رفتن به محتوای اصلی

حق و باطل

نام‌های دیگر: حقیقت

مقایسهٔ دیدگاه رهبران
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

رویارویی جبههٔ حق و جبههٔ باطل در تاریخ و معیار تشخیص آن دو.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:بیانات در اجتماع اقشار مختلف مردم به مناسبت شهادت دکتر مصطفیٰ چمران— ۱۳۶۰/۰۴/۰۲

سیر زمانی

از ۱۳۶۰ تا ۱۴۰۴
۱۳۶۰۱۴۰۴

روی هر سال بزنید تا فقط شاهدهای همان سال نمایش داده شود.

تعریف در کلام رهبر

هر کدام از این سلاطین سابق یا سلسله‌هاى سابق که از بین رفتند، رفتن آنها با خوشحالى مردم مواجه شد. رضاخان که رفته بود ‌-آن‌طور که ما از بزرگ‌ترهایمان شنیده‌ایم و آن کسانى که یادشان است میدانند- مردم خوشحالى میکردند. وقتى این سلسله‌ی منحوس در ایران منقرض شد، شما دیدید که مردم چه جشن عظیمى را به راه انداختند ‌-آن جشن و خوشحالى غیر از خوشحالىِ پیروزى انقلاب بود؛ این یک چیز دیگر بود، آن یک چیز دیگر بود- که آن مستقلّاً براى مردم شادی‌آور بود. خب، مردم از اینها بیگانه بودند، از اینها بدشان می‌آمد. این ملاک بطلان است؛ باطل بودن یعنى این. رژیمى که وقتى هست مردم ناراحتند، وقتى میرود مردم خوشحالند؛ وقتى قدرت پیدا میکند مردم در فشار می‌افتند، وقتى ضعیف میشود مردم علیه او مشت گره میکنند؛ این رژیم، رژیم باطلى است.
قطعاً این روش باقی نمی‌ماند؛ چون خلاف حق است، چون باطل است، ازبین‌رفتنی است؛ «جاء الحقّ و زهق الباطل انّ الباطل کان زهوقا».[5] باطل یعنی آن چیزی که برخلاف سنت الهی در آفرینش است؛ این از بین‌رفتنی است، این زائل شدنی است، این ماندنی نیست. و نشانه‌های این زوال را هم امروز انسان مشاهده میکند. انسان به وضع بین‌المللی که نگاه میکند، نشانه‌های این زوال را میبیند.
در زیارت عاشورا، شما به امام حسین (علیه السّلام) عرض میکنید: یا اَبا عَبدِ اللهِ اِنّی سِلمٌ لِمَن سالَمَکُم وَ حَربٌ لِمَن حارَبَکُم اِلىٰ یَومِ القِیامَة.[2] «اِلىٰ یَومِ القِیامَة» یعنی چه؟ یعنی این کارزار میان جبهه‌ی حسینی و جبهه‌ی یزیدی تمام‌نشدنی است؛ این کارزار ادامه دارد. جبهه‌ی حسینی خودش را معرّفی کرده؛ امام حسین (علیه السّلام)، در همین سفر کربلا، در چند جا مشخّص کرده که حرفش چیست، هدفش چیست. فرمود: اِنَّ رَسولَ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَیهِ وَ آلِهِ قالَ مَن‌ رَأَى سُلطاناً جَائِرا؛ مسئله، مسئله‌ی ظلم است، مسئله‌ی جُور است. مُستَحِلّاً لِحُرُمِ اللهِ ناکِثاً لِعَهدِ اللهِ ... یَعمَلُ فی عِبادِ اللهِ بِالجَورِ وَ العُدوان؛[3] مسئله این است. این جبهه‌ی حسینی است که در مقابله‌ی با ظلم فعّالیّت میکند و جهاد میکند. نقطه‌ی مقابلش هم جبهه‌ی جُور است، جبهه‌ِی ظلم است، جبهه‌ی شکستن عهد الهی است.

