رفتن به محتوای اصلی

حق و باطل

نام‌های دیگر: حقیقت

مقایسهٔ دیدگاه رهبران
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

رویارویی جبههٔ حق و جبههٔ باطل در تاریخ و معیار تشخیص آن دو.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:بیانات در اجتماع اقشار مختلف مردم به مناسبت شهادت دکتر مصطفیٰ چمران— ۱۳۶۰/۰۴/۰۲

سیر زمانی

از ۱۳۶۰ تا ۱۴۰۴
۱۳۶۰۱۴۰۴

روی هر سال بزنید تا فقط شاهدهای همان سال نمایش داده شود.

تعریف در کلام رهبر

هر کدام از این سلاطین سابق یا سلسله‌هاى سابق که از بین رفتند، رفتن آنها با خوشحالى مردم مواجه شد. رضاخان که رفته بود ‌-آن‌طور که ما از بزرگ‌ترهایمان شنیده‌ایم و آن کسانى که یادشان است میدانند- مردم خوشحالى میکردند. وقتى این سلسله‌ی منحوس در ایران منقرض شد، شما دیدید که مردم چه جشن عظیمى را به راه انداختند ‌-آن جشن و خوشحالى غیر از خوشحالىِ پیروزى انقلاب بود؛ این یک چیز دیگر بود، آن یک چیز دیگر بود- که آن مستقلّاً براى مردم شادی‌آور بود. خب، مردم از اینها بیگانه بودند، از اینها بدشان می‌آمد. این ملاک بطلان است؛ باطل بودن یعنى این. رژیمى که وقتى هست مردم ناراحتند، وقتى میرود مردم خوشحالند؛ وقتى قدرت پیدا میکند مردم در فشار می‌افتند، وقتى ضعیف میشود مردم علیه او مشت گره میکنند؛ این رژیم، رژیم باطلى است.
قطعاً این روش باقی نمی‌ماند؛ چون خلاف حق است، چون باطل است، ازبین‌رفتنی است؛ «جاء الحقّ و زهق الباطل انّ الباطل کان زهوقا».[5] باطل یعنی آن چیزی که برخلاف سنت الهی در آفرینش است؛ این از بین‌رفتنی است، این زائل شدنی است، این ماندنی نیست. و نشانه‌های این زوال را هم امروز انسان مشاهده میکند. انسان به وضع بین‌المللی که نگاه میکند، نشانه‌های این زوال را میبیند.
در زیارت عاشورا، شما به امام حسین (علیه السّلام) عرض میکنید: یا اَبا عَبدِ اللهِ اِنّی سِلمٌ لِمَن سالَمَکُم وَ حَربٌ لِمَن حارَبَکُم اِلىٰ یَومِ القِیامَة.[2] «اِلىٰ یَومِ القِیامَة» یعنی چه؟ یعنی این کارزار میان جبهه‌ی حسینی و جبهه‌ی یزیدی تمام‌نشدنی است؛ این کارزار ادامه دارد. جبهه‌ی حسینی خودش را معرّفی کرده؛ امام حسین (علیه السّلام)، در همین سفر کربلا، در چند جا مشخّص کرده که حرفش چیست، هدفش چیست. فرمود: اِنَّ رَسولَ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَیهِ وَ آلِهِ قالَ مَن‌ رَأَى سُلطاناً جَائِرا؛ مسئله، مسئله‌ی ظلم است، مسئله‌ی جُور است. مُستَحِلّاً لِحُرُمِ اللهِ ناکِثاً لِعَهدِ اللهِ ... یَعمَلُ فی عِبادِ اللهِ بِالجَورِ وَ العُدوان؛[3] مسئله این است. این جبهه‌ی حسینی است که در مقابله‌ی با ظلم فعّالیّت میکند و جهاد میکند. نقطه‌ی مقابلش هم جبهه‌ی جُور است، جبهه‌ِی ظلم است، جبهه‌ی شکستن عهد الهی است.

شاهدها (۱۴۹ پاراگراف)

اکثریت همیشگی باطل و پوکی و بی‌ثمری این کثرت

این جملۀ «لَقَدیماً فَعَلَ» را دو جور به ذهنم می‌آید که می‌شود معنا کرد، بنا بر هر دو جور معنا می‌کنم. یک معنا که معنای رایج و متداول هم هست ـ غالباً این‌طور معنا می‌کنند، عیبی هم ندارد ـ یعنی اگر می‌بینید باطل اکثریت دارد، همیشه باطل اکثریت داشته، اما اکثریت‌داشتن به‌معنای پیش‌بردن نیست...همیشه همین‌طور بوده، اکثریت مردم بر اثر اینکه در ناآگاهی می‌ماندند و دستِ قدرت‌ها آنها را در ناآگاهی نگاه می‌داشته، بر اثر اینکه در ناآگاهی بوده‌اند، حق را به‌آسانی نمی‌پذیرفتند. لذا باطل اکثریت پیدا می‌کرده. همیشه این‌طور بوده، حالا هم که امیرالمؤمنین دارد حرف می‌زند، بگذار همین‌طور باشد؛ اما چه زیان از کثرت باطل، وقتی‌که این کثرت مانند چناری تهی‌مغز و پوک است، و با یک نسیم و توفان بر زمین می‌افتد! واهمه‌ای از این کثرت نمی‌شود داشت، چه اهمیت دارد! این یک معنا؛ و امیرالمؤمنین برحسب این معنا، مردم را این‌طور تسلّ می‌دهد، می‌فرماید درست است که باطل در اکثریت است یا در اکثریت خواهد بود در آینده؛ اما درعین‌حال، در اکثریت‌بودن، نباید اهل حق را بترساند و …

