خاطرهی روز عید قربان، خاطرهی بزرگی است؛ اساساً دههی اوّل ذیحجّه، دههی خاطرهها است. در ماه ذیحجّه، هر دههای یک خصوصیّتی دارد؛ دههی اوّل، هم دههی خاطرههای پُرشکوه و مهم و آموزنده است و هم دههی تضرّع و توجّه و انابهی الیالله است. خاطرهها از خاطرات مربوط به حضرت موسیٰ (علیه السّلام) شروع میشود که مسئلهی «وَ واعَدْنا مُوسی ثَلاثینَ لَیْلَةً وَ أَتْمَمْناها بِعَشْرٍ فَتَمَّ میقاتُ رَبِّهِ أَرْبَعینَ لَیْلَة»[1] [است که] چهل شب میعاد حضرت موسیٰ با پروردگار عالم در کوه طور یا همان …
فضیلت این روزها برای ارتباط دلها با خدا و دستور به ذکر در آن
این ایام، ایام دههی ذیحجه است. شما جوانان عزیز، دلهای نورانی، روحیههای شاداب، فرزندان عزیز من، توجه داشته باشید که یکی از بهترین روزها و شبهای دورهی سال، از لحاظ فضیلت و امکان ارتباط دلها با خدا، همین روزهاست. مایه و قوام اصلی همهی حرکتهای بزرگ و پیروز، ذکر الهی است؛ یاد خدا بودن، با خدا ارتباط داشتن. در قرآن میفرماید: «و یذکروا اسم الله فی ایّام معلومات».[1] در حدیث دارد که «ایام معلومات» که خدای متعال به ذکر در این ایام دستور داده است، همین ده روز اول ذیحجه است.
برجستهترین روزهای سال و فرصت توجه به پروردگار
برادران و خواهران عزیز؛ بخصوص خانوادههای معظّمِ شهیدان بزرگوارمان و بالاخص عزیزانی که از راههای دور تشریف آورده و متحمّل زحمت شدهاید؛ خیلی خوش آمدید. این ایام جزو برجستهترین روزهای سال است. دهه اوّلِ ذی حجّه، هم به مناسبت خاطرات ارزشمندی که در ارتباط با ائمّه علیهمالسّلام در آن وجود دارد و هم به مناسبتی که مربوط به عید «اضحی»، عید بزرگ مسلمین است و قربانی کردن در این روز یک معنای رمزی و حائز اهمیت دارد و هم خصوصاً به مناسبت آنچه که مربوط به روز «عرفه»، روز دعا و توسّل و تضرّع است، دهه فرخندهای است. اگر چه مقارنت روز عرفه با شهادت حضرت مسلم علیهالسّلام، جنبه مصیبت و عزا به این روز داده است، اما برکات عظیم روز عرفه، در حقیقت چنین روزی را به معنای روز عید، روز برکت و روز رحمت از طرف پروردگار به ما معرفی میکند. من میخواهم به همه شما برادران و خواهرانی که اینجا تشریف دارید و به همه ملت ایران عرض کنم که این فرصتها را برای توجّه به پروردگار مغتنم بشمارید.