شاهدها (۱۴۹ پاراگراف)

نقش قاطعیت امیرالمؤمنین در آمیخته نشدن حق با باطل در تاریخ

چهرۀ قاطع علی‌بن‌ابی‌طالب بود که مرز حق و باطل را تا امروز در تاریخ و در مرزهای گستردۀ اندیشۀ اسلامی حفظ کرد و اگر علی‌بن‌ابی‌طالب آن روز دچار تردید می‌شد و اندکی متزلزل می‌شد و ملاحظۀ میل دل این‌وآن را می‌کرد، امروز حق با باطل مخلوط شده بود. لذاست که پیغمبر خدا دربارۀ علی‌بن‌ابی‌طالب می‌فرمود: «لا تَأْخُذُهُ فِی اللهِ لَوْمَةُ لائِمٍ»[12] و شما در دعای ندبه می‌خوانید: «لا تَأْخُذُهُ فِی اللّهِ لَومَةُ لائِمٍ» ملامتِ ملامت‌گران در علی‌بن‌ابی‌طالب اثر نمی‌گذاشت، آنچه را تشخیص می‌داد که حق است، …

متوقف نشدن باطل به اختیار خود

… اگر ماجرای قتل عثمان نبود، اینها با امیرالمؤمنین نمی‌جنگیدند؛ چرا، می‌جنگیدند؛ منتها می‌گشتند بهانۀ دیگری پیدا می‌کردند. آن روز بهانۀ قتل عثمان را بهانۀ خوبی دیدند؛ لکن اگر ماجرایی به‌صورت قتل عثمان هم پیش نیامده بود، می‌گشتند یک ماجرای دیگری پیدا می‌کردند؛ برای خاطر اینکه باطل در راه خود هرگز به اختیار خود متوقف نمی‌شود. خلاصۀ کلام این است که نباید به آن‌کسی‌که یک چیزی را در زندگی او بهانه کردند، یک عده دشمنِ مغرض، دارند با او مقابله می‌کنند، نباید به این آدم گفت که آقا! بهانه چرا دست اینها می‌دهی؟ چرا نباید این حرف را گفت؟ برای خاطر اینکه دشمنِ مغرض، بهانه‌جوست؛ اگر این را …

حضور همیشگی جبههٔ ظاهرالصلاح و قرآن بر نیزه در برابر علی (ع)

… خدایا ما را امتحان نکن، که این نشدنی است. از دعاهایی که مستجاب نمی‌شود یکی این است؛ خدایا ما را امتحان نکن! بسیار خب، آنهایی که امتحان [نمی‌شوند]، مردودند. آنهایی که امتحان نمی‌شوند، رفوزه‌اند. حاضری رفوزه بشوی؟ نگو خدایا امتحان نکن. امتحان هست، همیشه هست. آن آهنگ دلکش قرآن، آن قرآن بر سر نیزه، آن آبرومندان و موجّهان، همواره درمقابل علی هستند.

صدق همیشگی کثرت یافتن باطل در ورای اکثریت ظاهری حق

… آرام نمی‌نشینند و می‌داند که مردمِ رخوت‌طلبِ راحت‌طلب، حاضر به انجام یک مبارزۀ پیگیر نمی‌شوند. اگر نَفَس علی به آنها برسد، چرا؛ اما می‌دانید که میان نَفَس علی، و گوش‌ها و دل‌های حق‌پذیر، حجاب‌ها می‌توان به‌وجود آورد. این دربارۀ زمان خودِ امیرالمؤمنین است. و اما دربارۀ زمان‌های دیگر چطور؟ مطلقاً صادق است، در همه‌جا. لذاست که کأنّه، به‌کثرت‌رسیدن و اکثریت‌یافتن باطل را، در ورای این ظاهر اکثریت‌دارِ غالبیت‌مآبِ حق، در زمان این سخن می‌بیند. می‌بیند که اندکی بعد یا چندی بعد، جامعۀ اسلامی، آن مردمی که حالا با این شور و شوق به‌سوی حق آمده‌اند، طاقتِ حق را نخواهند آورد و گروه‌هایی جدا خواهند شد. خلاصه انشعاب‌ها را امیرالمؤمنین دارد می‌بیند. لذا می‌خواهد مردم درمقابل آنچه پیش خواهد آمد واکسینه باشند.