قدرت یافتن باطل حاصل سال‌ها کار مستمر، نه خودبه‌خود

یک معنای دیگر هم بنده به نظرم می‌رسد در «لَقَدیماً فَعَلَ»، و آن معنا این است که امیرالمؤمنین می‌خواهد بگوید اگر باطل را در اکثریت می‌بینی، باید بدانی و بفهمی که به‌خودی‌خود، باطل اکثریت پیدا نکرده. «لَقَدیماً فَعَلَ» باطل سال‌هاست دارد کار می‌کند، که امروز تو نگاه می‌کنی، قبل از رسیدن امیرالمؤمنین به حکومت، این‌قدر باطل را نیرومند می‌بینی. همیشه این‌قدر گردن‌کلفت نبود باطل. سال‌هاست دارند کار می‌کنند، برای هرچه که کار کنی نتیجه‌اش را خواهی دید. هرکسی در هر راهی کوشش کند، نتیجه‌اش را خواهد دید. قرآن می‌گوید اگر برای دنیا هم کار کنی، کوششِ لازم را در راه دنیا مبذول کنی، از دنیا به تو خواهیم داد.[34] در راه آخرت هم کار کنی، در راه دین و فکر و هدف هم کار کنی، کوششِ لازم را مبذول بکنی، باز نتیجه‌اش را …

حق و باطل نسبی میان غیرمسلمانان، مانند ستمدیده و متجاوز

اگر چنانچه کسی دست دراز کرده تا لباس یک نفر آدم غیر مسلمان را از تنش بیاورد بیرون؛ دو نفر اینجا هستند: یکی حق، یکی باطل؛ هیچ‌کدام هم مسلمان نیستند ـ اما نه حق و باطل مطلق؛ حق و باطل نسبی ـ اینی‌که الان لباسش دارد می‌رود و دست گرفته به لباس‌هایش که این دزد متجاوز ستمگر جامۀ او را از تنش درنیاورد، این حق دارد می‌گوید، حق‌گراست. و خدا و قرآن و اسلام و امیرالمؤمنین و نهج‌البلاغه و سنت‌های طبیعی آفرینش به این آدم وعده دادند که اگر بخواهد، می‌تواند غلبه پیدا کند و نگذارد لباسش را ببرند، این وعدۀ خداست. حق این‌طور است.

سنجش اشخاص با اصول اسلامی نه با نام و شخصیت آنان

اما آیا اینجا راه برای فهمیدن حقیقت وجود ندارد؟ چرا! اسلام یک اصولی دارد؛ خب به این اصول نگاه کنید. نگاه کنیم شخصیت علی را که الان درمقابل طلحه و زبیر است، وضع علی را با وضع این دو نفر مقایسه کنیم، بسنجیم، حق معلوم خواهد شد. نمی‌خواهد نگاه کنیم که این علی است؛ چون اگر یکی گفت این علی است، یکی دیگر هم می‌گوید آن طلحه است. نگاه کنید به اصول اسلامی. خب، جناب طلحه و جناب زبیر از شمارش ثروت‌های بی‌حساب خودشان عاجزند، [اما] علی‌بن‌ابی‌طالب هنوز در زندگی سادۀ سربازیِ دوران پیغمبر زندگی می‌کند. این یک میزان و یک معیار نیست؟

شناخته‌نشدن حق با چهره‌ها و لزوم شناخت حق برای شناخت اهل آن

… همان‌وقت فرمودند: «لا یُعرَفُ الحَقُّ بِالرِّجالِ»[12] حق را به‌وسیلۀ چهره‌ها نمی‌شود شناخت. چون فلانی چنین حرفی را گفته، پس این درست است. چرا؟ چون من به فلانی از اعماق دل اعتقاد دارم. نه! این‌طور نیست. باید بفهمی درست است، باید تحقیق کنی بدانی درست است. «لا یُعرَفُ الحَقُّ بِالرِّجالِ» حق به‌وسیلۀ مردان و چهره‌های محبوب، قابل شناخته‌شدن نیست. نگاه نکن به نام، نگاه نکن به نماز، نگاه نکن به ظواهر، نگاه نکن به آنچه که از او در تو خوشایند است و برای تو دلپسند است، «اِعرِفِ الحَقَّ» حق را بشناس «تَعرِف اَهلَهُ» تا اهل حق را بشناسی. سعی کنید حق را بشناسید، حقیقت را درک کنید. هرکس با آن حقیقتی که درک کردید منطبق بود، او خوب است، او اهل حق است. هرکس مخالف با او بود، این مخالف با حق است. (52/12/5)

