رفتن به محتوای اصلی

حقوق بشر

نام‌های دیگر: حقوق انسان‌ها، حقوق انسان

مقایسهٔ دیدگاه رهبران
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

اعلامیه‌ها و ادعاهای حقوق بشری، نقض حقوق انسان‌ها و دیدگاه اسلام در این باره.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:سخنرانی در جمع روحانیون درباره جنایات شاه و مدعیان حقوق بشر— ۱۳۵۶/۱۱/۲۹

سیر زمانی

از ۱۳۵۶ تا ۱۳۶۴
۱۳۵۶۱۳۶۴

فقط سال ۱۳۵۶همهٔ سال‌ها

تعریف در کلام رهبر

این وضع دنیای مادی است. این وضعِ این حقوق بشریهای مادی‌اند. این وضع دنیای مادی است که غیر از منافع مادی و غیر از منافع اربابهای خودشان هیچ چیز را ملاحظه نمی‌کنند؛ چون مطلع بر هیچ چیز نیستند. همه را غمض عین[7] می‌کنند؛ تا آنجایی که منفعت خودشان را در خطر می‌بینند؛ [آن وقت‌] فریادشان بلند می‌شود. این خاصیت تربیتهای مادی است. و این نحو حکومتی که الآن هست خاصیت تربیتهای اسلامی است، معنوی است؛ که یک نفر آدم بدون جزا نباید حبس بشود؛ نباید تبعید بشود. نباید و نباید و نباید ... [حقوق‌] انسانی- اسلامی این است که ظلم نباید بشود، مظلوم هم نباید حقش ضایع بشود. نه کسی باید به کسی ظلم بکند و نباید که ظلم به دیگران کرد، نباید غمض عین کرد که حالا دیگر ظلم تمام شد رفت سراغ کارش!
مظلومها را جزو بشر حساب نمی‌کنند. حقوق بشر می‌گویند. حقوق بشر یعنی حقوق ظالمها. حقوق بشر یعنی اینکه حق دارند که تمام نفتهای ما را ببرند و در ازای آن چیزی ندهند، الّا برای خودشان نفع داشته باشد. باید همه این ملتها بیچون و چرا تحت قدرت آنها باشند و نفس نکشند. اینها منطق ظالمهاست که اقلیت هستند. ناچار باید آنها نگران باشند از این امری که در ایران پیدا شده است. بر اینکه همه ظالمها را ما اعلام می‌کنیم که در خطر هستند و از بین خواهند رفت. و مملکتها، مملکتهای مظلومین است. و خدای تبارک و تعالی اراده فرموده است که زمین را به این مستضعفین بدهد، و این مستکبرین را از صحنه تاریخ خارج[3] بکند. و ما ابتداست که قیام کردیم برای این معنا. و تمام ملتهای مظلوم را پشتیبانی می‌کنیم. و تمام ملتهای مظلوم باید ظالمها را از صفحه روزگار بیرون کنند. و از تاریخ بیرون برانند. آن که با ما مخالف است طبقه ظالم است. و طبقه ظالم یک اقلیت ناچیزی است. و آنی که با ما موافق است و اگر مطلب ما را بشنود بسیار خوشحال می‌شود راجع به این لانه جاسوسی، آن عبارت از طبقه مظلوم است. شما ببینید که الآن در ممالکی که دولتهایشان اگر اجازه به ایشان بدهند- الآن هم که اجازه ندادند دولتها- در بسیاری از ممالک، مظلومها موافقت خودشان را با ما اظهار کردند. تظاهرات کردند بر ضد امریکا. تظاهر کردند و ظالمها نمی‌گذارند که آنها تظاهر کنند. پلیس نمی‌گذارد که آنها تظاهر کنند. اگر این سرنیزه برداشته بشود، تمام ممالکی که مظلوم هستند و اکثریت قاطعی که مظلومین هستند، اینها بر وفاق ما هستند. و این لانه جاسوسی در منطق مظلومین این است که باید بسته بشود. و منطق ظالمین این است که باید باشد، این مظلومین‌اند که باید به حقوق خودشان برسند. و این ظالمها هستند که می‌گویند حقی برای مظلومین نیست. این دستگاههایی که برای حقوق بشر درست کردند، تمام دستگاههایی است که برای چپاول بشر است. این دستگاههای شورای امنیت که با طمطراق اسمش را می‌برند- دیشب بعد از اینکه اجازه داد آقای کارتر به اینکه شورای امنیت باشد- می‌گوید که فقط راجع به کسانی [است‌] که گرفتار هستند و گروگان هستند، فقط راجع به اینها. اما راجع به شاه نباید شورای امنیت دخالت بکند. اما راجع به چیزهایی که آنها از ما برده‌اند، مظلومیتی که برای ما واقع شده است و ظلمی که بر ما شده است، اجازه ندارد شورای امنیت دخالت بکند. شورای امنیت را از اول تکلیف آن را معین کرده‌اند که باید راجع به گروگانها تو بحث بکنی و راجع به شاه نباید تو بحث بکنی و راجع به این مظلومیتهایی که بر ما واقع شده و بر ملت ما واقع شده است نباید دخالت بکنی. او می‌داند که اگر دخالت، دخالت صحیح باشد خودش گرفتار خواهد شد. خودش به آن سرنوشتی که شاه پیدا کرده است خواهد گرفتار شد. از این جهت از اول معلوم کرده است که باید این نوکر مآبها بنشینند و فقط گوش به فرمان آقای کارتر بدهند که ایشان اجازه بدهند که فقط راجع به این گروگانها بحث بکنند. ما هرگز همچو بحثی را با آنها نمی‌کنیم. و هرگز یک همچو شورای امنیتی را پذیرفته نداریم و نخواهیم پذیرفت.

