رفتن به محتوای اصلی

دههٔ فجررویداد

مقایسهٔ دیدگاه رهبران
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

روزهای ۱۲ تا ۲۲ بهمن، از بازگشت امام خمینی (ره) تا پیروزی انقلاب، و بزرگداشت آن.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:بیانات در دیدار اقشار مختلف مردم— ۱۳۶۸/۱۱/۰۴

سیر زمانی

از ۱۳۶۸ تا ۱۳۹۸
۱۳۶۸۱۳۹۸

فقط سال ۱۳۶۹همهٔ سال‌ها

تعریف در کلام رهبر

امّا آنچه راجع به این مسائل مربوط به دهه‌ى فجر و بزرگداشت و مانند اینها، بعد از خداقوّتى به شما برادران و تشکّر باید عرض بکنم، این است که این دهه‌ى فجر در حقیقت مقطع رهایى ملّت ایران است. ...... آن بخشى از تاریخ ما است که گذشته را از آینده جدا کرده. تاریخ ما و گذشته‌ى ما فراز‌و‌نشیب‌هایى داشته؛ همه میدانند؛ عزّت داشتیم، ذلّت داشتیم، هدایت داشتیم، ضلالت داشتیم امّا در طول دورانهاى گذشته حتّى در زمانى که اسلام به این کشور آمد، به ‌خاطر اینکه اینجا دور بود از مراکز اسلامى، حکومت اسلامى به معناى صحیحِ مفهومِ این کلمه در این کشور ایجاد نشد. فتوحات اسلامى شد، عناصر اسلامى بزرگى در اینجا آمدند، عناصر بزرگ‌ترى در اینجا پرورش پیدا کردند، از خود ایرانى‌ها، علما، بزرگان، دانشمندان برجسته‌ى تاریخ اسلام، ستاره‌هاى آسمان اسلام در اینجا به‌ وجود آمدند، رشد کردند، این کارها شد امّا نظام اسلامى در این کشور حقیقتاً برقرار نشد.
نکته‌ی سوّم؛ آن چیزى که به شما خیلى مربوط میشود، مسئله‌ى راه‌پیمایى دهه‌ى فجر [است]؛ این راه‌پیمایى باید باعظمت انجام بگیرد. مواظب باشید که قبل از روز بیست‌ودوّم بهمن یک راه‌پیمایى ــ ولو کوچک ــ انجام نگیرد؛ این را در ذهنتان داشته باشید. ممنوع کنید که فلان گروه، فلان جا [راه‌پیمایى کند]؛ هر کار میخواهد بشود، بعد از بیست‌ودوّم بهمن. [تجمّع] تمام نیروهایى که میخواهد به‌ صورت راه‌پیمایی‌ها و تجمّعهاى عمده صورت بپذیرد، تا قبل از بیست‌ودوّم بهمن ممنوع بکنید. روز بیست‌و‌دوّم بهمن باید ناگهان همه‌ى کشور منفجر بشود و مردم به خیابانها بریزند. بعد از رحلت امام (رضوان الله‌ علیه) و بعد از سالگرد امام، این دهه‌ى فجر باید نشان بدهد که خاطره‌ى امام براى مردم مثل شخص امام گرامى است؛ وَالّا اگر قرار شد خاطره‌ى امام همین‌طور مثل همه‌ى خاطره‌هاى معمولى بتدریج ضعیف بشود، خب یک روز هم از بین خواهد رفت؛ واویلا است. آن روزى که ما در این مملکت خاطره‌ى امام را نداشته باشیم، خیلى خسارت بزرگى به این مملکت خواهد خورد؛ این را بدانید. نباید بگذارید [این‌جور شود]. خاطره‌ى امام بیش از همیشه در بیست‌ودوّم بهمن است؛ خاطره‌ى امام در دهه‌ى فجر است؛ حتّى این بیشتر از سالگرد امام و مراسم رحلت امام، نشان‌دهنده‌ى شخصیّت امام است؛ چون این ولادت امام است؛ در حقیقت، ولادت امامت است در این کشور؛ به همان معنایى که خود امام ترسیم کرده و اسلام براى ما ترسیم کرده. قبل از آن، امام رهبر مبارزه بودند، رهبر نهضت بودند، [امّا] از روز ورود به کشور و تشکیل دولت اسلامى «امام امّت اسلامى» شدند؛ این مهم‌تر از خاطره‌ى درگذشت است. سعى کنید که راه‌پیمایى را هر چه باعظمت‌تر [برگزار کنید]. با صداوسیما هم صحبت بکنید؛ آنها هم موظّفند همکارى بکنند؛ اجتناب‌ناپذیر است. بهترین برنامه‌ها را هم براى این کار اختصاص بدهید.
دهه‌ى فجر در پیش است؛ دهه‌ى فجر یعنى خاطره‌ى شکفتن این نیروى عظیم، زنده شدن و فعّال شدن این آتشفشان عظیم که دنیاى استکبار را تکان داد. این دهه‌ى فجر را خیلى قدر بدانید و ملّت ایران البتّه قدر میداند. هر روزى از روزهاى این دهه ــ مخصوصاً روز بیست‌ودوّم بهمن ــ ایّام‌الله‌ هستند؛ خاطره‌هاى فراموش‌نشدنى هستند براى ملّت ایران. و ملّت ایران [در این دهه] جان گرفت. شما ببینید در هر حادثه‌اى از این حوادث، ملّت ما چه کردند؛ همین روزها مصادف با حادثه‌ى آمل است[9] ــ که ظاهراً جمعى از برادران و خواهران [آملى] ما هم اینجا تشریف دارند ــ [ببینید] مردم ما در آمل، در شهرهاى دیگر، در آذربایجان، در مازندران، در گیلان، در اقصیٰ نقاط کشور چه کردند! [ببینید] در طول این دوازده سال ملّت ما هر جا که نشانه‌اى از دست استکبار و استعمار مشاهده کردند، با هوشیارى و قاطعیّت چگونه عمل کردند! این است ثمره‌ى یک انقلاب؛ این است آن دستاورد بزرگى که انقلاب اسلامى به مردم ما داد: مردم را زنده کرد، مردم را به هوش آورد، به مردم شجاعت و قدرت داد، به مردم ما عزّت داد. ملّت ما اوّل‌ملّتى بود که ثابت کرد آمریکا غلطى نمیتواند بکند. و ملّتهاى دیگر هم راهشان همین است و باید عمل کنند، باید اقدام کنند؛ و راه اقدام هم تمسّک به اسلام است.