اشتباه گرفتن جبههٔ حق با باطل، بزرگ‌ترین و نابخشودنی‌ترین اشتباه

… البته می‌شود طور دیگری هم بود، بعضی اشخاص از عمار یاسر، آبرویشان هم بیشتر بود، اما «عمار» نبودند. (79/12/30) بعضی‌ها آدم‌های مقدس‌مآب و متدیّن و اهل عبادت و اهل زهد بودند و در کتاب‌ها اسمشان در شمار عبّاد و زهّاد و اخلاقیون و آدم‌های حسابی ثبت شده است؛ اما اشتباه می‌کردند، اشتباهی به عظمت اشتباه گرفتن جبهۀ حق با باطل؛ بزرگ‌ترین اشتباه‌ها این است. اشتباه‌های کوچک، قابل بخشش است، آن اشتباهی که قابل بخشش نیست، این است که کسی جبهۀ حق را با جبهۀ باطل اشتباه کند و نتواند آن را بشناسد. عظمت امثال عمار یاسر، به همین است. عظمت آن اصحاب خاص امیرالمؤمنین علیه‌الصلاة‌والسلام در همین است که در هیچ شرایطی دچار اشتباه نشدند و جبهۀ [حق] را گم نکردند. (69/2/6)

استمرار تقابل مکتب نبوی و علوی با مکتب اموی

..این مبارزۀ بین حق و باطل، یعنی بین اسلام و کفر، بین توحید و شرک، بین فکر انقلابیِ اسلام و فکر ضد انقلابِ بنی‌امیه، یک روز به‌صورت مکتب نبوی و مکتب اموی، روبه‌روی هم قرار داشتند؛ بعد از گذشتن سالیانی، به‌شکل مکتب علوی درمقابل مکتب اموی، این درگیری وجود داشت و امیرالمؤمنین علیه‌السلام که با معاویه می‌جنگید، توحید بود که با شرک می‌جنگید، اسلام و ایمان بود که با کفر مبارزه می‌کرد و جنگ‌های زمان پیغمبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم بود که تکرار می‌شد. بعد هم که نوبت به امام مجتبی رسید، صحنه همان صحنه است، صحنه‌گردان عوض شده است. پس امام مجتبی علیه‌السلام در مبارزه‌ای که ابتدائاً با معاویه شروع کرد و تجهیز لشکر و فراهم‌آوردن سپاه و رفتن به میدان جنگ و فرستادن عده‌ای از زبدگان سپاه به میدان جنگ، در تمام این …

پیشروی دائمی حق برای گرفتن منطقهٔ نفوذ فرهنگی و انسانی باطل

… باطل بود، بعد از اینکه نمرود به هر کیفیتی از بین رفت، بعد از چند صد سال، باز فرعون را داشتیم. وقتی فرعون از بین رفت، غرق شد، بعد از مدتی باز بُختُ‌النَّصر را داشتیم، باز امپراتور روم را داشتیم، باز اردشیر ساسانی را داشتیم، باز سلاطین و طواغیت عالم را داشتیم؛ راست هم می‌گویید، اینها بودند، اما حقیقت این است که سطح حق و سطح باطل در طول تاریخ، به‌صورت معکوسی در حرکت بوده. حق وقتی شروع می‌کند، یک‌لحظه متوقف نمی‌شود و دائماً دارد پیش می‌آید تا منطقۀ نفوذ باطل را بگیرد. منطقۀ نفوذ باطل، منطقۀ جغرافیایی نیست، منطقۀ فرهنگی است، منطقۀ انسانی است، منطقۀ تربیت و نفوذ آن تربیت، در اعماق وجود انسان‌هاست. (59/5/6)

عمل نشدن به حق و پرهیز نکردن از باطل، لب نظر امام حسین (ع)

