دعا یعنى ارتباط و اتکال انسان با خدا، آن وقتى هم که انسان در اوج قدرت و پیروزى است باز هم محتاج دعا است؛ باید با خدا حرف بزند، باید از خدا بخواهد. قرآن به پیغمبر ما دستور داد که «إذا جاء نصر اللَّه والفتح » وقتى یارى خدا رسید و پیروزى نصیب شد «و رأیت الناس یدخلون فى دین الله افواجا» و دیدى که مردم دسته دسته و فوج فوج به اسلام وارد مىشوند، تازه «فسبح بحمد ربک و استغفره» تازه اول انابهى تو است، اول عرض نیاز تو به درگاه قادر متعال است... ببینید امروز در جامعهى ما چقدر دعا و توجه به خدا زیاد است؛ راز پیروزى ما هم همین هاست. خب نمىشود که این عنصر و رُکن اساسى در عاشورا ندیده گرفته بشود.توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
راز و نیاز و درخواست از خدا و آثار آن.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در اجتماع اقشار مختلف مردم در مقابل لانه جاسوسی— ۱۳۵۸/۰۹/۰۹
سیر زمانی
از ۱۳۵۸ تا ۱۴۰۴۱۳۵۸۱۴۰۴
فقط سال ۱۳۶۹همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
ماه رمضان را مغتنم بشمارید. این روزها را با روزهداری، و این شبها را با ذکر و دعا به سر ببرید. فصل دعا هم همین ماه مبارک است؛ اگرچه همیشه انسان با رشتهی دعا باید با خدا متّصل باشد. آیهی «وَ اِذا سَاَلَکَ عِبادی عَنّی فَاِنّی قَریبٌ اُجیبُ دَعوَةَ الدّاعِ اِذا دَعان»[7] در سورهی بقره در خلال همین آیات مبارکهی مربوط به روزه و ماه رمضان است. در وسط آیات روزه و ماه رمضان، این آیه آمده که همهی انسانها را، همهی بندگان را به دعا و توجّه سوق میدهد و دعوت میکند. رابطهی دعا، رابطهی قلبی شما است با خدا. «دعا» یعنی خواستن، یعنی خدا را خواندن. خواستن یعنی امیدواری؛ و تا امید نداشته باشید، از خدا چیزی را درخواست نمیکنید. انسانِ ناامید که طلب نمیکند. پس دعا یعنی «امید» که ملازم با «امید به اجابت» است. این امید به اجابت، دلها را مشتعل میکند و منوّر نگه میدارد. به برکت دعا، جامعه بانشاط و اهل حرکت [میشود].دعا وسیلهى مؤمن و ملجأ مضطر و رابط انسان ضعیف و جاهل با منبع فیّاض علم و قدرت است و بشر بى رابطهى روحى با خدا و بدون عرض نیاز به غنىّ بالذّات، در عرصهى زندگى سرگشته و درمانده و هدررفته است: قُل ما یَعبَؤُا بِکُم رَبّی لَولا دُعآؤُکُم.[1]شاهدها (۸ پاراگراف)
دعا وسیلهٔ مؤمن و رابط انسان ضعیف با منبع علم و قدرت
دعا وسیلهى مؤمن و ملجأ مضطر و رابط انسان ضعیف و جاهل با منبع فیّاض علم و قدرت است و بشر بى رابطهى روحى با خدا و بدون عرض نیاز به غنىّ بالذّات، در عرصهى زندگى سرگشته و درمانده و هدررفته است: قُل ما یَعبَؤُا بِکُم رَبّی لَولا دُعآؤُکُم.[1]خواندن و خواستن از خدا، ملازم امید به اجابت
… الدّاعِ اِذا دَعان»[7] در سورهی بقره در خلال همین آیات مبارکهی مربوط به روزه و ماه رمضان است. در وسط آیات روزه و ماه رمضان، این آیه آمده که همهی انسانها را، همهی بندگان را به دعا و توجّه سوق میدهد و دعوت میکند. رابطهی دعا، رابطهی قلبی شما است با خدا. «دعا» یعنی خواستن، یعنی خدا را خواندن. خواستن یعنی امیدواری؛ و تا امید نداشته باشید، از خدا چیزی را درخواست نمیکنید. انسانِ ناامید که طلب نمیکند. پس دعا یعنی «امید» که ملازم با «امید به اجابت» است. این امید به اجابت، دلها را مشتعل میکند و منوّر نگه میدارد. به برکت دعا، جامعه بانشاط و اهل حرکت [میشود].بهترین دعا برخاسته از معرفت عاشقانه به خدا و جستنی در مکتب اهلبیت
