هر کدام از این سلاطین سابق یا سلسلههاى سابق که از بین رفتند، رفتن آنها با خوشحالى مردم مواجه شد. رضاخان که رفته بود -آنطور که ما از بزرگترهایمان شنیدهایم و آن کسانى که یادشان است میدانند- مردم خوشحالى میکردند. وقتى این سلسلهی منحوس در ایران منقرض شد، شما دیدید که مردم چه جشن عظیمى را به راه انداختند -آن جشن و خوشحالى غیر از خوشحالىِ پیروزى انقلاب بود؛ این یک چیز دیگر بود، آن یک چیز دیگر بود- که آن مستقلّاً براى مردم شادیآور بود. خب، مردم از اینها بیگانه بودند، از اینها بدشان میآمد. این ملاک بطلان است؛ باطل بودن یعنى این. رژیمى که وقتى هست مردم ناراحتند، وقتى میرود مردم خوشحالند؛ وقتى قدرت پیدا میکند مردم در فشار میافتند، وقتى ضعیف میشود مردم علیه او مشت گره میکنند؛ این رژیم، رژیم باطلى است.حق و باطل
نامهای دیگر: حقیقت
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
رویارویی جبههٔ حق و جبههٔ باطل در تاریخ و معیار تشخیص آن دو.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در اجتماع اقشار مختلف مردم به مناسبت شهادت دکتر مصطفیٰ چمران— ۱۳۶۰/۰۴/۰۲
سیر زمانی
از ۱۳۶۰ تا ۱۴۰۴۱۳۶۰۱۴۰۴
فقط سال ۱۳۷۲همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
قطعاً این روش باقی نمیماند؛ چون خلاف حق است، چون باطل است، ازبینرفتنی است؛ «جاء الحقّ و زهق الباطل انّ الباطل کان زهوقا».[5] باطل یعنی آن چیزی که برخلاف سنت الهی در آفرینش است؛ این از بینرفتنی است، این زائل شدنی است، این ماندنی نیست. و نشانههای این زوال را هم امروز انسان مشاهده میکند. انسان به وضع بینالمللی که نگاه میکند، نشانههای این زوال را میبیند.در زیارت عاشورا، شما به امام حسین (علیه السّلام) عرض میکنید: یا اَبا عَبدِ اللهِ اِنّی سِلمٌ لِمَن سالَمَکُم وَ حَربٌ لِمَن حارَبَکُم اِلىٰ یَومِ القِیامَة.[2] «اِلىٰ یَومِ القِیامَة» یعنی چه؟ یعنی این کارزار میان جبههی حسینی و جبههی یزیدی تمامنشدنی است؛ این کارزار ادامه دارد. جبههی حسینی خودش را معرّفی کرده؛ امام حسین (علیه السّلام)، در همین سفر کربلا، در چند جا مشخّص کرده که حرفش چیست، هدفش چیست. فرمود: اِنَّ رَسولَ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَیهِ وَ آلِهِ قالَ مَن رَأَى سُلطاناً جَائِرا؛ مسئله، مسئلهی ظلم است، مسئلهی جُور است. مُستَحِلّاً لِحُرُمِ اللهِ ناکِثاً لِعَهدِ اللهِ ... یَعمَلُ فی عِبادِ اللهِ بِالجَورِ وَ العُدوان؛[3] مسئله این است. این جبههی حسینی است که در مقابلهی با ظلم فعّالیّت میکند و جهاد میکند. نقطهی مقابلش هم جبههی جُور است، جبههِی ظلم است، جبههی شکستن عهد الهی است.شاهدها (۲ پاراگراف)
صف اسلام به قلهٔ جمهوری اسلامی در برابر شیطانهای دنیا
البتّه دشمن مشغول کار خودش است. امروز دشمن حتّى حرفى ندارد که با شیوههایى و با لبخندهایى به افراد سستعنصر، کارى کند که آنها فراموش کنند که این نظام در مقابل قدرت استکبار یکجا ایستاده است. دو صف است: یک صف، صف اسلام و قرآن و ارزشهاى الهى و معنویّت و قلّهى آن هم جمهورى اسلامى است و مسئولینى از این نظام که با قدرت و بدون ترس و ملاحظه زیر این بار سنگین ایستادهاند و خوشحالند و خم به ابرو نمىآورند؛ یک صف هم همهى شیطانهاى دنیا، همهى خبیثهاى دنیا، مجموعهى رذالتهاى دنیا که آن طرف ایستادهاند؛ این یک صفبندى است. اگر کسى نیرویى دارد، باید کجا صرف کند؟ اگر کسى زبانى دارد و قدرت ابتکارى دارد، کجا باید صرف کند؟ اگر یک نفر در داخل این جناح حق یا خارج این جناح حق، به این اعتبار که در این جناح حق که امروز آنجور مبارزهاى را با باطل و با رذالت دارد میکند فلان نکته ملاحظه …شایستگی تحمل هر زحمت و محرومیت در راه اقامهٔ حق
… احقاق کند؛ عدلى را برپا بدارد. امیرالمؤمنین (علیه الصّلاة و السّلام) در آن صحبتى که معروف است و همه شنیدهاید، فرمودند که این حکومت، به قدر این کفش یا بندِ این کفش براى من ارزش ندارد؛ بعد فرمودند «اِلّا اَن اُقیمَ حَقّاً»؛[4] مگر اینکه من حقّى را اقامه کنم. در این راه، انسان هر چه بکشد و هر چه زحمت تحمّل بکند و هر چه اضافه کار کند و هر چه شب بىخوابى بکشد و هر چه محرومیّت از آن چیزهایى که به طور معمول افراد جامعه دارند، تحمّل بکند، حقّش است؛ جا دارد؛ یعنى در این صورت، انسان ضرر نکرده. باز از امیرالمؤمنین (علیه الصّلاة و السّلام) است در یکى از این خطبهها که میفرماید حاضرم ــ یعنى مضمون این است ــ در راه اینکه اقامهى حقّى بکنم و ابطال باطلى بکنم، بر روى خارهاى سخت کشانده بشوم.[5] به هر حال، این، آن چیزى است که مبناى کار ما است که بایست توجّه داشته باشید.