هر کدام از این سلاطین سابق یا سلسلههاى سابق که از بین رفتند، رفتن آنها با خوشحالى مردم مواجه شد. رضاخان که رفته بود -آنطور که ما از بزرگترهایمان شنیدهایم و آن کسانى که یادشان است میدانند- مردم خوشحالى میکردند. وقتى این سلسلهی منحوس در ایران منقرض شد، شما دیدید که مردم چه جشن عظیمى را به راه انداختند -آن جشن و خوشحالى غیر از خوشحالىِ پیروزى انقلاب بود؛ این یک چیز دیگر بود، آن یک چیز دیگر بود- که آن مستقلّاً براى مردم شادیآور بود. خب، مردم از اینها بیگانه بودند، از اینها بدشان میآمد. این ملاک بطلان است؛ باطل بودن یعنى این. رژیمى که وقتى هست مردم ناراحتند، وقتى میرود مردم خوشحالند؛ وقتى قدرت پیدا میکند مردم در فشار میافتند، وقتى ضعیف میشود مردم علیه او مشت گره میکنند؛ این رژیم، رژیم باطلى است.حق و باطل
نامهای دیگر: حقیقت
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
رویارویی جبههٔ حق و جبههٔ باطل در تاریخ و معیار تشخیص آن دو.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در اجتماع اقشار مختلف مردم به مناسبت شهادت دکتر مصطفیٰ چمران— ۱۳۶۰/۰۴/۰۲
سیر زمانی
از ۱۳۶۰ تا ۱۴۰۴۱۳۶۰۱۴۰۴
فقط سال ۱۳۶۹همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
قطعاً این روش باقی نمیماند؛ چون خلاف حق است، چون باطل است، ازبینرفتنی است؛ «جاء الحقّ و زهق الباطل انّ الباطل کان زهوقا».[5] باطل یعنی آن چیزی که برخلاف سنت الهی در آفرینش است؛ این از بینرفتنی است، این زائل شدنی است، این ماندنی نیست. و نشانههای این زوال را هم امروز انسان مشاهده میکند. انسان به وضع بینالمللی که نگاه میکند، نشانههای این زوال را میبیند.در زیارت عاشورا، شما به امام حسین (علیه السّلام) عرض میکنید: یا اَبا عَبدِ اللهِ اِنّی سِلمٌ لِمَن سالَمَکُم وَ حَربٌ لِمَن حارَبَکُم اِلىٰ یَومِ القِیامَة.[2] «اِلىٰ یَومِ القِیامَة» یعنی چه؟ یعنی این کارزار میان جبههی حسینی و جبههی یزیدی تمامنشدنی است؛ این کارزار ادامه دارد. جبههی حسینی خودش را معرّفی کرده؛ امام حسین (علیه السّلام)، در همین سفر کربلا، در چند جا مشخّص کرده که حرفش چیست، هدفش چیست. فرمود: اِنَّ رَسولَ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَیهِ وَ آلِهِ قالَ مَن رَأَى سُلطاناً جَائِرا؛ مسئله، مسئلهی ظلم است، مسئلهی جُور است. مُستَحِلّاً لِحُرُمِ اللهِ ناکِثاً لِعَهدِ اللهِ ... یَعمَلُ فی عِبادِ اللهِ بِالجَورِ وَ العُدوان؛[3] مسئله این است. این جبههی حسینی است که در مقابلهی با ظلم فعّالیّت میکند و جهاد میکند. نقطهی مقابلش هم جبههی جُور است، جبههِی ظلم است، جبههی شکستن عهد الهی است.شاهدها (۴ پاراگراف)
سفارش به پاسداری از حق و گرایش نیافتن به باطلِ بهظاهر قوی
البتّه باید در این راه فداکارى کرد، بعضى هم فدا میشوند امّا خط و راه و جریان خدا پیروز خواهد شد، کمااینکه امروز بحمدالله پیروز شده. در این راه هم بایستى صبر و استقامت کرد و حقیقتاً این آیهی شریفهى «وَتَواصَوابِالحَقِّ وَتَواصَوابِالصَّبر»[2] خیلى پُرمغز است. همه باید همدیگر را وصیّت کنیم، توصیه کنیم به نگه داشتن حق، پاسدارى از حق؛ ولو باطل علىالظّاهر خیلى قوى باشد، ما باید بر حق پافشارى کنیم و به طرف باطل هیچ گرایشى نباید پیدا بشود.عقبنشینی ناگزیر جبههٔ باطل در برابر استقامت و فداکاری جبههٔ حق
… و انقلاب اسلامى و هدفها و مسیر آن و نیز نمایشگر چهره و هویّت استکبار جهانى و مظهر آن آمریکا و روشها و نیز میزان اقتدار و آسیبپذیرىِ آن است و مهمتر از همه، خطّ روشنى از روند مبارزهى حقّ و باطل را ترسیم میکند و چگونگى رشد و سمت حرکت آن را معلوم میدارد. مطالعه در این روند امیدبخش نشان میدهد که هر گاه جبههى حق استقامت و فداکارى کند، جبههى باطل ــ هر که و هر چه و با هر حجم ــ در برابر آن تاب نخواهد آورد و مجبور به عقبنشینى خواهد شد.دفاع از حق و مقابله با باطل با همهٔ توان و بدون بهانه
… میبینم، مشاهده میکنم پیشرفتهایى را که انجام گرفته، حقّاً و انصافاً خیلى باارزش است. این سرعتى که در بعضى از جاها و شهرهاى مختلف نشان داده شد، مردم را خوشحال کرد، امیدوار کرد؛ مردم فهمیدند که دستگاه قضائى عازم و مصمّم است بر احقاق حق، و این خیلى باارزش است. باید مثل اولیاى الهى در برخوردشان با حق و باطل، آنجایى که حق است، با همهى وجود از آن دفاع کرد و آنجایى که باطل است، با همهى وجود با آن مقابله کرد. براى احقاق حق و ابطال باطل هیچ بهانهاى وجود ندارد و هیچ شرطى وجود ندارد. بایستى احقاق حق و ابطال باطل را انسان در حدّ منتهاى توان و قدرتش انشاءالله انجام بدهد.اشتباه گرفتن جبههٔ حق با باطل بهعنوان بزرگترین اشتباه نابخشودنی
… دوران خلافت بنیامیّه و بنیعبّاس، ما این را مشاهده میکنیم. بعضیها، آدمهای مقدّسمآب، متدیّن، اهل عبادت و اهل زهد اسمشان در شمار عبّاد و زهّاد و اخلاقیّون و آدمهای حسابی در کتابها ثبت شده، امّا اشتباه کردند؛ اشتباهی به عظمتِ اشتباه [بین] جبههی حق با باطل! بزرگترین اشتباهها این است دیگر؛ اشتباههای کوچک، قابل بخشش است؛ آن اشتباهی که قابل بخشش نیست، این است که کسی جبههی حق را با جبههی باطل اشتباه کند و نتواند بشناسد.