تمثیل باطل به درخت خشک تناوری که با باد سخت می‌شکند و برنمی‌خیزد

… که می‌آید، این یک حالتی دارد، می‌خوابد، توفان که رد شد باز سرش را بلند می‌کند. باد که می‌آید، می‌بینید سبزه‌ها همه می‌خوابند یک طرف، باد که رد شد، سرها را بلند می‌کنند. اما آیا هرگز دیده‌اید که یک درخت خشک، یک چنار تناور قدیمی یک چنین وضعی [داشته باشد]؟ البته بادهای سبک، نسیم‌های سطحی نمی‌تواند آن را اصلاً تکان بدهد؛ اما اگر همین باد یک‌خُرده فشارش بیشتر شد، آن را تکان می‌دهد، اما دیگر تکانی که برخاستن در آن نیست. آن را می‌شکند و از کمر می‌اندازد پایین؛ این، مَثَلِ باطل است. «مَثَلُ الحَقِّ»[35] ـ به نظرم عبارت این‌طوری است ـ «کَمَثَلِ سُنبُلَةٍ تَنامُ مَرَّةً و تَقومُ مَرَّةً». اما مَثَل باطل این‌طور نیست. امیرالمؤمنین می‌خواهد این حالت را، این دید را، این بینش را به ما بدهد و به همۀ انسان‌ها؛ من نمی‌گویم فقط مسلمان‌ها، در خارج …

هم‌شعاری دو جبهه و حق بودن تنها یکی از آن دو

دو جبهه باهم دارند می‌جنگند، با یک شعار، خب طبیعی است که هر دو هم حق نیستند دیگر؛ یکی حق است، یکی باطل. مشکل علی این است که جبهۀ روبه‌رویش یک جبهۀ صریح نیست. جبهه‌ای که با طرح یک شعار، علی بتواند یک‌دفعه مردم را از دورِ آن متفرق کند نیست. هرچه علی بگوید، او هم می‌گوید. البته علی‌بن‌ابی‌طالب حرف گفتنی خیلی داشت، اما همۀ حرف‌های گفتنی، لزوماً فهمیدنی هم نیست. …

اسلام به‌مثابهٔ جبهه‌بندی حق و باطل و اسلام و کفر

مایۀ قرآنیِ مسئله‌ای که دربارۀ آن بحث می‌کنیم، این آیه است: «یا اَیُّهَا الَّذینَ آمَنوا اِذا لَقیتُمُ الَّذینَ کَفَروا زَحفًا فَلا تُوَلّوهُمُ الاَدبارَ»[1] در جبهه‌بندی میان حق و باطل، کسی حق ندارد از برابر دشمن بگریزد و پشت به میدان جنگ بکند. اسلام که اساساً و ماهیتاً شکلی برای جبهه‌بندی حق و باطل، و اسلام و کفر است، به پیرو خود اجازه نمی‌دهد که وقتی درمقابل دشمن ـ دشمن بنیادی، دشمن اساسی و اصیل، فرد ضد انقلاب و رجعت‌گرا ـ قرار می‌گیرد، از میدان کارزار رو برگرداند. صحنه‌ها شکل‌های مختلفی دارند، اما این حکم در همه‌جا صادق است. در جنگ‌های منظم میان دو لشکر، جنگ‌های سیاسی، جنگ‌های فکری و ایدئولوژیکی، در همه‌جا این حکم صادق است و کلی است. فقط یک استثنا دارد: «اِلّا مُتَحَرِّفاً لِقِتالٍ اَو مُتَحَیِّزاً اِلَی فِئَةٍ»[2] …

نزاع امام حسن و معاویه، مبارزهٔ توحید و شرک و ایمان و کفر

… است، طبعاً باید بیفتد؛ ولی مسئلۀ میان امام و معاویه، مسئلۀ منازعۀ میان دو مدعی سلطنت و حکومت نبود؛ منازعۀ دو فکر بود. منازعۀ یک ایدئولوژی انقلابیِ تکامل‌طلب و انسان‌ساز بود، با یک فکر ارتجاعی فردی که همه‌چیز را برطبق منافع شخصی خود توجیه و تحلیل می‌کند. و به عبارت خیلی روشنی ـ که در فرهنگ اسلامی کاملاً قابل درک است ـ مبارزۀ میان توحید و شرک بود، و مبارزۀ میان ایمان و کفر. ماهیت مبارزه میان امام و معاویه، اصلاً این است.

