رفتن به محتوای اصلی

حوزهٔ علمیهٔ نجفگروه و سازمان

نام‌های دیگر: حوزهٔ نجف

مقایسهٔ دیدگاه رهبران
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

حوزهٔ علمیهٔ شهر نجف، پیشینهٔ تاریخی آن و جایگاهش در تشیع.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:نامه [به آقای جلیلی کرمانشاهی درباره انجمن‌های ایالتی و ولایتی]— ۱۳۴۱/۰۱/۰۱

سیر زمانی

از ۱۳۴۱ تا ۱۳۶۳
۱۳۴۱۱۳۶۳

فقط سال ۱۳۵۴همهٔ سال‌ها

انقراض یا در شرف انقراض بودن حوزه مگر با فرج الهی

صد دلار برای مظالم واصل شد. 810 تومان برای نماز و روزه واصل شد. ان شاء الله اعمال جنابعالی در سفر حج، مقبول درگاه احدیت- جَلَّ شَاْنُه- باشد. ماها بحمد الله مزاجاً سلامت، لکن گرفتاریها را خواهید شنید. حوزه را باید گفت منقرض شد یا در شُرُف است مگر خداوند تعالی فرجی عنایت کند. این جانب در کمال ناراحتی نفسهای آخر عمر را می‌کشم؛ از جنابعالی و سایر دوستان امید دعای خیر دارم.

رنج از بی‌تفاوتی نجف دربارهٔ قضایای قم و طرفداری از مخالف

… محترم که حاکی از سلامت مزاج شریف بود، واصل و موجب تشکر گردید. سلامت و سعادت جنابعالی را خواستار است. حوادث اینجا و آنجا[1] محتاج به ذکر نیست، جنابعالی هم مطلع هستید؛ این جانب تا کنون تصمیمی اتخاذ نکردم و متحیر هستم. از خداوند تعالی اصلاح امور را خواستار است. چیزی که مرا رنج می‌دهد بی‌تفاوت بودن نجف است راجع به قضایای قم و- احیاناً- طرفداری از مخالف؛ وَ اللهُ مِنْ وَرائِهِمْ مُحیطٌ[2]. از جنابعالی امید دعای خیر دارم.

رد اتهام وابستگی طلاب حوزه به استخبارات و جاسوسی

اینکه می‌گویید «افراد وابسته به استخبارات و جاسوس»، باید بدانید که در حوزه نجف چنین افرادی وجود ندارند. در تمام حوزه، شاید نتوانید دست روی یک نفر، دو نفر بگذارید که وابسته باشند؛ و این درست نیست که شما فردا هر کسی را به بهانه وابسته و جاسوس اخراج کنید.

هشدار نسبت به انقراض حوزهٔ هزارساله و نقش آن در فقه و قلع فساد

این جانب با آنکه بنا نداشتم مزاحم شوم لکن احساس وظیفه می‌کنم و نظر شما را به تلگرافی که در 4 ذی القعده 1391 نموده و مصالح را تذکر داده‌ام جلب می‌کنم و اکنون نیز حسب وظیفه تذکر می‌دهم که مصلحت نیست حوزه بیش از یک هزار ساله نجف اشرف که برای فقه اسلام تشکیل شده و در قلع فسادهای اخلاقی و اجتماعی اثر بسزا دارد، در زمان ریاست شما منقرض شود؛ مصلحت نیست بیش از یک هزار نفر رجال علم، آزرده خاطر، به این نحو از مملکت شما رانده شوند و در بلاد منتشر شوند؛ مصلحت نیست که مراجع عظام و مشایخ محترم که دنبال این تسفیر[1] ممکن است هجرت کنند، از مملکت شما با این کیفیت خارج شوند.