امکان جبران نسبی با اعلام به رسمیت نشناختن اسرائیل
البتّه راه جبران باقى است. اگرچه جبرانِ کامل نه، امّا دولتهاى عرب میتوانند تا حدودى این کار زشتى که انجام شد جبران کنند. همهى دولتهاى عرب اعلان کنند که ما اسرائیل را به رسمیّت نمىشناسیم و آن حرفهایى که در آنجا زده شده است، چون اسرائیل در مقابل، با آن وضع رفتار کرده است،[4] آن حرفها کأنلمیکن است، ملغا است؛ و ملّتها را خوشحال کنند؛ میتوانند این کار را بکنند. امّا امید به ملّتها است، امید به جوانها است.
ضعف ناشی از جدایی رژیمها از ملتها و بیاعتنایی به ارادهٔ آنها
… بعد از گذشتِ دهها سال که مسلمانها و تودههاى عرب مذاکرهى با اسرائیل را که یک رژیم جعلى و بىریشه و تحمیلى و غاصب در منطقه است تحریم میکردند و آن را زشت میشمردند، امروز فکر مذاکره در میان عناصر سیاسى و بسیارى از دولتهاى عرب متأسّفانه تلقّى به قبول میشود؟ چون مردم حضور ندارند؛ چون مردم دستشان با دستهاى فعّال آن کشورها همراه نیست؛ چون رژیمها به راهى میروند و ملّتها به راهى دیگر. نتیجه ضعف است وَالّا اگر رژیمهاى عربى که امروز مذاکرهى با اسرائیل را قبول میکنند، به ملّتهاى خود متّکى بودند، چرا احساس کنند ناچارند و مجبورند با دشمن خانگى خود، با غاصب سرزمین خود بنشینند بر سر سرزمین مغصوب حرف بزنند؟ اگر ملّتها را در صحنه راه میدادند، اگر به عواطف ملّتها، به فکر آنها، به ارادهى آنها و به نیروى آنها احترام میگذاشتند، ملّتها نمیگذاشتند کشورهاى عربى و رژیمهاى عربى اینطور دچار ضعف بشوند. مسئلهى فلسطین و غصب این سرزمین اسلامى از نیم قرن پیش تا امروز مگر …
جهتگیری تلویزیونهایشان در خلاف مسیر اسلام
… وجود نیاید و تعویق بیفتد یا ضدّ آن پیموده بشود. بنابراین شما در یک جبههاى قرار دارید به عرض دنیا. عین همین قضیّه بلاشک در تلویزیونهاى مصر وجود دارد؛ عین همین قضیّه در تلویزیونهاى الجزایر امروز وجود دارد؛ که این مثال الجزایر امروز براى شما کاملاً واضح است. عین همین قضیّه در تلویزیون آقاى بنعلى[3] و آقاى شاه حسن[4] و آقاى قذّافى[5] و مانند اینها قرار دارد. همهى اینها در برنامهریزىهاى تلویزیونىشان، درست آن جهتى را میروند که ۱۸۰ درجه ضدّ آن چیزى است که من الان دارم به شما میگویم.
سلاح انداختن در برابر توطئه و فریب و بازخواست تاریخ و ملتها
… آرزو داشت یک چنین حادثهاى بعد از چهل سال، چهل و چند سال اتّفاق بیفتد، [امّا] در عین حال به رو مىآورد که علاقهاى ندارد؛ مدام ناز میکرد، مدام شرط جلو قرار میداد، بعد هم رفت کنفرانس و شدیدترین و وقیحترین حرفها را در مقابل اعراب زد و از کنفرانس جدا شد و آمد! چرا در مقابل یک چنین توطئهاى، در مقابل یک چنین فریبى، اینها سلاح انداختند؟ تاریخ به اینها چه خواهد گفت؟ خدا از اینها چگونه بازخواست خواهد کرد در قیامت؟ ملّتهایشان با اینها چه خواهند کرد؟