همین شعار انرژی هستهای - که مردم ما در هر نقطهی کشور و به هر مناسبتی آن را مطرح میکنند و یک خواست ملی را اینطور در صحنه تجسم و عینیت میبخشند - نشاندهندهی حضور آگاهانهی مردم در صحنه است. حضور مردم در صحنه، معنایش این است که آحاد مردم - پیر و جوان، قشرهای مختلف، مرد و زن در هر نقطهای از کشور - مسائل اساسی کشور را مسائل خودشان بدانند؛ مسائل علمی و پیشرفت علمی و فنی را مسئلهی اساسی خودشان به حساب آورند؛ پایبندی کشور و نظام و مسئولان به ارزشهای اساسی انقلاب را به عنوان یک خواست حقیقی خودشان همهجا مطرح و مطالبه کنند؛ اینها حضور مردم در صحنه است. حضور مردم در صحنه یعنی بیتفاوت نبودن؛ سرنوشت کشور را رها نکردن؛ بیرغبت نبودن نسبت به حوادثی که در کشور میگذرد؛ این معنای حضور در صحنه است.حضور مردم
نامهای دیگر: حضور ملت در صحنه
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
شرکت مردم در صحنههای انقلاب، جنگ، انتخابات و اجتماعات و اثر آن بر سرنوشت کشور.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:اولین نماز جمعه بعد از شروع جنگ تحمیلی— ۱۳۵۹/۰۷/۰۴
سیر زمانی
از ۱۳۵۹ تا ۱۴۰۴۱۳۵۹۱۴۰۴
فقط سال ۱۳۷۲همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
حضور مردمی معنایش این است که ملتها با تن خودشان، با حضور شخصی خودشان در میدانهای مبارزه حاضر شوند و خطرات را تحمل کنند؛ مثل آن چیزی که در ایران اتفاق افتاد. وقتی این شد، هیچ قدرتی در مقابل این نمیتواند بایستد؛ حالا آمریکا و اینها که سهلند. اگر همهی قدرتهای عالم هم دست به یکی شوند، در مقابل ملتی که با همهی وجود وارد میدان شده است، نمیتوانند مقاومت کنند، ایستادگی کنند. البته میزنند، میکُشند، خونریزی میکنند، اما مغلوب میشوند. همان طور که امام در آن سالها فرمودند، خون بر شمشیر فائق خواهد آمد، پیروز خواهد شد. این اتفاق افتاده است. مردم با جسم خودشان، با وجود خودشان وارد میدان شدهاند؛ نماینده نفرستادند، به حرف اکتفاء نکردند؛ آن هم نه در یک کشور، در چندین کشور؛ که زمینهی آن در کشورهای دیگر هم وجود دارد. این یک نکته است که خیلی مهم است. جز دست قدرت الهی، کسی قادر نیست یک چنین وضعی را به وجود بیاورد. زمینهها فراهم میشود، افراد نقش ایفاء میکنند - در اینها شکی نیست - اما این دست قدرت خداوند است که مالک دلهاست؛ که «قلب المرء بین اصبعی الرّحمن». خدای متعال است که دلها را عازم میکند، جازم میکند، ارادهها را بسیج میکند و این اتفاق میافتد. در این حوادث، دست قدرت خداوند محسوس است. چون دست قدرت الهی هست، بنابراین پیروزی هم در آن قطعی است.و امّا آن نکاتی که مورد نظر من است؛ چند نکته را عرض میکنم. مهمترین نکته این است که انتخابات نشاندهندهی حضور مردم در صحنه است. «حضور مردم در صحنه» یعنی چه؟ یعنی نظام جمهوری اسلامی پشتوانهی مردمی دارد. این، در اقتدار نظام جمهوری اسلامی ایران و اقتدار کشور تأثیر بینظیری دارد؛ یعنی هیچ چیزی، هیچ ابزار قدرتی به اندازهی حضور مردم، قدرتافزا برای کشور نیست. بله، ما ابزارهای نظامی، ابزارهای سیاسی، ابزارهای اقتصادی را قدرتافزا و قدرتزا میدانیم برای کشور، امّا هیچ کدام به اندازهی حضور مردم نیست؛ حضور مردم، نظام جمهوری اسلامی را به معنای واقعی کلمه قدرتمند میکند. خب آن کسانی هم که حرفهای سفسطهآمیزی در مورد