کردند، نه عزادارى کردند، نه سیاهپوش کردند، نه مذاکرات را کاملاً و باتّاً(۱۹) قطع کردند؛ خیلى کوتاهى کردند، خیلى تقصیر کردند؛ البتّه امّت اسلامى وجدانش طوفانى شد.
بیاعتباری امضای احتمالی آنها در قرارداد سازش از نظر مسلمانان
… هم براى اینکه دهن صاحبخانهها را ببندند و بکلّى ادّعاى آنها را از مایملکِ خودشان پس بگیرند، دولتهاى عرب و اسرائیل دارند مىنشینند مذاکره کنند! مگر کسى حق دارد از طرف ملّت فلسطین چیزى را امضا بکند؟ مگر کسى حق دارد عوض کسى دیگر، خانهى او را به غاصبى بفروشد؟ ما که امیدواریم این مذاکرات به یک قرارداد امضاشدهاى نرسد امّا اگر قراردادى هم درست بشود و پاى آن را هم دولتهاى عربى که حضور پیدا کردهاند امضا بکنند، آن امضا از نظر مردم فلسطین و از نظر مسلمانهاى عالم و از نظر ما اعتبارى ندارد.
افزایش فاصلهٔ سران عرب امضاکننده با ملتهای خشمگین خود
… جمع کردن دولتهاى عرب دُور میزِ یک چنین مذاکرهى ننگینى، طرفداران خودش را ــ که همین دولتهاى فعلى هستند که در آنجا جمع شدهاند ــ در پیش مردمشان منفورتر میکند. مگر مردم کشورهاى عرب حاضرند موافقت کنند که رؤسایشان بروند خانهى ملّت فلسطین را به دیگران بفروشند؟ فاصلهى بین این رؤسایى که خداى نکرده به چنین امضائى برسند و فاصلهى بین ملّتهایشان بیشتر خواهد شد؛ ملّتهایشان را خشمگینتر خواهد کرد؛ ملّت مصر را خشمگینتر خواهد کرد.