شاهدها (۱۴ پاراگراف)

دههٔ تجدید قوای انقلابی و تجدید عهد ملت با انقلاب

و امّا مسئله‌ى اصلى این خطبه، مسئله‌ى دهه‌ى فجر است. دهه‌ى فجر، دهه‌ى تجدید قواى نیروهاى انقلابى با تجدید یادها و خاطره‌هاى پُرشکوه آن روزها است؛ دهه‌ى تجدید عهد و میثاق ملّت ما با انقلاب است؛ دهه‌ى گرامیداشت بزرگ‌ترین معجزه‌ى الهى در این روزگارها است. این روزها، روزهایى است که در تاریخ عمر ملّتها شبیه آن بندرت پیش مى‌آید. چقدر خونها ریخته میشود، زجرها کشیده میشود، مصیبت‌ها تحمّل میشود تا یک ملّتى بتواند به آن اوج حرکت انقلابى‌اى برسد که در دهه‌ى فجر سال ۵۷ شما رسیدید و خدا آن میوه‌ى شیرین را در دامن او …

خاطرهٔ شکفتن نیروی عظیم ملت، از ایام‌الله و شایستهٔ قدردانی

دهه‌ى فجر در پیش است؛ دهه‌ى فجر یعنى خاطره‌ى شکفتن این نیروى عظیم، زنده شدن و فعّال شدن این آتشفشان عظیم که دنیاى استکبار را تکان داد. این دهه‌ى فجر را خیلى قدر بدانید و ملّت ایران البتّه قدر میداند. هر روزى از روزهاى این دهه ــ مخصوصاً روز بیست‌ودوّم بهمن ــ ایّام‌الله‌ هستند؛ خاطره‌هاى فراموش‌نشدنى هستند براى ملّت ایران. و ملّت ایران [در این دهه] جان گرفت. شما ببینید در هر حادثه‌اى از این حوادث، ملّت ما چه کردند؛ همین روزها مصادف با حادثه‌ى آمل است[9] ــ که ظاهراً جمعى از برادران و خواهران [آملى] ما هم اینجا تشریف دارند ــ …