انتخابات میزنند -میبینید دیگر بعضی از این بیاناتی که متأسّفانه بعضیها ]مطرح[ میکنند در خلال حرفها در روزنامهها و در فضای مجازی- و با سفسطهگوییهای گوناگون دربارهی انتخابات حرف میزنند برای اینکه دلسرد کنند مردم را از حضور در انتخابات، اینها در واقع دنبال تضعیف نظامند و دشمنان خارجی و بیرونی هم که صریحاً با انتخابات درمیافتند، دنبال این هستند که نظام را تضعیف کنند؛ آنها میدانند که اگر چنانچه حضور مردم ضعیف بشود و کشور ضعیف بشود، آن وقت میتوانند کشور را دچار ناامنی کنند، دچار تروریسم کنند، کشور را جولانگاه تروریستها قرار بدهند؛ این در صورتی است که کشور ضعیف بشود، و پشتوانهی حضور مردم در کشور کمرنگ بشود. البتّه این را تصریح نمیکنند، امّا در گوشهکنارِ حرفهایشان این معنا کاملاً شنیده میشود و دیده میشود که دنبال همین هستند؛ میخواهند حضور مردم نباشد تا نظام ضعیف بشود، تا بتوانند در کشور اخلال کنند، تا بتوانند دخالت کنند، تا بتوانند کشور را جولانگاه مزدوران خودشان قرار بدهند؛ این را انسان میبیند.شاهدها (۱۰ پاراگراف)
تأثیر کوبندهٔ اجتماعات و شعارهای مردم بر رژیم غاصب صهیونیستی
خب، علاج چیست؟ البتّه همین کارى که الان انجام میگیرد و ملّتها انجام میدهند، اینها بلاشک مؤثّر است؛ مبادا کسى خیال کند که این اجتماع و شعار دادن در خیابانهاى تهران و اصفهان و تبریز و مشهد و شیراز و بقیّهى شهرها، کماثر است؛ نخیر، هر کدام از اینها یک مشت کوبنده است، یک پتک کوبنده است بر سر رژیم غاصب. و بنده لازم میدانم تشکّر کنم از آحاد این ملّت بزرگ و باعظمت که اینجور موقعشناس هستند و بوقت آنچه را باید انجام بدهند، آن را انجام میدهند. ملّت ما کار عظیمى کردند؛ هم در آن راهپیمایى بیستودوّم بهمن، هم در این حرکت عظیمى که در این جمعهى آخر، ملّت ایران …ایمان و شور و امید مردم، سرچشمهٔ پشتیبانی همگانی از جبهه
… میشود، براى اینکه این گروه مسلّحى را که راه افتادهاند و به جبهه رفتهاند پشتیبانى کنند. آنهایى که هیچ کدام از اینها را نمیتوانند انجام بدهند، مىآیند براى آن قهرمانانى که در وسط صحنه هستند دعا میکنند، براى آنها شعار میدهند و آنها را تقویت روحى میکنند. مگر میشود یک چنین وضعیّتى را برنامهریزى کرد اگر ایمان و شور و شوق نباشد؟ این ایمان مردم بود؛ این شور و شوق مردم بود؛ این امید مردم بود.شرط ناکامی دشمن: حضور ملت در صحنه و راه نیافتن وسوسهگران
… این آدمهاى سادهلوحِ ضعیفالنّفس هم همینها را تکرار میکنند که آقا، پدر ملّت ایران را درمىآورند؛ غلط میکنند! مگر میتوانند پدر ملّت ایران را دربیاورند؟ اینها کسانى هستند که ملّت ایران پدرشان را درآورده. پس بنابراین نمیتوانند؛ ضعف دارند و آنچنان قدرت ندارند. البتّه شرطش این است که ملّت ایران همینجور که بحمدالله تا امروز در صحنه بوده در صحنه باشد؛ شرطش این است که خنّاسها و وسواسها نیفتند بین مردم و دل مردم را خالى کنند و [بگویند] آقا چنین شد، آقا چنان شد، آقا میزنند، آقا میبرند. نه آقا! این حرفها چیست؟ ما که فلان کشور دو سه میلیونىِ فلان گوشهى آفریقا نیستیم که هر غلطى دلشان خواست بتوانند با ما بکنند. [ما] یک ملّت قوى، مستحکم و یک ملّتى در مرکز مدنیّت تاریخى دنیا [هستیم]، و امروز هم در سر یک چهارراه مهمّى از چهارراههاى جهانى [قرار داریم]؛ …حضور رضایتبخش، دشمنشکن و گرهگشای مردم در صحنههای سیاسی و اجتماعی سال گذشته