… زیبایی‌ها و خوبی‌هایش رفت، تمام شد، وضع دنیا عوض شد. سخن، سخن آن کسی است که احساس می‌کند از عمر او زمان زیادی باقی نمانده. «وَ لَمْ یَبقَ مِنها اِلّا صُبابَةً کَصُبابَةِ الاِناءِ» چیزی از دنیا باقی نمانده مگر به‌قدرِ آبِ ته پیاله‌ای، ته ظرفی، چند قطره‌ای. چند جملۀ دیگر دارند، بعد می‌فرمایند: «اَلا تَرَونَ اِلَی الحَقِّ لا یُعمَلُ بِهِ» آیا نمی‌بینید که به حق عمل نمی‌شود، «وَ اِلَی الباطِلِ لا یُتَناهَی عَنهُ» و از باطل پرهیز نمی‌شود! این، آن لُب مرام و نظر حسین‌بن‌علی علیه‌السلام است؛ یعنی می‌بینید که جامعۀ اسلامی از آن وضع صحیح و حقیقی خودش دور افتاده؟ می‌بینید که حق مورد عمل نیست، اما باطل مورد عمل است؟ خب، در اینجا چه باید کرد؟ وقتی‌که انسان می‌بیند که حق مورد عمل نیست و باطل مورد عمل است، وقتی انسان دنیایی از ظلم و جور و شقاوت را درمقابل خودش می‌بیند، چه باید بکند انسان؟ «لِیَرغَبِ المُؤمِنُ فِی لِقاءِ رَبّهِ مُحِقّاً» حق دارد مؤمن که در لقای پروردگارش، در …

تغییر ندادن راه هدایت به‌سبب کمی رهروان و رأی اکثریت

… در این مسئله اجماع نکردند. خب، تو اگر غرضِ شخصی نداشتی، اگر دچار غرض‌ها و مرض‌های قلبی نبودی، این جملۀ «لا تَستَوحِشوا فی طَریقِ الهُدی لِقِلّةِ اَهلِهِ»[7] را که از امیرالمؤمنین نشنیده بودی، اما مضمون این جمله هم از پیامبر، از قرآن کریم به گوشَت نخورده بود؟ ندانسته بودی که در راه خدا، در راه درست، در راه هدایت، با کم بودن یا زیاد بودنِ رهروان، نبایستی انسان راهش را عوض کند و تصمیمش را دگرگون کند، باید ببیند که راهِ هدایت هست یا نیست. چون به این اصلِ مهمِ اسلامیِ مؤثر در زندگی؛ نگاه نکردن به اینکه دیگران چه می‌گویند، اعتنا نکردن به اینکه اکثریت‌های اسیر جهل یا غرض چگونه عمل می‌کنند، چون این اصل در اختیارش نبود، در دستش نبود، عامل نبود، از امیرالمؤمنین کناره گرفت، بیعت نکرد از روی احتیاط.

باطل بودن وضع موجود و حق بودن هدف پیامبر بر پایهٔ فطرت

… این سؤال را نمی‌کند؛ بله، به زبان کسی این سؤال را نمی‌کند، اما در باطنِ روحِ غالب مردمی که درمقابل نابسامانی‌ها، وضع نبوی ندارند، این سؤال هست و پاسخ به این سؤال داده نشده. علتش این است؛ پیغمبر بی‌جا حرکت نمی‌کند، پیغمبر بی‌جهت خود را به آب‌و‌آتش نمی‌زند؛ آنچه که او می‌بیند از وضع موجودِ زمانِ خود، وضع باطل و برخلاف فطرت انسانی و جهانی‌ست؛ آنچه که او می‌خواهد انجام بدهد، وضع حق، یعنی برطبق فطرت جهانی و انسانی‌ست.

ماندگاری حق و نابودی باطل در مثل قرآنی آب و کف

قرآن مثل می‌زند در همین آیاتی که تلاوت کردم و حالا باز مجدداً تلاوت می‌کنم و ترجمه می‌کنم؛ به ما می‌گوید که نه! در دنیا حقی‌ست و باطلی‌ست، حق می‌ماند، باطل نابود می‌شود. از کوه‌ها در رودخانه‌ها آب سیلان و جریان پیدا می‌کند، کف بر روی آب ظاهر می‌شود، کف‌ها می‌میرد، آب‌ها می‌ماند، باطل همان کف است که خواهد مرد، آب همان حق است که خواهد ماند.

نمایان بودن باطل همچون کف و پنهان بودن حق در زیر آن

اینجا وسیلۀ مطلوب آیا آهن است یا کف، در ذوب آهن؟ طلاست یا کف، در ذوب طلا؟ البته که طلا، البته که آهن. کف چه‌کاره است؟ یک چیز طفیلی، یک چیز زیادی، اما کدام بیشتر به چشم می‌آید؟ آن کف، نه آن طلا و نه آن آهن. اینها درست شد، بلافاصله می‌گوید: ﴿كَذلِكَ يَضرِبُ اللهُ الحَقَّ وَ الباطِلَ﴾ خدا حق و باطل را این‌جور نشان می‌دهد به شما، مَثَل حق و باطل را خدا این‌جور می‌زند برای شما؛ ﴿فَاَمَّا الزَّبَدُ﴾ یعنی آنی‌که شما دیدی که نمایان است، همان کف، آن باطل است. آنی‌که در زیر کف پنهان است، یعنی آب، یعنی طلا، یعنی آهن، آن حق است.

