رفتن به محتوای اصلی

دادگاه ویژهٔ روحانیتگروه و سازمان

نام‌های دیگر: دادسرای ویژهٔ روحانیت

مقایسهٔ دیدگاه رهبران
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

مرجع قضایی ویژهٔ رسیدگی به جرایم روحانیان که به دستور امام خمینی (ره) تأسیس شد.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:پاسخ به نامه‌ی حاکم شرع دادگاه ویژه‌ی روحانیّت درباره‌ی ادامه‌ی کار این دادگاه— ۱۳۶۸/۰۴/۰۳

سیر زمانی

از ۱۳۶۸ تا ۱۳۸۴
۱۳۶۸۱۳۸۴

فقط سال ۱۳۶۹همهٔ سال‌ها

پیشنهاد تشکیل آن به امام خمینی برای حفظ سرمایهٔ معنوی روحانیت

… هزار سال اعتقاد شیعه به علما و روحانیّون و مراجع نبود که مرجع برایشان از یک قداستى برخوردار بود، عالِم دین از یک قداستى برخوردار بود، کِى مردم پشت سر امام راه مى‌‌‌افتادند به ‌‌‌عنوان اینکه یک مرجع است و یک عالِم دین است؟ و امام این را تلقّى به قبول کردند. بعد به ایشان عرض کردم که آقا الان با عمل بعضى از ماها دارد این ذخیره‌‌‌ى هزار‌‌‌ساله ضایع میشود، از بین میرود. ما یک پولى را، یک سرمایه‌‌‌اى را برداشتیم خرج کردیم، یک بساطى را درست کردیم، حالا با کار بعضى از ماها خود این سرمایه دارد دود میشود و میرود هوا. براى ایشان چند مثال زدم و گفتم به‌‌‌ نظر من راه آن همین دادگاه روحانیّون است. ایشان گفتند چه کنم؟ به فلانى ــ یک کسى را اسم آوردند ــ چند مرتبه تا حالا گفته‌‌‌ام، خب نکردند. من گفتم آقا خودتان بکنید؛ یک نفر را معیّن کنید. ایشان گفتند به‌‌‌ نظر تو چه کسى؟ من یک نفرى را اسم آوردم؛ ایشان گفتند که او نکرده یا نمیکند. بعد من اسم آقا ــ جناب …

ضرورت آن برای کنترل فساد و برخورد با سوءاستفادهٔ سیاسی برخی روحانیون

… و مانند اینها، یک کار خلافى انجام بدهد! اینکه خیلى [مؤثّرتر و] موفّق‌‌‌تر است از آن ‌‌‌همه کارهایى که [آنها] کردند. پس اگر ما فرض کنیم یک دست سیاسى‌‌‌اى وجود دارد که آخوندجماعت را به فساد و به رشوه‌‌‌خوارى و به این چیزها بکشد، فرض خیلى دورى نکرده‌‌‌ایم. یک دستگاهى لازم است که کنترل کند؛ آن دستگاه همین دادسرا و دادگاه ویژه‌‌‌ى روحانیّت است؛ باید کنترل کند. البتّه یک عدّه‌‌‌اى هستند که فساد ندارند، مشکلشان مشکل سیاسى است؛ آنها هم یک ‌‌‌جور دیگر؛ آنها دارند از این وجهه‌‌‌اى که به برکت قیام امام و فداکارى این بزرگوار و روحانیّون خوب به وجود آمده و سرایت کرده به بقیّه‌‌‌ى روحانیّون، سوء استفاده میکنند علیه مذاق …

