جدا نبودن دولت از مردم و انتخاب مجلس و رئیسجمهور بدون تحمیل
حالا چنانچه، در عراق یک سانحهای برای صدام حسین پیدا بشود، یا در مصر یک سانحهای برای سادات پیدا بشود و این سانحه- مثلًا- به آنها ضرر وارد نکند، مردم عزا میگیرند! و اگر آنها را از بین ببرد مردم شادی میکنند! این برای این است که مملکت ما جدا نیستند از هم؛ نخست وزیرش از مردم جدا نیست؛ از همینهایی است که در آن دولت، دولت جائر، حبس رفته و زجر دیده و همه مصیبتها را کشیده،[5] حالا هم از خود شماست و نه [اینکه] یک قدرتی آمده تحمیل کند. مجلس خودتان و رئیس جمهور خودتان را تعیین کردید و کسی تحمیل [به] شما نکرده.
همراهی همهٔ ملت با آنچه از ملت برآمده باشد
… چیزی هست؟ برای این است که آقای بنی صدر از خارج نیامده تحمیل به شما بشود، یک قدرتی نداشته است که آن قدرت را به شما تحمیل بکند، یک نفر آدم مثل همه شما بوده، بدون اینکه قدرتی داشته باشد، لکن بیان کرده، صحبت کرده، مردم را متوجه کرده، مردم به او رای دادهاند. این از ملت است. وقتی یک چیزی از ملت شد، همه ملت همراهش هستند.