… این دو دعا را با هم مقایسه میکردم، اوّل دعاى امام حسین را میخواندم، بعد دعاى صحیفهى سجّادیّه را، و به نظر من اینجور رسیده است که دعاى حضرت سجّاد، مثل شرح دعاى عرفه است؛ [یعنی] آن متن است، این شرح است؛ آن اصل است، این فرع است. این دعای عرفه، دعاى عجیبى است. عین همین روحیه را شما در خطابهاى که حضرت در مجمع بزرگان زمان خود، بزرگان اسلام و بازماندگان تابعین[2] و مانند اینها در منیٰ ایراد کردند، آنجا هم همین روحیه را مشاهده میکنید ــ که ظاهراً هم مال همان سال آخر است یا سال دیگرى است، من درست الان در ذهنم نیست ــ که آن هم در تاریخ ثبت است، در کتب حدیث ثبت است؛ همان روحیه را انسان مىبیند.