مقطع رهایی ملت ایران و جداکنندهٔ گذشته از آینده

امّا آنچه راجع به این مسائل مربوط به دهه‌ى فجر و بزرگداشت و مانند اینها، بعد از خداقوّتى به شما برادران و تشکّر باید عرض بکنم، این است که این دهه‌ى فجر در حقیقت مقطع رهایى ملّت ایران است. ...... آن بخشى از تاریخ ما است که گذشته را از آینده جدا کرده. تاریخ ما و گذشته‌ى ما فراز‌و‌نشیب‌هایى داشته؛ همه میدانند؛ عزّت داشتیم، ذلّت داشتیم، هدایت داشتیم، ضلالت داشتیم امّا در طول دورانهاى گذشته حتّى در زمانى که اسلام به این کشور آمد، به ‌خاطر اینکه اینجا دور بود از مراکز اسلامى، حکومت اسلامى به معناى صحیحِ مفهومِ …

ولادت امامت امام و نمایانگر شخصیت او بیش از سالگرد رحلت

… هم از بین خواهد رفت؛ واویلا است. آن روزى که ما در این مملکت خاطره‌ى امام را نداشته باشیم، خیلى خسارت بزرگى به این مملکت خواهد خورد؛ این را بدانید. نباید بگذارید [این‌جور شود]. خاطره‌ى امام بیش از همیشه در بیست‌ودوّم بهمن است؛ خاطره‌ى امام در دهه‌ى فجر است؛ حتّى این بیشتر از سالگرد امام و مراسم رحلت امام، نشان‌دهنده‌ى شخصیّت امام است؛ چون این ولادت امام است؛ در حقیقت، ولادت امامت است در این کشور؛ به همان معنایى که خود امام ترسیم کرده و اسلام براى ما ترسیم کرده. قبل از آن، امام رهبر مبارزه بودند، رهبر نهضت بودند، [امّا] از روز ورود به کشور و تشکیل دولت اسلامى «امام امّت اسلامى» شدند؛ این مهم‌تر از خاطره‌ى درگذشت است. سعى کنید که راه‌پیمایى را هر چه باعظمت‌تر [برگزار کنید]. با صداوسیما هم صحبت بکنید؛ آنها هم موظّفند …

بزرگداشت دههٔ فجر، کار انقلاب و نه یک دستگاه

… جناب آقاى جنّتى هم با اینکه اشتغالات زیادى، مسئولیّتهاى متعدّدى بر دوش دارند که همه‌ی آن مسئولیّتها هم به ایشان احتیاج دارد، در عین ‌حال این امر مهمّى است و خود ایشان سرپرستى این شورا را ان‌شاءالله‌ همواره به عهده داشته باشند. بودجه‌اش هم باید تأمین بشود؛ این کار شخص نیست، کار یک سازمان نیست، کار یک دستگاه نیست، این کار انقلاب است. دهه‌ى فجر، دهه‌ى فجر انقلاب است، طلوع انقلاب است؛ بایستى بزرگداشت آن با اهمّیّت انجام بگیرد.

پایان سلسلهٔ حکومت‌های غالب و فاتح بر مردم

دهه‌ى فجر آمد این سلسله‌ى غلط، این هندسه‌ى معیوب، این رشته‌ى بیمار را قطع کرد؛ تمام شد؛ «آن سبو بشکست و آن پیمانه ریخت». آن دوره‌ای که حکومت غالب است و فاتح است و آقا است و قَدَرقدرت است و صاحب‌اختیار است، گذشت؛ دوره‌اى آمده که اگر آقایى هست، خود مردمند. یک وقت یک امامى را قبول داشتند، مى‌آید سر کار و میشود مظهر قدرت مردم؛ از خودش چیزى ندارد، از پدرش چیزى به ارث نبرده، با شمشیرش چیزى را به ‌دست نیاورده علیه مردم؛ شمشیر مردم دست او است، میزند تو سر ضدّ مردم، تو سر …