ماندگاری حق و نابودی باطل

… الزَّبَدُ فَيَذهَبُ جُفآءً﴾ اما آن کف‌ها به بیهوده و تلف و پوچی خواهد رفت، نابود خواهد شد. کف روی رودخانه همیشگی که نیست. یک‌لحظه هست، لحظۀ دیگر نیست. آب را وقتی‌که در مزرعه‌ات باز کردی، از رودخانه آنچه که برای تو می‌ماند، آب است نه کف، کَفَش از بین می‌رود. ﴿فَاَمَّا الزَّبَدُ فَيَذهَبُ جُفآءً﴾ اما آن کف می‌رود به نابودی و پوچی، ﴿وَ اَمّا ما يَنفَعُ النّاسَ فَيَمكُثُ فِی الاَرضِ﴾ اما آنچه برای مردم سود می‌بخشد، یعنی آن آب، یعنی آن آهن، یعنی آن طلا، آن مکث می‌کند و می‌ماند در زمین، آن نابود نمی‌شود. ﴿كَذلِكَ يَضرِبُ اللهُ الاَمثالَ﴾ خدا مثل را این‌جور برای شما می‌زند. می‌خواهد بگوید حق می‌ماند. دعوت انبیا حق است، نهضت انبیا حق است و آن می‌ماند. باطل‌هایی که درمقابل انبیا سینه سپر می‌کنند، خودشان را نشان می‌دهند، سرکشی می‌کنند، هرزه‌پویی می‌کنند، آنها کَفَند، آنها حباب روی آبند، نابود‌شدنی هستند. این مثلی‌ست که خدا می‌زند.

پیروزی حق به سبب هماهنگی آن با فطرت و سرشت جهان

… خورده‌اند، بر اثر نداشتن مایۀ کافی از ایمان یا از صبر بوده، بدون برو برگرد. همه‌جا همین‌جور بوده. هر‌جا اطرافیان پیغمبر و مؤمنینِ به او، در مبارزۀ با دشمنان و معاندان و معارضانِ دعوت پیغمبر، صبر به خرج دادند، پیش بردند. اقتضای فتح و پیشرفت در دعوت انبیا هست؛ چون انبیا برطبق حق سخن می‌گویند، برطبق حق حرکت می‌کنند، و حق پیروز است. حق برطبق فطرت و سرشت جهان است، پس موفق و پیروز است. انبیا هم برطبق سرشت جهان دارند حرف می‌زنند؛ بنابراین مایه و اقتضای موفقیت در نهضت انبیا و در انقلاب پیغمبران به‌طور کامل موجود است. اگر تو می‌بینی پیغمبری در تاریخ شکست خورد، این را دلیل ندان که حرف حق باید شکست بخورد؛ نه، حرف حق باید پیروز بشود، نظام حق باید …

رد تصور محکوم بودن هر نهضت حق در برابر باطل به شکست

… زیدبن‌علی[5] در مسجد کوفه به پیشانی‌اش تیر آمده و افتاده، اگر محمدبن‌عبدالله، صاحب نفس زکیه،[6] در مبارزه با منصور شکست خورده؛ اگر حسین‌بن‌علیِ حسنی، شهیدِ فخ،[7] در نزدیکی مدینه با همۀ یارانش کشته شده؛ اگر ابراهیم‌بن‌عبدالله[8] در کوفه یا بصره به قتل رسیده؛ پس این برای ما یک تجربۀ عمومی باید به‌وجود بیاورد که ما بگوییم هرجایی نهضت حقی علیه باطل برپا شد، محکوم به شکست است. یک عده مردم نادان و بی‌خبر از منطق قرآن، تصورشان این است. عرض کردم این تصور، مثل آب گوارایی به دل قدرتمندان و طاغیان تاریخ می‌نشیند. از خدای دو جهان می‌خواهند که مردم این‌جور فرض کنند و تصور کنند. و البته پیداست که این طرز فکر را خود آنها هم ترویج می‌کنند. اما این برخلاف واقع است، این طرز فکر.

نیاز حق به کار و تلاش و صبر پیروانش برای پیروزی

اگر زیدبن‌علی آنجا شهید می‌شود، با آن وضع ناکام، این دلیل بر این نیست که حق محکوم به زوال و شکست است؛ دلیل بر این است که حق هم با وجودی که حق است، احتیاج دارد به کار و تلاش و کوشش. گمان نکنیم چون حرف ما حق است، پس لازم نیست تلاش کنیم در راهش. فکر نکنیم چون داعیۀ ما قرآن است، پس خود خدا قرآن را پیش خواهد برد، نه! حرف حق درست است که حق است، درست است که محکوم است و مُسَلَّم[9] است جهان به پذیرش آن در آینده، اما تلاش می‌خواهد، فعالیت می‌خواهد، عده‌ای باید پای آن صبر کنند، عده‌ای باید برای به کرسی نشاندن آن خون دل بخورند. ماجرای زیدبن‌علی به ما این درس را می‌دهد، این درس را نمی‌دهد که حق محکوم به زوال است، چرا اشتباه می‌کنند؟ زیدبن‌علی حرفش حق بوده مسلّم، امام صادق صلوات‌الله‌علیه هم امضا کرده بود مبارزۀ زیدبن‌علی را با دستگاه هُشام‌بن‌عبدالملک، آن مبارزۀ عجیب را اجازه داده …