اعلامیهٔ حقوق بشر ابزار اغفال و تخدیر توده‌ها و بی‌عمل در مقام عمل

… از دولتهایی است که قضیه حقوق بشر را امضا کرده‌اند. در هر مرکزی از مراکز مسلمین و غیر مسلمینْ یک ماموری نصب کرده‌اند که سلب آزادی از همه آن اشخاصی که در آن محیط هستند کرده‌اند. اینها می‌گویند آزادند بشر! برای تخدیر توده‌ها، که حالا دیگر نمی‌شود تخدیرش کرد. قضیه این چیزهایی که می‌گذرانند، که یکی‌اش هم همین اعلامیه حقوق بشر است، این برای اغفال است نه اینکه یک واقعیتی دارد. یک چیز خیلی خوش نمای با زَرْق و برقی را می‌نویسند، سی ماده می‌نویسند که همه‌اش موادی است که خوب به نفع بشر است، و یکی‌اش را عمل نمی‌کنند! در مقام عمل، یکی‌اش عمل نمی‌شود. این اغفال است؛ افیون است این برای توده‌ها، برای مردم.

حقوق بشر در عمل یعنی منطق قلدری و مسلسل بستن به علما

آن مردِکه[17] هم که با صراحت لهجه گفت که قضیه حقوق بشر- قضیه حقوق بشر- یعنی چه؟ خوب، راست هم می‌گفت این را. راست می‌گوید؛ قضیه حقوق بشر یعنی چه! یعنی منطق قلدرها! مساله، حقوق بشر نیست. منطق قلدرها قلدری است، تفنگ است و مسلسل، مسلسل بستن به علمای دین. این منطق اینهاست: مدرسه فیضیه خراب کردن؛ گرفتن و ندادن. الآن تعطیل است مدرسه فیضیه؛ مع ذلک در عین حالی که مدرسه فیضیه را گرفتند غارت کردند، طلبه‌ها را غارت [کردند]، عمامه‌هایشان را آتش زدند، کتابهایشان را آتش زدند، قرآن را اهانت کردند، در عین حال همین جمعیتْ …