اصالت جان بر فکر در جبههٔ ضد انقلاب و خودمحوری آنان

… ده‌هزار [نفر] سپاه رفت و مکه را فتح کرد و بنی‌امیه که راه هر نوع دفاع از جان خود را مسدود می‌دیدند، درمقابل پیغمبر تسلیم شدند؛ یعنی به ظاهر اسلام آوردند. ابوسفیان و فرزندان و تمام عشیره‌اش به اسلام گرویدند. و البته مسلمان‌شدن نبود، تسلیم قوای نظامی شدن بود. برای ابوسفیان، فکر برای جان است. برای مردمی که در جهت ضد انقلابِ تکاملی اسلام حرکت می‌کردند، ابتدائاً مسئلۀ جان مطرح بود. اگر فردپرستند، اگر تابع اختلاف طبقاتی هستند، اگر عرب را از مَوالی[12] جدا می‌دانند و به تبعیض نژادی قائلند، همه به خودشان برمی‌گردد و برای خاطر خودشان است؛ مسئلۀ یک فکر برایشان مطرح نبود، فکر برای جان است.

اصالت فکر بر جان در جبههٔ توحید و اسلام

برخلاف جبهۀ توحید و جبهۀ اسلام که جان برای فکر است و فکر، اصیل است. لذا وقتی‌که خود را در محاصرۀ قوای پیغمبر می‌بینند، وقتی احساس می‌کنند که راه گریزی برای آنها وجود ندارد، ناچار تسلیم می‌شوند؛ به ظاهر ایمان می‌آورند، اما دل‌هایشان از کینۀ پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم مالامال و در صدد انتقام است. گمان نمی‌کنم کسی جرئت کند …

باطل‌بودن هر ضد حق در منطق امام حسن بدون توجه به افراد

… معنی ندارد به یک کار مشابهی دست بزند. معنی ندارد که امام حسن علیه‌السلام بنویسد به عمرو عاص، که اگر تو به معاویه خیانت کردی، من به تو چنین حکومتی خواهم داد؛ نه! عمرو عاص و معاویه ندارد برای امام حسن، عمرو عاص هم مثل معاویه است، معاویه هم مثل عمرو عاص است. هرکسی در آن تشکیلات است، هرکسی با آن طرز فکر است، برای امام حسن حکم واحدی دارد. برای امام حسن افراد مطرح نیستند. هرکه ضد حق است و غیر حق است، در منطق امام حسن، باطل است. خب، این شرایط درمقابل هم قرار گرفته‌اند.

اقتدای هر دو سپاه به امام حسین (ع) و ملاک نبودن هم‌صفی در نماز

نرسیدۀ به کربلا در یک منزلی از منازل، باز حضرت یک سخنرانی کوبنده و بسیار قوی بیان کردند. (61/8/4) [درحالی‌که] هر دو صف در کنار هم بودند و هر دو به حسین‌بن‌علی در نماز اقتدا می‌کردند. صف دشمن هم در نماز به او اقتدا می‌کرد! معلوم می‌شود در کنار هم ایستادن در حال نماز ملاک نیست. هر دو نماز می‌خوانند، هر دو هم پیش‌نمازشان حسین‌بن‌علی است، اما آن‌طرف لشکر یزید است، این‌طرف لشکر حسین است، جبهه‌بندی‌ها و صف‌ها مشخص است در واقع. (51/11/24) [حضرت] در حضور همۀ اینها گفت که پیغمبر فرموده است؛ «بِسمِ‌اللهِ‌الرَّحمٰنِ‌الرَّحیمِ اَیُّهَا النّاسُ، اِنَّ رَسولَ‌اللهِ صَلَّی‌اللهُ‌عَلَیهِ‌وَ‌آلِهِ قالَ: مَن رَأی سُلطاناً جائِراً مُستَحِلًّا لِحُرُمِ اللهِ ناکِثاً لِعَهدِ اللهِ مُخالِفاً …