جلوه‌گاه اسلام برای ملت و بی‌ارزش منهای اسلام

… به این ملّت داد. مگر بندرت پیدا شدند افراد برجسته‌اى، شخصیّت‌هاى نابى، عرفائى، علمائى، زهّادى، تک‌تکى، توانستند در آن فضا طیرانى بکنند، پروازى بکنند امّا عامّه‌ى مردم، توده‌ى مردم، نظام اجتماعى، خیرى از آن برکات ندید؛ آن برکات امروز دارد خودش را نشان میدهد. البتّه دهه‌ى فجر جزو رشحات[4] اسلام است؛ نه اینکه خیال کنید دهه‌ى فجر منهاى اسلام یک چیزى است؛ دهه‌ى فجر منهاى اسلام یک پول هم ارزش ندارد. دهه‌ى فجر آن آئینه‌اى است که خورشید اسلام بالاخره در آن درخشید و منعکس شد به ما. اگر این آئینه نبود، باز هم مثل همان دورانهاى تاریک و قرون خالیه‌ى سالفه[5] بایستى ما مى‌نشستیم و اسمى از اسلام مى‌آوردیم؛ با حلوا‌حلوا هم که دهن شیرین نمیشود.

لزوم خارج شدن جشن دههٔ فجر از صورت دولتی

اوّلاً، جشن دهه‌ى ‌فجر باید از صورت جشن دولتى خارج بشود. هر کار میتوانید بکنید؛ البتّه میگویید، راست هم میگویید، کارهایى هم کرده‌اید، امّا نشده؛ باید [این کار] بشود. شما خیلى تلاش کرده‌اید، بنده میدانم، امّا آنچه باید بشود، نشده.

مردمی شدن جشن مانند نیمهٔ شعبان با پرچم و چراغانی همگانی

من یک بار در نماز جمعه گفتم[6] مثل نیمه‌ى شعبان [باید باشد]؛ حالا ببینید چه‌ جور تبلیغاتى لازم است؛ چه‌ جور فیلمى باید بسازید؛ چه‌ جور سخنرانى‌اى باید بشود؛ چه‌ کار باید بکنید. اینها دیگر به عهده‌ى شما است؛ یعنى شوراى هماهنگى تبلیغات روى این قضیّه کار کند. باید چه‌ کار کنید که شب بیستم و بیست‌و‌یکم و بیست‌و‌دوّم بهمن آدم به خیابان که میرود، همه جا پرچم زده باشند؛ فقط سر‌درِ ادارات را پرچم و چراغ نزده باشند. این را باید کار کنید؛ اصل قضیّه این است، باید برود داخل مردم. هر نهادى که مردمى شد، ماندنى است؛ زیرا مردم ماندنى‌اند. ماندنى‌ترین چیزهاى این عالم مردمند؛ اگر یک چیزى وصل شد به سرچشمه‌ى مردم، این دیگر تضمین شد، تمام شد؛ اگر قطع شد، پدرش درآمد.

شاد برگزار کردن جلسات مساجد با پذیرایی و شعرخوانی

صحنه‌هاى جنگ را، صحنه‌هاى تظاهرات ضدّآمریکایى را، صحنه‌هاى تظاهرات ضدّاسرائیلى را در فیلم‌هایى که داده میشود در صداوسیما حتماً زنده بکنید. و این جلسات را هم ــ این جلساتی که عرض کردم در مساجد [باشد] ــ شاد داشته باشید. شیرینى‌اى بدهند، شربتى بدهند، مدّاحى شعر بخواند، شعرا بیایند شعر بخوانند، یک نفر هم دو کلمه مختصر‌صحبتى بکند، اشکالى ندارد؛ همین‌ قدر مردم بدانند شبى چراغِ اینجا روشن است به مناسبت دهه‌ى ‌فجر، دسته‌دسته بیایند و بروند. این کار را اگر بتوانید ان‌شاءالله‌ انجام بدهید، حائز اهمّیّت است.