بهترین دعا آن است که از سر معرفتى عاشقانه به خدا و بصیرتى عارفانه به نیازهاى انسان انشاء شده باشد، و این را فقط در مکتب پیامبر خدا (صلّى الله علیه و آله و سلّم) و اهلبیت طاهرین او که اوعیهى[2] علم پیامبر (صلّى الله علیه و آله و سلّم) و ورّاث حکمت و معرفت اویند، میتوان جست. ما بحمدالله ذخیرهاى بىپایان از ادعیهى مأثورهى[3] از اهلبیت (علیهم السّلام) داریم که اُنس با آن، صفا و معرفت و کمال و محبّت میبخشد و بشر را از آلایشها پاکیزه میسازد.دعا در مساجد برای پیروزی اسلام و شکست دشمنان آن
امید است امت مسلمان و انقلابی ایران در این ایام و لیالی مبارک با تجمع درمساجد و محافل مذهبی با دعا و توسط به درگاه حضرت احدیت پیروزی اسلام و مسلمین وشکست و نابودی دشمنان اسلام را مسئلت نمایید.تعبیرات عاشقانهٔ دعاها و زیارتها بهعنوان محور مداحی
… همه چیز نشود ــ توجّه کردید ــ اصل را بایستى از واقعیّتهایى که هست گرفت؛ منتها آن را با بیان هنرى، پیرایهى لازم بخشید و گفت. حالا شاید مجال این نباشد که در این باره صحبت بکنیم لکن اینها حرفهایى است که باید بالاخره گفته بشود، شنفته بشود، تکرار بشود. در دعاهاى ما، در زیارتهاى ما تعبیرات عاشقانهاى هست، تعبیرات خیلى خوبى هست، حقایقى را نشان میدهد؛ اینها را محور باید قرار داد. آنچه را شیخ[7] در کتابهایش گفته، ابنطاووس گفته، مفید در ارشاد گفته و بزرگان گفتهاند، بایستى محور قرار داد، بعد آنها را در یک ارائهى هنرى، به شکل زیبا و شایستهاى بیان کرد. حالا در آن شکلِ بیان، هر کسى سلیقهاى دارد، آن ایرادى ندارد.ادعیهٔ مأثور ائمه، آموزش شیوهٔ سخن گفتن با خدا
۲۹ روز یا ۳۰ روز به طور مداوم غیر از نمازهاى موظّف پنجگانه و نوافلى که همیشه انسان میتواند آنها را بخواند، دعاهایى هست که توجّه به آن دعاها، خواندن آنها، انسان را نورانیّت مضاعفى میبخشد؛ این دعاها را در اختیار ما گذاشتهاند و به ما کیفیّت حرف زدن با خدا را و مناجات کردن با خدا را یاد دادهاند؛ معیّن کردهاند که چه حرفهایى را میشود با خدا زد. بعضى از این جملات، ادعیهى مأثورهى از ائمّه (علیهم السّلام) است که اگر اینها نبود، آدم نمیتوانست خودش تشخیص بدهد که میشود با خدا با این زبان حرف زد؛ اینجور از خدا خواست و التماس کرد پیش خداى متعال؛ [اینها را] به ما یاد دادهاند. و علاوهى بر اینها همین روزه [است] که نفْسِ روزهى ماه رمضان یک زمینهى روحانیّت و نورانیّت است براى روزهدار که او را آماده میکند براى کسب فیوضات الهى. خب، این مجموعهى ماه …گناه مانع اجابت دعا
… و افاضات معنوى الهى را آماده کرد و آن، با ترک گناه است. لذا شما در دعاى کمیل مىبینید که امیرالمؤمنین (علیه الصّلاة و السّلام) میفرماید: اَللٰهُمَّ اغفِر لِىَ الذُّنوبَ الَّتى تَحبِسُ الدُّعاء؛[7] یعنى خدایا! آن گناهانى که دعاى مرا حبس خواهد کرد، بیامرز. گناهان مانع از اجابت دعا میشوند. در همین شبها و سحرها در دعاى شریف ابىحمزه میخوانید: اِلٰهی فَرِّق بَینى وَ بَینَ ذَنبِى [اَلمانِعِ لى مِن لُزومِ طاعَتِک]؛[8] خدایا فاصله بینداز میان من و گناه من، آن گناهى که مانع میشود که من وظایف خودم را انجام بدهم و خودم را به تو نزدیک کنم. اصل قضیّه، …دعای آغاز سال، درس تحول درونی
تحویل هر سال جدید شمسى ــ که مصادف با نوعى تحوّل در عالم طبیعت میباشد ــ فرصتى است براى اینکه انسان به تحوّل درونى خود و به اصلاح امور روحى و معنوى و فکرى و مادّى خود بپردازد؛ و این دعاى شریفى که به ما تعلیم دادهاند در آغاز سال بخوانیم، درس همین تحوّل است. از خداى متعال در این دعا و با زبان دعا درخواست میکنیم که در حال ما، در وضعیّت روحى و نفسانى ما، یک تحوّل و دگرگونىِ مبارکى را ایجاد کند. ایجاد تحوّل کار خدا است امّا ما موظّفیم که براى این تحوّل در درون خود و در زندگى خود و در جهان، اقدام کنیم و همّت بگماریم و تلاش کنیم.