درهم کوبیده و محو شدن باطل به‌وسیلهٔ حق و پیروزی نهایی حق

بعد دنبالش می‌فرماید که ﴿بَل نَقذِفُ بِالحَقِّ عَلَى الباطِلِ﴾ بلکه ما در هم می‌کوبیم به‌وسیلۀ حق، باطل را. این راه حق، این طریقۀ صحیح، این طریقۀ فطری و سرشتی انسان و جهان، این بالاخره بر باطل پیروز خواهد شد. بلکه پیروز می‌گردانیم حق را بر باطل، ﴿فَيَدمَغُهُ﴾ پس این حق، باطل را به‌کلی محو و نابود می‌کند. ﴿فَاِذا هُوَ زاهِقٌ﴾ آن‌گاه باطل را می‌بینی که دارد از بین می‌رود، رو به نابودی‌ست. ﴿وَ لَكُمُ الوَيلُ مِمّا تَصِفونَ﴾ آن‌وقت شما ای ستمگران، شما ای ظالمان، شما ای باطل‌گرایان و ناحقان، بر شماست وای، بر شماست بیچارگی و نابودی، ﴿وَ لَكُمُ الوَيلُ مِمّا تَصِفونَ﴾ از آنچه که توصیف کردید و بیان کردید.

پیدایش دو صف پیامبر و دشمنان او با آمدن پیامبر

پس یک جبهۀ جدیدی، یک صف‌بندی جدیدی، یک موضع‌گیری متقابل جدیدی با آمدن پیغمبر در جامعه به وجود می‌آید. پیغمبر یک‌طرف در یک صف، دشمنان و معارضان و معاندان پیغمبر هم یک‌طرف، در یک صف دیگر. به این دو صفی که دارم ترسیم می‌کنم، درست توجه کنید. پیغمبر اول تک و تنها بوده، همه در آن صف مقابل بودند، پیغمبر کوشش کرده، تلاش کرده، یکی‌یکی، دوتا دوتا، تا بالاخره توانسته یک صفی را در‌مقابل آن صف گمراه و دوزخی تشکیل بدهد؛ صفی در‌مقابل صف ضلالت به‌وجود …

هر که با حق نباشد بر حق است؛ نبودن جایگاه میانه در اسلام

… آنجا می‌زند و می‌نشیند، این چه‌کاره است؟ شما بگویید. آیا این آدمی که در میانه نشسته، بین دو صف در بسترِ راحت غنوده، این به بهشت خواهد رسید یا نه؟ پیداست که نه، چون پیغمبر می‌خواهد برود به بهشت، کسانی می‌روند که با او راه بیفتند، او که با پیغمبر راه نیفتاده. هر‌کس بین دو صف است، با پیغمبر نیست، هر‌کس به پیغمبر نپیوسته است، بر پیغمبر است؛ هر‌کس با علی نباشد، بر علی‌ست؛ هر‌کس با حق نباشد، بر حق است. این را قرآن هم به ما می‌گوید، اما زبان گویای روشن امام علیه‌السلام هم که خیلی نزدیک‌تر است به فهم، برای ما بیان می‌کند. می‌گوید «السّاكِتُ اَخُو الرّاضى»[3] این حدیث را یاد بگیرید، آدرس حدیث هم بحارالانوار، جلد مواعظ است، «السّاكِتُ اَخُو الرّاضي وَ مَن لَم …

اجتناب‌ناپذیری جنگ حق و باطل و همراهی با باطل در صورت یاری نکردن حق

… آدم هیچ فایده‌ای ندارد! عافیت‌طلبانه انسان قرارِ عدم تعرّض ببندد، قرارِ عدم دخالت در جنگ ببندد، بیاید یک گوشه‌ای بنشیند. خیال کردند جنگ بین‌المللی‌ست که چند تا ملت دارند باهم جنگ می‌کنند سر قدرت و حکومت؛ هر کشوری که بتواند خودش را کنار نگه بدارد، بُرده. دیگر نفهمیدند جنگ بین حق و باطل، یک جنگ اجتناب‌ناپذیر است. ندانستند که در جنگ بین حق و باطل، اگر با حق نبودی، با باطلی. با باطل بودن به‌این‌معنا نیست که حتماً با حق بجنگی، بلکه حتی آن صورتی که برای حق نجنگی هم داخل است در مفهوم با باطل بودن؛ این را اینها نفهمیدند. نبوت می‌آید صفوف را مشخص می‌کند، می‌گوید آن‌کسانی‌که با ما هستند بیایند، گفت ای گروه هر که ندارد هوای ما سرگیرد و برون رود از کربلای ما[5] برود، با ما نیست دیگر. آن‌کسی‌که حسین‌بن‌علی، در بین راه او را طلب می‌کند که بیا با ما کمک کن، …

