توان هنرمندان محلی در برنامهسازی رادیویی در دوران جنگ
من یادم هست که سه چهار سال قبل که در آن ساختمان ریاست جمهورى بودیم، یک سفر رفته بودم دزفول،[3] اوقات جنگ بود و دزفول هم خیلى وضع خاصّى داشت. به من گفتند که این دزفول یک رادیویى [داشته] باشد که من آمدم سفارش هم کردم و ظاهراً عمل هم نکردند. من وقتى که آنجا [بودم]، میگفتند ما میتوانیم برنامه بسازیم؛ ما یک ساعت، دو ساعت میتوانیم برنامهسازى کنیم. بعد گویا میخواستند این را به ما نشان بدهند که میتوانیم، واقعاً هم نشان دادند. من در آن فاصلهاى که آنجا بودم ــ یک مراسمى بود که براى بسیج و مسائل نظامى رفته بودیم ــ چند نفر آمدند، اجراهاى بسیار خوب و قوى، مضمونها و محتواهاى بسیار خوب، قالبهاى هنرى بسیار خوب، یک مقالهى ادبى بسیار زیبا [خواندند]. بنده سرم هم کلاه نمیرود سر این مسائل مقالههاى ادبى و شعر و این حرفها؛ یعنى رودربایستى هم با کسى ندارم؛ انصافاً خوب [بود]؛ یعنى در حدّى که با این چیزهاى دیگر معمولى که در رادیوى ما پخش میکند قابل مقایسه [بود]. خب، چه عیب دارد، یک محلّى است، یک شهر کوچکى هم …