لزوم جنگیدن با خواص طرف‌دار باطل

… هم اصحاب معاویه‌اند؛ آنها هم بِینشان خواص بودند، آدم‌های بافکر، آدم‌های عاقل، آدم‌های زرنگ، طرف‌دار بنی‌امیه؛ آنها هم خواصند، آنها هم خواص دارند. پس خواص هم در یک جامعه دو جورند؛ خواصِ طرف‌دار حق، خواصِ طرف‌دار باطل. از خواص طرف‌دار باطل شما چه توقع دارید؟ توقع دارید که بنشیند علیه حق و علیه شما برنامه‌ریزی کند دیگر. باید با او بجنگید. با خواص طرف‌دار باطل باید جنگید. اینکه محل کلام نیست. بیاییم سراغ خواص طرف‌دار حق.

ناتوانی دست‌های مادی از دفن اصالت‌ها و برانگیختن انسان‌هایی از سوی خدا

… ارزش‌ها و همۀ جلوه‌های اسلام ناب پیغمبر از میان رفت و تمام شد، امروز ببینید چطور دل‌های مردمِ دنیا را به خودش جذب کرده است! این نه به‌صورت ایمان و باور، بلکه به‌صورت عشق است. از ایران، عربستان، هندوستان، و از اقطار عالم، انسان‌هایی با اشتیاق به آنجا می‌روند. پس معلوم می‌شود که دست‌های مادی، هیچ‌وقت نمی‌توانند اصالت‌ها را دفن کنند. اگر مردم، ضعیف و بی‌عرضه باشند و جلو چشم آنها اخفا و کتمانی انجام گیرد، چوب بی‌حمیّتی[13] و بی‌همتی خودشان را خواهند خورد، لکن خدای متعال، انسان‌هایی را برمی‌انگیزد که خواهند توانست از آن اصالت‌ها استفاده کنند. از وقتی‌که حادثۀ کربلا اتفاق افتاد، تا آن زمانی که مردم، گروه‌گروه برای زیارت رفتند، این دایره همین‌طور وسیع شد. به‌خلاف وضع طبیعی عالم، که شما وقتی سنگی را در آب می‌اندازید، امواجی ایجاد می‌کند ـ یک دایره در محیط خودش به‌وجود می‌آورد ـ اما هرچه می‌گذرد، این …

به فراموشی سپرده شدن هدایت موجود و شناخت اهل حق

[می‌دانم که] این حوادثی که در زندگی شب و روز انسان پیش می‌آید ـ در دوران خفقان ـ دل‌ها را از آن نیت و جهتی که دارند، بازمی‌دارد و از انگیزه و نشاط مبارزه می‌اندازد. «وَ تُذهِلُها عَن مَوجودِ الهُدَی» موجودیت هدایت را، یعنی آن هدایتی که الان در جامعه وجود دارد، آن را از یاد اینها می‌برد؛ «وَ مَعرِفَةِ اَهلِ الحَقِّ» و آنها را از شناسایی اهل حق به فراموشی می‌سپارد و نمی‌گذارد که اهل حق در یاد اینها بمانند.