برداشت احتمالی از آیه: فتنه و فساد در پی رعایت نکردن صف‌بندی حق و باطل

… بَعٍ﴾ آنهایی که کافرند، بعضی هم‌جبهگان و پیوستگانِ بعض دیگرند. نگاه نکن در دو اردوگاهند، اما در دشمنی با شما، هم‌اردو و هم‌جبهه‌اند. ﴿اِلّا تَفعَلوهُ تَكُن فِتنَةٌ فِی الاَرضِ وَ فَسادٌ كَبيرٌ﴾ اگر این را انجام ندهید، فتنه‌ای در زمین خواهد شد و فساد بزرگی. شاید مراد این باشد که اگر این جبهه‌بندی و این صف‌بندی را مراعات نکنید، اگر ندانید و ندانسته باشید که صف شما در‌مقابل صف دشمنان خدا، یک صف مشخص و مُنحازی‌ست[16] و اگر ندانید که هر‌که بین دو صف باشد، از صف دشمنان و معارضان است، نه از این صف؛ اگر اینها را ندانید و به مقتضای اینها عمل نکنید، در زمین فتنه خواهد شد، فساد خواهد شد. فتنه، فتنۀ دوری از دین است؛ فساد، فساد نبودن حکم خدا در میان اجتماع است، احتمالاً.

رفتنی بودن قطعی باطل با وجود جولان موقت

البتّه بنده عقیده‌ام این است که به توفیق الهی، به عزّت و جلال الهی، فلسطین بر اشغالگران صهیونیست پیروز خواهد شد؛ این کار اتّفاق خواهد افتاد. باطل جَوَلانی دارد، چند روزی جلوه‌ای میکند لکن رفتنی است؛ قطعاً خواهد رفت؛ در این تردیدی نیست. این ظواهری که مشاهده میشود، حالا کارهایی میکنند و پیشرفتهایی در سوریه و در جاهای دیگر انجام میدهند، این دلیل قوّت نیست بلکه نشانه‌ی ضعف است و موجب ضعفِ بیشتر هم خواهد شد؛ ان‌شاء‌الله. امیدواریم ملّت ایران و ملّتهای مؤمن، این روز ــ روز پیروزی فلسطین بر …

غلبهٔ باطل بر حق در اثر کوتاهی اهل حق در انجام وظیفه

… میماند: فَاَمَّا الزَّبَدُ فَیَذهَبُ جُفاءً وَ اَمّا ما یَنفَعُ النّاسَ فَیَمکُثُ فِی الاَرض.[8] خاصیّت شهادت، خاصیّت فداکاری در راه خدا این است که به طور طبیعی ماندنی است؛ این هست، لکن معنایش این نیست که اگر عوامل معارض وارد میدان بشوند، تأثیر نمیگذارند؛ چرا، مثل خیلی از ارزشهای بزرگ دیگری که ضدّارزش‌ها وارد میدان شدند، طرف‌داران ارزشها دفاع لازم را نکردند و باطل بر حق غلبه پیدا کرد؛ این[جوری] است دیگر. این طول تاریخ را شما نگاه کنید؛ انبیا، اولیا، و برجستگان بزرگی بودند که باطل بر اینها غلبه پیدا کرد به خاطر اینکه اهل حق کاری را که بر عهده‌شان بود انجام ندادند. معنایش این است که شهدا به طور طبیعی ماندگارند و اقتضای ماندگاری در شهدا هست، لکن ما هم وظیفه داریم؛‌ ما باید نام شهدا را زنده بداریم،‌ ما باید از مفهوم شهادت، از پیام شهیدان برای آراستنِ درستِ زندگی استفاده کنیم؛ ما احتیاج به سامان‌بخشیِ زندگیِ جمعی داریم، در …

ماندگاری حق یعنی حقیقت اسلام و رفتنی بودن باطل چون کف روی آب

… «وَ لَیَنصُرَنَّ اللَهُ مَن یَنصُرُه»؛[5] وعده داده است که «اِنَّ اللَهَ یُدافِعُ عَنِ الَّذینَ آمَنوا»؛[6] وعده داده است که «وَ اَمّا ما یَنفَعُ النّاسَ فَیَمکُثُ فِی الاَرض‌»؛[7] اگر خدا را نصرت کنید خدا به شما ثبات قدم خواهد داد و شما را نصرت خواهد کرد؛ آنچه به سود مردم است، ماندگار است، ماندنی است و کفهای روی آب، رفتنی است و ناحق و باطل همان کف روی آب است و حق یعنی حقیقت اسلام، عبارت است از آنچه خواهد ماند؛ اینها وعده‌های الهی است؛ اِنَّ اللَهَ لا یُخلِفُ المیعاد؛[8] خدا وعده‌های خودش را تخلّف نخواهد کرد. ایمان به اله، ایمان به رب که شهید مطهّری از قول امام نقل میکند، معنایش این است؛ یعنی به وعده‌های الهی ایمان دارد، اعتقاد دارد؛ این کجا، و اینکه کسی وارد یک …

