شما میدانید که این بچههای کوچک که در دبستان هستند و بعد از آن در جاهای دیگری، مثل دبیرستان، و بعد هم منتهی میشوند به دانشگاهها، همینها سرمایه این کشور هستند؛ یعنی سرمایه علمی و سازندگی علمی این کشور هستند. و میدانید که این کودکان از اولی که وارد میشوند در محیط تعلیم، یک نفوس سالم ساده و بیآلایش و قابل قبول هر تربیتی و هر چیزی که به آنها القا میشود هستند. و اینها از اول که وارد در کودکستان میشوند؛ اماناتی هستند الهی به دست آنهایی که در کودکستان آنها را …
تحریک به جنگ و دعوا به جای تحصیل و تهذیب، ادامهٔ برنامهٔ سابق
… به شماها و به ما میخندند. آن کوششی که اینها میکردند که دانشگاهها باز بشود قبل از اینکه برنامه صحیح ریخته بشود، همین بود که میخواستند این دانشگاهها به همان وضع سابق که امثال این اشخاصی که روی کار آن وقت بودند به جامعه تحویل بدهد. میخواستند همان معنا باشد. و اینکه در کودکستانها، دبیرستانها میروند و مشغول میشوند با تبلیغات خودشان و تحریکات خودشان جوانهای ما را و کودکهای ما را وادار کنند که به جای اینکه تحصیل بکنند جنگ و دعوا به راه بیندازند، و به جای اینکه تهذیب نفس بکنند و اخلاق اسلامی را بیاموزند با فحش و فضیحت روبرو میکنند، این همان برنامه سابق است. کودکهای ما، جوانهای ما، همه آنها- چه دختر و چه پسر- باید تمام همّشان را صرف این بکنند که بشناسند اینها را. بفهمند که اینها چه مقصدی دارند.