نقد سخت‌گیری بر انحرافات کوچک و سکوت در برابر انحرافات بزرگ

… خدا و ایمان به رسالت تعهدی می‌آورد، آن تعهد این است که همگان، باید بندۀ خدا بشوند و من تا آنجا که می‌توانم همه را باید بندۀ خدا بسازم. ایمان به پیغمبر و شهادت به اینکه من مُقِرّ[2] به رسالت پیامبرم، این تعهد را می‌آورد که دنبال پیامبر و در راه او حرکت بکنم. اگر من به‌این‌معنا مُقِرّ و معترفم، اگر این تعهد را قبول دارم، دیگر معنا ندارد که آن‌وقتی‌که مواجه می‌شوم با یک پدیدۀ کوچک که بر خلاف مشی پیامبری است، برخلاف راه پیامبر خداست، درمقابل آن رگ‌های گردنم را آن‌چنان پر کنم، مشت‌هایم را آن‌چنان گره کنم، واقعاً نمایش یک مسلمان، اما وقتی با یک پدیدۀ بزرگ‌تر، ولی پردردسر‌تر که باز در خلاف مسیر و جهت نبوت و رسالت است، روبه‌رو شدم، مسئولیتم را فراموش کنم. گفت: اَسَدٌ عَلَیَّ وَ فِي الحُروبِ نُعامَةٌ، با ضعفا شیری، با آدم‌های بد، ولی کم‌بد، مثل شیرِ نر می‌غری، اما با بدهای بزرگ، با بدهای بدآفرین، اصلاً حالت ستیزه نداری! اَسَدٌ عَلَیَّ وَ فِی الحُرُوبِ نُعامَةٌ! این یک شعر عربی است که به‌عنوان مَثَل سائر[3] به‌کار می‌رود. می‌گوید به ما که می‌رسند شیرند، در جنگ‌ها که با دشمن‌های گردن‌کلفتِ شمشیر به دستِ مسلح روبرو می‌شوند، شترمرغ‌اند. شترمرغ با کسی جنگ دارد؟ شترمرغ چنگ و دندان …

ترس، علت روی‌گردانی حق‌شناسان از حق در طول تاریخ

… ندادند تا فلان سال، تا فلان تاریخ، شما زنده خواهید بود؛ ترسِ از دست دادن یک‌چنین زندگیِ بی‌اعتباری، موجب می‌شود که انسان به زندگی‌ها خاتمه بدهد، زندگیِ اجتماعی را تلخ کند یا از بین ببرد. طمع‌ها برمی‌گردد به ترس، و ترس‌ها ریشۀ بدبختی‌ها در زندگی انسان‌هاست. شما در طول تاریخ نگاه کنید تا ببینید که چه چیزهایی موجب شد که طرف‌داران حق در اقلیت قرار بگیرند، آنجاکه در اقلیت قرار گرفتند. چه چیزهایی موجب شد که مردمی که حق را شناخته بودند، دنبال حق نروند، آنجاکه مردم حق‌شناسی دنبال حق نرفتند. چه چیزهایی موجب شد که مردمی دست به جنایات بزرگی بیالایند، آنجایی‌که می‌بینید مردمی دست به جنایاتی آلودند. غالباً وقتی‌که پیگیری و تحقیق و مطالعه می‌کند آدم، می‌بیند که منشأ این‌همه ترس است، ترس!

پرسش از معیار حق در برابر منطق «الحق لمن غلب»

… نظام عادلانه برقرار نشود؟ این پیغمبری که می‌آید، این‌قدر زجر می‌کشد، خودش را به آب‌وآتش می‌زند تا این وضع غلط را تبدیل کند به وضع زیبا و نیکو، چه مانعی دارد که این کار را نکند؟ چه مانعی دارد که بگذارد به همان شکل بماند؟ چرا آن وضع بد است؟ چرا آن وضع غلط است؟ کدام حقی در اینجا وجود دارد که شما آن را مقیاس می‌گیرید، اَلحَقُّ لِمَن غَلَب[11]، هرکه غالب شد، هرکه قدرت به‌دست آورد، نوش جانش، گوارایش؛ آنی‌که توسری‌خور است، به دَرَک، می‌خواست نشود، می‌خواست نباشد، حالا که هست، بگذار هرجوری تُرک‌تازی[12] می‌کنند بکنند، پیغمبر چرا خودش را به آب‌وآتش می‌زند؟ چرا؟