تلاش جریان باطل برای خاموش کردن مشعل‌های ایام‌الله در برابر ملت و انقلاب

… انکار میشوند؛ حتّی به انکار هم میرسد! روز بیست‌ودوّم بهمن کتمان میشود، روز سیزدهم آبان، روز نوزدهم دی، روز نهم دی، روز بیست‌ونهم بهمن ــ قضیّه‌ی تبریز ــ روز تشییع شهید سلیمانی، روز تشییع شهید حُججی، اینها همه ایّام‌الله‌ هستند؛ اینها را میخواهند کتمان کنند. اینها هر کدام یک مشعلی هستند که از نظر جریان باطل باید خاموش بشوند. جریان باطلی که در مقابل شما، در مقابل این ملّت، در مقابل این انقلاب قرار دارد، این مشعلها را برنمیتابد؛ اینها را باید نابود کند، مشعلها را خاموش کند. این درست نقطه‌ی مقابل قرآن است؛ قرآن ما را به یاد و ذکر این‌گونه حوادث امر میکند: وَ اذکُر فِی الکِتابِ مَریَمَ اِذِ انتَبَذَت مِن اَهلِها مَکاناً شَرقیّا؛[1] حادثه‌ی مهمّ [حضرت] مریم نباید فراموش بشود؛ این باید در تاریخ بماند. وَ اذکُر فِی الکِتابِ …

این حرکت رسانه‌ای حرکتی شیطانی و جبههٔ شیطان

… حالا دیگران برای کشورهای دیگر چه کار میکنند، آنها بحثهای دیگری است؛ این مطلبی که من عرض میکنم، هدفی است متوجّه به کشور ما، مردم ما، جمهوری اسلامی ما، باورهای ما، اعتقادات ما. هزاران دستگاه دارند در این زمینه کار میکنند با پولهای گزاف و پشتیبانی‌های گوناگون. خب، این یک حرکت شیطانی است و جبهه‌ی شیطان است.

جنگ بی‌امان اسلام و کفر، حق و باطل و روایت دروغ و حقیقت

مقابل این جبهه‌ی شیطان چیست؟ جبهه‌ی جهاد فی سبیل‌الله؛ جبهه‌ی جهاد فی‌سبیل‌الله. خب شما در هیئتید دیگر؛ از هیئت خودتان سؤال کنید که در این جهاد کجا قرار دارد؟ عرض ما این است. این نکته‌ی دوّمی که عرض کردیم این است: ما از خودمان سؤال کنیم که ما در این جهادی که وجود دارد، در این جنگ بی‌امانی که وجود دارد بین اسلام و کفر، بین حق و باطل، بین روایت دروغ و حقیقت -این جنگی است بین اینها- ما در کجای این جبهه قرار داریم و حضور داریم؟ این را باید مشخّص کنیم برای خودمان و خاطر خودمان را جمع کنیم. کجا ایستاده‌ایم؟ البتّه در تبیین، گسترش آرمانها مورد نظر است؛ آرمانها، اصول، مبانی اصلی، بیّنات انقلاب؛ اینها بیشتر از همه مورد نظر است، منتها مسائل خُرد سیاسی و اجتماعی هم داخل در این جبهه است و …

پیروزی‌های بزرگ جبههٔ عدل و حق با توان و آرایش الهی

… از خاطر ملت ایران بزداید. این لوح درخشان همواره مزیّن به عنوان شهادت و یاد شهیدان خواهد ماند. این ذخیره‌ی تاریخی همواره به نسلهای ما امید و همت و جرأت خواهد بخشید تا گامها به سمت هدفهای والا را محکم و استوار بردارند و از دشمنی شیاطین و خنّاسان عالم نهراسند. جبهه‌ی عدل و حق با این توان و آرایش الهی به پیروزیهای بزرگ دست خواهد یافت ان‌شاءالله.

صف‌آرایی دشمنان حقیقت و دین خدا از آغاز پیدایش دین

… و سخنرانی متفاوت است؛ اینجا شعر هست، تخیّل هست، هنرنمایی هست، فعّالیّت هنری هست، عیبی هم ندارد، امّا جهت و محتوا باید همان جهت و محتوایی باشد که ما انتظار داریم تا در یک سخنرانی خوب، در یک کتاب خوب، در یک فیلم خوب، تجلّی پیدا کند؛ جهت باید همین جهت باشد. دشمنان اسلام تازه به وجود نیامده‌اند؛ دشمنان حقیقت و دین خدا از آغازِ پیدایشِ دین خدا صف‌آرایی داشته‌اند؛ امروز هم همان صف‌آرایی هست: