روا بودن مخاصمه با توطئهگران وابسته به ابرقدرتها پس از ناامیدی از هدایت
اگر بله، فرض کنید که یک طایفهای بودند، آمده بودند در مجلس و میخواستند مقاصد شوم خودشان را یا مقاصدی که به تَبَع آن، ابرقدرتها و خدمتگزاری به آنها بود، میخواستند انجام بدهند، آن وقت دعوا میشد. آن وقت باید هم حقیقتاً بشود. آن وقت مخاصمه هم صحیح است؛ برای اینکه مخاصمه با آن اشخاصی که توطئهگر هستند، اشخاصی که میخواهند مجلس را به هم زنند، میخواهند مملکت را به هم بزنند، این لازم است و باید باشد، بعد از اینکه نمیشود اینها را با هدایت [به راه آورد] و مایوس هستید که اینها را با هدایت بتوانید به راه صحیح وادار کنید. اما شماها که همچو مقصدی در کار ندارید.
خصومت در کارها نشانهٔ اهل نار بودن
ما میتوانیم خودمان را در این عالم راجع به این محکی که از دو تا آیه شریفه استفاده میشود، بشناسیم که آیا اهل نار هستیم یا اهل بهشت. اگر کارهایمان روی خصام باشد- دشمنی- [اهل نار هستیم.] یک وقت این است که انسان در یک مسئلهای صحبت میکند، مباحثه میکند، خوب بین اهل علم و طلبهها متعارف است که گاهی وقتها به فریاد میکشد مطلب، به داد و قال میکشد مطلب، لکن وقتی که مباحثه تمام شد، برادرند. بعد از مباحثه این طور نیست که این مباحثه اسباب دشمنی باشد. دو تا دوستند، دو تا رفیقند، سر یک مطلبی، مطالبی، او آن طرف مطلب را میگیرد و او آن طرف مطلب [را] و اتفاقاً این یک ورزشی است که در بین طلبهها هست و یک ورزش علمی است که قوی میکند آنها را. در سایر …
انجامیدن خصومت دنیوی به خصام اهل نار
ما اگر در مسائلی که پیش میآید، در هر وضعی که باشد، البته مسائل زیاد الآن در مجلس طرح میشود و شما بعدها هم مواجه هستید با مسائل زیادی که برای ملت است و هر کسی نظر دارد و هر کسی اجتهاد دارد، هر کسی باید مسائل را طرح بکند و بگوید، اما همان طوری که طلبهها مسائل را میگویند، که منتهی به این نشود که حالا که من مخالف با شما هستم در نظر و شما مخالف من هستید در نظر این منتهی به این بشود که نه، ما دو تا خصم و دو تا دشمن با هم هستیم. اگر این طور باشد که واقعاً- خدای نخواسته- روی خصام باشد، باید ما خودمان را بشناسیم به اینکه ما اهل ناریم. برای اینکه خصام اینجا آن خصام را میآورد. چنانچه ایمان در کار باشد، برادری در کار باشد و با برادری و حسن نیت [و] رفاقت مسائل طرح بشود، همه باید نظر خودشان را بدهند و هیچ کدام هم برایشان حتی جایز نیست که یک چیزی را بفهمند و نگویند. باید وقتی میفهمند، اظهار کنند. این موافق هر که باشد، باشد؛ مخالف هر …