جمهوری اسلامی برای خود دشمن نمیتراشد. صفوف مستکبرین عالم و سرمایهداران زالوصفت و دشمنانی که در کمین نشستهاند، از اینکه ببینند ملّت ایران دست آنها را کوتاه کرده است خشمگین و عصبانیاند. نمیشود به یک انسانی بگویند که چرا شما از خانهی خودت دفاع میکنی، از دکّان خودت دفاع میکنی، از ناموس خودت دفاع …
رد دشمنتراشی؛ خواستن حق ملت برای تسلط بر سرنوشت خود
معلوم است که آمریکا و قدرتهای بزرگ و استکبار با شخصی مثل امام راحل ما دشمنند؛ معلوم است که با جوانان رزمنده و سلحشور ما دشمنند و از آنها بدشان میآید؛ معلوم است که با هر کسی در این ملّت که احساسات انقلابی داشته باشد دشمنند؛ امّا آیا این دشمنتراشی است؟ این مجوّزِ آن است که ما حرف نزنیم برای اینکه دنیا با ما دشمن نشود؟ ما دشمنتراشی نکردیم، ما حقّمان را خواستیم. یک ملّت خواسته است در خانهی خود، در سرزمین خود، بر منافع خود، بر ثروت خود، بر منابع مالی خود، بر زندگی خود، بر سرنوشت خود مسلّط باشد. مستشارهای آمریکایی که در این کشور میآمدند، مثل ارباب [بودند]. کسانی از ارتشیها که آن روزگار را به یاد دارند، میفهمند من چه میگویم؛ و من اینها را از آدمهای آشنا و موثّق شنیدهام. یک درجهدار آمریکایی، یک افسر جزء آمریکایی، در هر جا که بود، بر افسرهای ارشد، …
طرح این پرسش که چرا جمهوری اسلامی برای خود دشمن میتراشد
ما همهجا از دشمن حرف میزنیم: استکبار دشمن است، صهیونیسم دشمن است، سرمایهداران بینالمللی و زالوصفت دشمنند، مروّجین فرهنگ ابتذال دشمنند؛ دشمن، دشمن، دشمن. بعضیها در گوشهوکنار، ممکن است با خودشان فکر کنند بگویند که «جمهوری اسلامی چرا اینقدر برای خودش دشمن میتراشد که مدام به فکر مقابلهی با دشمنان باشد». آیا این حرف درست است؟
پیدایش دشمنی از اعلام موضع مستقل ایران، نه از لشکرکشی
… ما مذاکره میکنند، یکی از حرفهای اوّلیشان این است که شما بیخود با این قضیّهی مذاکرات با اسرائیل مخالفت میکنید؛ آمریکا روی شما حسّاس است به خاطر مخالفت شما؛ دشمنی اینجور درست میشود. میگویند شما مخالفت نکنید، بگذارید یک ظلم بزرگ انجام بگیرد، شما حرف نزنید. ما که به فلسطین لشکرکشی نکردهایم؛ ما که نیرو نبردهایم؛ ما داریم موضع خودمان را مثل هر ملّت آزاد، مثل هر دولت مستقل اعلام میکنیم. اینجور میشود که یک نظام اسلامی، یک نظام مستقل، یک نظام آزاد، یک ملّت مبارز، یک ملّتی که از قدرتی نمیترسد، دشمن پیدا میکند.