صف‌آرایی حق و باطل در ده‌ها آیهٔ قرآن

حق و باطل؛ این دو کلمه‌ای که شما در سراسر قرآن بسیار برخورد می‌کنید به مواردی که از آنها نام برده شده؛ صف‌آرایی میان حق و باطل، در ده‌ها آیۀ قرآن مجسّم و مشخص شده. یعنی چه حق و باطل؟ یک مطلبی اینجا ذکر کردیم که توضیح حق و باطل است. گفتیم آقا، انسان، این موجودی که با این شکل، با این قواره، در عالم دارد راه می‌رود، این با یک خصوصیاتی ساخته شده و بنا شده. انسان یک خصوصیاتی دارد، یک امکاناتی دارد، یک نیازهایی دارد، یک …

غلبهٔ حق بر باطل منظور نقل داستان موسی و فرعون

… را. بخشی از آن ماجرای مهم بناست بیان بشود. روش قرآن بر این است که در هر قسمتی که ماجرای پیغمبری را نقل می‌کند، از هر بُعدی که به داستان نگاه می‌کند، یک منظور خاصی دارد و به تناسب همان منظور است که یک قسمت مخصوصی از این داستان را انتخاب می‌کند برای نقل کردن. اینجا یک قسمت خیلی کوتاهی را ذکر می‌کند، برای این است که یک منظور خاصی دارد و آن، مسئلۀ غلبۀ حق بر باطل است. البته آن قسمت‌های داستانش را ما در این بحث امروز نخواهیم آورد و نیاوردیم.

تمثیل باطل به کف نمایان بر روی آب سیل

… آخرش می‌فهمید چه خبر است، دارد مثل می‌زند. ﴿اَنزَلَ مِنَ السَّمآءِ مآءً﴾ از آسمان آبی فرو فرستاد، بارانی، ﴿فَسالَت اَودِيَةٌ بِقَدَرِها﴾ رودخانه‌ها و جویبارهایی به اندازه‌های گوناگون جریان پیدا کرد. رودخانه‌های کوچک، رودخانه‌های بزرگ از آب باران جاری شدند. ﴿فَاحتَمَلَ السَّيلُ زَبَداً رابِياً﴾ این سیلی که در رودخانه‌ها جریان پیدا کرد، بر دوش خود کفی برآمده و برجسته را حمل کرد. شما وقتی‌که کنار رودخانه‌ای که آب سیل را دارد می‌آورد می‌ایستید، آنچه که می‌بینید آب نیست، کف است، آب در زیر کف است، این کف‌ها همین‌طور برجسته و خروشان بر روی این آبی که در رودخانه جاری‌ست، آب سیل، دارند خودنمایی می‌کنند. شما کف می‌بینید، زیر کف آب است.

جلوه‌گری کف در ظاهر و اصالت آب و فلز در تمثیل قرآنی

… و زیور و متاع و کالا درست بکنند، در آنها هم ﴿زَبَدٌ مِثلُهُ﴾ کفی هست همچون کف آب رودخانه. آنجا هم وقتی‌که این آهن را ذوب بکنند، می‌بینند که بر روی آن کف هست، آن‌هم یک کفی دارد، طلا را که ذوب بکنند، آن‌هم یک کف مخصوصی دارد. آنجا کف بر روی آب بود، اصل چه بود؟ مادۀ حیات‌بخش چه بود؟ آب یا کف؟ آب. اما چه در ظاهر به چشم می‌خورد؟ چه جلوه‌گری می‌کرد؟ چه خودش را بیشتر نشان می‌داد؟ کف.

درهم پیچیده شدن سران باطل در تاریخ و آمادگی آنان برای فدیه دادن همهٔ دنیا

… می‌گذارند، آنها ﴿لَو اَنَّ لَهُم ما فِى الاَرضِ جَمِيعاً﴾ اگر همۀ روی زمین برای آنان باشد، ﴿وَ مِثلَهُ مَعَهُ﴾ همان اندازه هم اضافه و سرریز داشته باشند، ﴿لاَفتَدَوا بِهِ﴾ حاضرند آن را فدیه بدهند و خودشان را از مخمصه نجات بدهند. شما این را در تاریخ ندیدید؟ ندیدید درگیری‌های حق و باطل را که چگونه رهبران و سران باطل، مثل طوماری پیچیده شدند؛ آن‌وقت اگر می‌توانستند، حاضر بودند همۀ دنیا را بدهند و خودشان را، جانشان را، مقامشان را، نگاه بدارند. ﴿اُولٰٓئكَ لَهُم سوٓءُ الحِسابِ﴾ برای آنان است بدترین حساب‌ها، ﴿وَ مَأواهُم جَهَنَّمُ﴾ جایگاه آنان دوزخ است، ﴿وَ بِئسَ المِهادُ﴾ و چه بد جایگاهی‌ست. این آیات سورۀ رعد.

