سیاست ایران: اهمیت امنیت، صبر و جلوگیری از گسترش جنگ
… و تزویر خود، این نکته را جدی گوشزد کنند که این قدر از منافع خود در خلیج فارس سخن نگویید، برای اینکه همین مساله موجب حساسیت شدید مردم منطقه است که امریکا و فرانسه و انگلیس چه منافعی در آبهای خلیج فارس دارند تا پای دخالت نظامی و جنگ هم میخواهند آن را حفظ کنند؟ البته سیاست ما در مورد خلیج فارس از اول تا کنون صریح و روشن بوده است. جمهوری اسلامی ایران به امنیت در خلیج فارس اهمیت زیادی میدهد و به همین دلیل و علی رغم فراهم بودن همه نوع امکانات دریایی و هوایی و زمینی در بستن تنگه هرمز و صدمه وارد کردن به کشتیها و نفتکشها و منافع و مراکز صدور نفت و پالایشگاهها و بنادر منطقه تا به حال از سیاست صبر و انتظار و جلوگیری از گسترش جنگ پیروی نموده است و فقط در حد نشان دادن مقدار کمی از قدرت و حضور و توانایی خود و مقابله به مثل وارد عمل گردیده است. و دنیا به این حقیقت رسیده است که ناامنی در خلیج فارس فقط به ضرر ایران تمام نمیشود، بلکه قویترین قدرتها و ابرقدرتها هم اگر مثل امریکا تمامی امکانات هوایی و دریایی و جاسوسی- خبری خود و همپیمانان خود در منطقه را بسیج کنند، که حتی یک کشتی را بدون خطر اسکورت و …
حضور نظامی ابرقدرتها، مقدمهٔ تهاجم به ممالک اسلامی و حمایت از صدام
و دنیا اگر خودش را آماده بحران نفت و به هم خوردن همه معادلات اقتصادی و تجاری و صنعتی کرده است، ما هم آمادهایم و کمربندها را محکم بستهایم و همه چیز برای عملیات آماده است. و حتماً امریکا باید به این نکته برسد که دخالت نظامی در خلیج فارس صرفاً یک آزمایش نیست که یک دام بزرگ و یک بازی خطرناک است و ما و همه مسلمانان منطقه خلیج فارس، حضور نظامی ابرقدرتها را نقشه و مقدمه تهاجم و حمله به ممالک اسلامی و کشور جمهوری اسلامی ایران و در ادامه حمایت از صدام تلقی میکنیم. مسلمانان جهان با همراهی نظام جمهوری اسلامی ایران عزم خود را جزم کنند تا دندانهای امریکا را در دهانش خرد کنند و نظارهگر شکوفایی گل آزادی و توحید و امامت جهان نبی اکرم باشند.
پایان دوران تعیین تکلیف با یک کلمه و تهدید بیاثر قدرتها
… نفهمیدید تا حالا که دنیا چه خبر است، باید گفت که شما در راس نفهمها واقع هستید و اگر میفهمید و خیال میکنید مردم دیگر نمیفهمند، این هم باز یک اشتباه بزرگ است که شما خیال میکنید مردم حالا، مردم زمان صد سال پیش از ایناند، مردم زمان پنجاه سال پیش از ایناند؛ نه، این طور نیست، تغییر کرده است، تحول حاصل شده است، دنیا به هم خورده است، انقلاب پیدا شده است در دنیا و شما سرتان را زیر برف کردهاید و همان حرفهای سابق را میزنید: اگر در خلیج فارس چه بشود، تنگه هرمز چه باشد، ما چه میکنیم. شما خیال میکنید که حالا هم مثل سابق است که در خلیج فارس و در همه جا یک کلمه میگفتید، تمام میشد قضیه. حالا نیست مساله این طور. بفرمایید در خلیج ببینید چه خبر است! و لهذا، یک روز میگویند که ما چه میکنیم، یک روز برمیگردند؛ یک روز میگویند نگفتیم این طور.
مسابقهٔ ابرقدرتها برای دخالت و نترسیدن از هیاهوی آنان
… که تعویق بیفتد، این قصه مشکلتر میشود. و شما باید فکر کنید و نگذارید کار مشکل بشود. به جای اینکه مناقشات لفظی بین خودتان باشد، رها کنید. این وقتش نمیگذرد. اگر باشد، همه را رها کنید. یکصدا دنبال این باشید که نگذارید ابرقدرتها در کشور شما دیگر دخالت کنند. آنها الآن مسابقه میکنند در اینکه دخالت کنند در کشور مسلمین، در خلیج. باید نگذاشت، نترسید از این هیاهو؛ هیاهویی است که میکنند که ما را با همان هیاهو بترسانند. آنها هم خیال میکنند که ملت ایران از اینکه یک وقت طیارههای آنها بیایند و بمباران کنند جایی را، میترسند. امتحان خودشان را مردم دادهاند. ملتی که دنبال شهادت است، ملتی که افرادش این است که دست و پایشان وقتی قطع میشود، گله میکنند که خدایا! چطور؟ مگر ما لایق …