ابتکار در شیوه‌های کم‌خرج و مردمی شادی مانند کاغذرنگی

بعد هم ابتکار و برنامه‌هاى جدید؛ ما قبلاً هم به برادرها در سالهاى گذشته عرض کرده‌ایم که از همه چیز مهم‌تر، این است که فکر کنید [برای] شیوه‌هاى جدیدى براى شادى؛ و هر چه میتوانید کم‌خرج؛ این کارهاى کم‌خرج مردمى مثل کاغذرنگى را [ترویج کنید]. بنده یک وقتى در نماز جمعه دو سه سال پیش گفتم[7] که جوانها، نوجوان‌ها و بچّه‌مدرسه‌اى‌ها هر کس در هر خانه‌اى هست، متعهّد بشوند کوچه‌هاى خودشان را از این کاغذ‌رنگى‌ها رژه کنند.[8] مشغول میکند بچّه‌ها را؛ خب چه اشکال دارد، این را به مدرسه‌ها سفارش کنید و …

قطع سلسلهٔ پادشاهی و خاستگاه ارزش‌های اسلامی

… من تاریخ را زیاد هم خوانده‌ام، همین امیر اسماعیل سامانى، همین آل‌بویه‌ى شیعه، سلجوقیان یک جور، غزنویان یک ‌جور، دیگران یک جور، هر کدامشان یک جاى کارشان را نگاه کنید، مى‌بینید مظهر زشت‌ترین خصوصیّات بشرى‌اند! چقدر اینها از نِعَم ‌الهى سوء استفاده کردند! این سلسله در دهه‌ى فجر منقطع شد و دهه‌ى فجر شد خاستگاه ارزشهاى اسلامى. حالا شما ببینید براى این چقدر باید بزرگداشت گرفت؟ چه‌ کار باید کرد؟ نکته اینجا است.

لزوم مردمی شدن تشکیلات دههٔ فجر مانند نیمهٔ شعبان

… دولتى شد، اگر چنانچه از مردم بیرون آمد و کارى شد که مردم نگاه کردند، دیدند این دین که مال این آدمها است به درد نمیخورد ــ کمااینکه در مورد دین زرتشت همین‌جور بوده، کمااینکه در صدر اسلام در زمان سلاطین جابر اموى تا حدود زیادى این‌جور شده بود ــ ضایع خواهد شد. بایستى این تشکیلات، مردمى بشود تا بشود مثل نیمه‌ى شعبان؛ خودتان هم میدانید که نیمه‌ى ‌شعبان هیچ‌ کس به کسى نمیگوید بیایید طاق نصرت ببندید؛ اگر هم یک روزى بگویند نبندید، مردم تشنه‌تر میشوند که ببندند. به هر قیمتى هست این طاق نصرت را میخواهند ببندند، آن پرچم و چراغ را میخواهند بزنند. باید همّت اصلى‌تان این باشد.

تجلیل از امام کاظم (ع) در حرکت ملت در ۲۲ بهمن برای معنویت‌بخشی به آن

… به انقلاب خواهم پرداخت. روز دوشنبه بیست‌ودوّم (بهمن)، روز وفات موسى‌بن‌جعفر (علیه الصّلاة و السّلام) و شهادت این بزرگوار پس از سالها تحمّل حبس و شکنجه است. آن جهاد عظیم با شهادتى جان‌گزا پایان یافت. باید آن روز را گرامى بداریم. روز بیست‌ودوّم (بهمن) هم هست؛ احترام و تجلیل آن بزرگوار را در قالب و چهارچوب حرکتى که ملّت ایران در بیست‌ودوّم بهمن میکنند، انجام خواهند داد تا بیست‌ودوّم بهمن را که شعاعى از انوار طیّبه‌ى مقدّسه‌ى موسى‌بن‌جعفر (علیه الصّلاة و السّلام) و بقیّه‌ى اهل‌بیت معظّم و مکرّم است، با نام و یاد این بزرگواران، بیشتر ارزش و معنویّت ببخشند.