آشتی‌ناپذیری ذاتی جبههٔ شیطان با جبههٔ خدا

… يَدعونَ اِلّا شَيطاناً مَريداً﴾ و نمی‌خوانند جز خدا، مگر شیطانی سرکش و دور از فضیلت و عاری از نیکی را. مَرید را ما اینجا سرکش معنا کردیم؛ اما می‌توانید کنار سرکش، بنویسید عاری از نیکی و فضیلت، این‌هم یک معنای مرید است، ﴿لَعَنَهُ اللهُ﴾ شیطانی که مطرود خداست. ﴿وَ قالَ﴾، از اول هم قرارش را شیطان با خدا گذاشته، جبهۀ شیطان با جبهۀ خدا به‌طور طبیعت و خصلت، آشتی‌پذیر نیستند. ﴿وَ قالَ﴾؛ طبع شیطان‌صفت‌ها و شیطان‌ها را دارد می‌گوید، همۀ شیطان‌ها و طبقۀ شیطان، اساساً همین‌جورند، ﴿وَ قالَ لَاَتَّخِذَنَّ مِن عِبادِكَ نَصيباً مَفروضاً﴾ تعهد کرده و گفته است که من از بندگان تو ای خدا، نصیبی مقرر و سهمی مفروض برای خود جدا خواهم کرد؛ یعنی عده‌ای از …

ادامهٔ معارضه با حق به شکل‌های گوناگون در امروز

… تاریخ به سمت حق است؛ یعنی شما اگر به روال کلی تاریخ نگاه کنید، می‌بینید که دعوت انبیاء روزبه‌روز در دنیا ماندگارتر و فراگیرتر و بیشتر به ذهن مردم و دلهای مردم آشنا و نزدیک شده است؛ شیاطین کار میکنند، اما طبیعت عالم و حرکت عالم به سوی حق است و این وجود دارد؛ همیشه دلهائی هستند که حقیقت را میفهمند، معارف الهی و حقایق الهی و اخلاق الهی به شکلهای مختلف در جوامع پراکنده میشود، اما معارضه‌ها به شکلهای گوناگون هست، امروز هم معارضه وجود دارد.

جولان داشتن طبیعت باطل و نمود آن در جولان آمریکا

طبیعت باطل این است که جولان میکند. «للباطل جولة»؛ الان امریکا در دنیا جولان میکند. گاهی هم به رخ ما میکشند که ما هم در دروازه‌ی غربی شما هستیم، هم در دروازه‌ی شرقی شما - در عراق و افغانستان - راست هم میگویند؛ اما آیا این برای امریکا قدرت است یا ضعف؟ ما اعتقادمان این است که این نشانه‌ی ضعف آنهاست و باعث فشار بر آنهاست. امروز امریکا در عراق …

جنگ طولانی جبههٔ کفر و طغیان با جبههٔ حق و هدایت

… میفرماید: «فلما جاءهم نذیر مازادهم الاّنفورا، استکباراً فیالارض و مکر السّئ». یعنی در مقابل پیامبر و حرف حق، استکبار ورزیدند. نگفتند ما بالاتریم؛ بلکه این بالاتر بودن را، این بیشتر حق داشتن یا برای خود حقِ‌ّ بیشتری قائل بودن را، در عمل سازماندهی کردند؛ یعنی همان جنگهای طولانی و تمام نشدنی جبهه کفر و عناد و طغیان، با جبهه پیام حق و معنویت و نور و هدایت. استکبار، یعنی این.