مصلحت استقلال آن برای مصون ماندن از فشار واسطه‌ها

… طرفِ این تشکیلات. من به همین دلیل بود که به آقایان قوّه‌‌‌ى قضائیّه گفتم که مصلحت نیست این دستگاه به شما متّصل باشد؛ به ‌‌‌خاطر همین فشارها است. اگر چنانچه بنا بود این دستگاه را خود قوّه‌‌‌ى قضائیّه مستقیماً به ‌‌‌عهده میگرفت، واقعاً خیلى براى آنها فشار بود. همین‌‌‌جور خوب است که آن کسانى که میخواهند واسطه بشوند و حرف بزنند، بفهمند این دستگاه، دستگاه حرف‌‌‌شنویی نیست، زبان سرش نمیشود![14] همین‌‌‌جور باید بفهمند، این‌‌‌جورى خوب است. وَالّا اگر مربوط به یک دستگاه رسمى‌‌‌اى شد که میشود مشکل [برایش] درست کنند، براى بودجه‌‌‌اش فکرى کنند، برایش جوسازى کنند، و مانند اینها، خب، دائم مراجعه میشود، میشود مثل آنچه در خیلى از موارد دیگر در گذشته‌‌‌ها دیدیم که شده. نه، مصلحت همین است که به همین ترتیبى که هست باشد که خیلى نتوانند فشار وارد بکنند.

حمایت رهبری از آن به شرط قابل دفاع بودن عملکردش

و بنده هم همان‌‌‌طور که عرض کردم و توقّع آقایان هم هست، قبول دارم، من دفاع خواهم کرد از این دستگاه و از این تشکیلات؛ البتّه عرض کردم مواظب باشید که بشود دفاع کرد! یعنى جورى نباشد که خداى نکرده افرادى بیایند و مواردى را بگویند که آدم ببیند این واقعاً قابل دفاع نیست؛ کما اینکه گاهى اوقات اتّفاق هم افتاده. نمیدانم از اصفهان یا کجا [بود] که مثلاً فرض کنید آمدند گفتند یک ‌‌‌جایى یک تابلو زدند که دادگاه [روحانیّت] است، بعد شنیدم الحمدلله‌‌‌ آن تابلو را برداشتند. خب، چه لزومی دارد؟ این آقا پیش‌‌‌نمازى است در محلّه‌‌‌ى خودش، …

لزوم هماهنگی میان شعب و نظارت بر حسن جریان امور در کل کشور

… پیشنهاد حجّت‌‌الاسلام‌‌ والمسلمین آقاى رازینى ــ حاکم شرع محترم دادگاه ویژه‌‌ى روحانیّت ــ جنابعالى را که بحمدالله‌‌ برخوردار از صلاحیّتهاى علمى و عملى و حُسن سابقه در دستگاه قضائى میباشید، به ‌‌عنوان رئیس شعبه‌‌ى دوّم دادگاه ویژه‌‌ى روحانیّت منصوب مینمایم. ضمناً با توجّه به حسّاسیّت امر خطیر قضا و ظرافت برخورد با مسائل روحانیّون و گستردگى دامنه‌‌ى این مسئولیّت در کلّ کشور، لازم است با جناب آقاى رازینى در زمینه‌‌ى انجام وظایف شعبه‌‌ى اوّل، از جمله ایجاد هماهنگى بین شعب دادگاه و نظارت بر حُسن جریان امور در کلّیّه‌‌ى شعب دادگاه همکارى نمایید. از خداوند متعال توفیق جنابعالى و سایر قضات این دادسرا و دادگاه را در راه خدمت به اسلام و اعتلای کلمه‌‌ى توحید خواستارم.

لزوم اجرای روند طبیعی رسیدگی به اتهام روحانی بدون زیاده‌روی

… طآئَفَةٌ مِنَ المُـؤمِنین؛[8] صریح هم هست. بایستى عذاب و شکنجه‌‌‌اى که به او میدهیم همه‌‌‌ى مردم ببینند؛ و آنجایى که تعذیب کسى جایز نیست، حرام است. این یک حدّى دارد، این حد را اگر یک سر مو تخطّى کردید، تجاوز از حدود الهى است؛ به این باید توجّه کنید. اگر چنانچه فرض بفرمایید به یک روحانى سوء ظن پیدا کردیم، یا یک تهمتى به او وارد آمد، بنا شد که او را بیاوریم به دادسرا، از او سؤال بکنیم، تحقیق بکنیم، بعد پرونده‌‌‌اش را به دادگاه بدهیم تا دادگاه رسیدگى کند، خب این یک روندى دارد؛ همین روند به شکل طبیعى‌‌‌اش باید اجرا بشود، یک ذرّه زیادتر نباید بشود.