اختناق و رنج بشر به دست امضاکنندگان اعلامیهٔ حقوق بشر

… حقوق بشر را، بر ما مسلط کرده است، بر ایران مسلط کرده است یک آدمی را که خَلَف صالحی است از برای آن پدر. این شاه موجود ما در این مدتی که در راس حکومت بوده است و ایران را به صورت یک‌ مستعمره رسمی برای امریکا در آورده است، چه جنایاتی در این خدمت کرده است. این پدر و پسر به واسطه نصب آنهایی که حقوق بشر را، اعلامیه حقوق بشر را امضا کرده‌اند، آنها این جنایات را بر ماها وارد کرده‌اند. امضاکنندگان اعلامیه حقوق بشر هستند که این بشر را این طور در زحمت [انداخته‌] و این طور اختناق از برای بشر پیش آورده‌اند، که ما بعضی‌اش را مشاهده کردیم و بعضی‌اش را شنیدیم. و با شنیدن که نمی‌شود انسان درست بفهمد. شما حالا می‌شنوید که در زمان رضا خان به ملت چه گذشت؛ اما آنی که خود ملت احساس کرده است و لمس کرده است شما نمی‌توانید این معنا را درست بدانید که اینی که احساس کرده، لمس کرده است؛ و ملت ایران از این آدمها چه دیده. شما …

گماردن مستبدان و تحمیل اختناق بر ایران به دست امضاکنندگان اعلامیهٔ حقوق بشر

… این است. این را کی نصب کرد؟ خود ایشان در کتابشان[3] نوشتند: متفقین وقتی که آمدند- بعدش محو کردند؛ بعد دیدند غلط کردند، محوش کردند- خود ایشان نوشتند که متفقین وقتی که آمدند در ایران صلاح دیدند که ما باشیم، که دودمان ما سلطنت را داشته باشد. لعنت بر این صلاح! این متفقین، این اشخاصی که امضا کردند حقوق بشر را و اعلامیه حقوق بشر را، اینها به جان ما یک همچو اشخاصی را گماشتند و یک همچو اختناقی را. آزاد است بشر اما ایرانش چطور؟! یکی را گماردند، یکی را گذاشتند آنجا؛ قبلًا او[4] را گذاشته بودند، همه آزادیها را سلب کرده بود. این طور اجتماعی که حالا می‌شود آن وقت این طورها نمی‌توانستند، نمی‌کردند، یا باز روشن نشده بودند مردم‌

مصیبت‌های ملت از سران امضاکنندهٔ اعلامیهٔ حقوق بشر

ما از این سران دولت‌ها [چه بگوییم‌] که اعلامیه حقوق بشر را امضا کرده‌اند و آزادی بشر را اعلام کرده‌اند، این همه مصیبت‌های ما از اینهاست. از انگلیس بود، تا آن وقتی که یک قدری دستش کوتاه شد. حالا از شوروی است، و از آن طرف از امریکا. همه گرفتاری ما زیر سر این‌هاست. این‌هاست که مامورند اگر اینها دستشان را، سایه شان را از روی سر اینها بردارند، مردم اینها را پوستشان را می‌کنند. مصونیت دادند به …

گرفتاری ملت از امضاکنندگان اعلامیهٔ حقوق بشر

… این. دولت ایران و شاه ایران یک معجونی است که معلوم نیست چه جور [است‌]: «شتر گاو پلنگ»! یک چیزی است؛ «شیر، گاو، پلنگ». یک بساطی است در ایران. من نمی‌دانم چه قضیه‌ای است این گرفتاریهای ما. البته زیاد گرفتاری داریم، خوب خیلی گرفتاریهاست که نمی‌توانیم بگوییم؛ این گرفتاریهای ماست از دست این تصویب کنندگان و امضاکنندگان اعلامیه حقوق بشر. ماها و امثال ماها و شماها و امثال شماها مرتجع و- عرض می‌کنم که- عقب افتاده و امثال ذلک، و آنها مترقی و مملکتْ یک مملکت مترقی!