… این بوده است که مىبینیم در سرتاسر کشور، نشانههاى یک تحرّک و سازندگى و تلاش جدّى مادّى در راه ساختن کشور محسوس است و به چشم میخورد. وقتى که در سال گذشته به مردم و کیفیّت حرکت و عمل آحاد ملّت عزیزمان نظر مىاندازیم، احساس یک رضایت و خشنودى به ما دست میدهد. از اوّل سال که مردم در آزمایش بزرگ انتخابات حاضر شدند و مجلس شوراى اسلامى را براى دورهى چهارم به وجود آوردند و نمایندگانِ خودشان را با صمیمیّت و گرمى و علاقهمندى و جدّیّت به مجلس فرستادند، تا آخر سال و اوقات بهمن و دههى مبارک فجر که در آن راهپیمایى عظیم و باشکوه شرکت کردند، در همهجا نشانههاى حضور قوىّ مردمى را مشاهده کردیم؛ در صحنههاى سیاسى، در صحنههاى اجتماعى، در آنجاهایى که باید به کمک دولت مىشتافتند، در آنجایى که باید به کمک برادران مسلمان خودشان که دچار محنت و بلا هستند مىشتافتند، در قضایاى مربوط به بوسنى،[2] در حوادث اخیر داخل کشور و سیل عظیم و ویرانگرى که جارى شد،[3] در همهجا انصافاً این حضور مردم یک حضور رضایتبخش و دشمنشکن و گرهگشا بود.بیهمتایی نظام اسلامی در بسیج عظیم ملت در مراسم ملی و اعتقادی
… آن میدان آزادى، آن شهرهاى مختلف، شهرهاى کوچک، شهرهاى بزرگ، شهرهایى که دشمن میخواهد وانمود کند که اینها با نظام مسئله دارند، یکى پس از دیگرى چهرهى باصلابت مردم این شهرها نشان داده شد. خودشان دیدند، دیگران هم دیدند که ملّت ایران یکپارچه قیام کرد و حرکت کرد. و من به شما عرض کنم، امروز در دنیا یک دولت وجود ندارد چه دولتهاى بزرگى مثل آمریکا و مانند آنها، چه دولتهاى کوچک که بتواند در یک مراسم ملّى و اعتقادى، اینچنین بسیج عظیمى از ملّت خودش بکند، جز نظام جمهورى اسلامى و بس.پرسش از علت بیسابقه بودن حضور همگانی و مستمر مردم در تاریخ
آن وقت اینجا یک نکتهاى وجود دارد و آن، این است که ملّت ایران، جمعیّت مردم و تودهى مردم همیشه بوده است؛ چرا در ادوار دیگر تاریخ اتّفاق نیفتاد که در مقابل حوادث عظیم اجتماعى، اینجور مردم یکسره بریزند و با حضور خود یک معضل عظیم اجتماعى را حل کنند؟ البتّه نمیگوییم در گذشته هیچ وقت اتّفاق نیفتاده است؛ چرا، آن وقتى که یک حادثهى مهلکى درِ خانهى مردم آمده باشد، غالباً مردم، یعنى ملّت ما و مردم ایران وقتى بفهمند که این تکلیف دینى است که البتّه این تکلیف دینى را هم باید رهبران دینى و علماى دین به آنها گفته باشند مردم راه مىافتند و دفاع میکنند؛ ما قضایاى متعدّدى را از این قبیل در تاریخ گذشته، چه در قضایاى مشروطه، چه قبل از آن، چه بعد از آن و چه در جنگها داشتیم، امّا یک حضور همگانى از همهجاى کشور، با این استقامت، با این روشنبینى، آن هم به مدّت چند سال، چرا چنین چیزى در گذشته دیده نشده بود؟ در همهى جنگهایى که در طول این یکى دو قرن گذشته شاید از دویست سال پیش به این طرف ایران با همسایههاى خود و دیگران داشته است، در همهى این جنگها ایران شکست خورده است مگر در همین جنگ تحمیلى هشتساله که از همهى جنگهایى که ملّت ایران در این دویست سال با آنها …تأثیر سیاسی شور و علاقهٔ مردم به مسئولان
… ما، ناراضیاند. همینهایی که ما در سیاستمان، در جنگمان و در سازندگی اقتصادیمان رویشان حساب میکنیم. البته روزنامههای دنیا، از سفر تبریز و استقبالِ مردم، چیزی نخواهند گفت. توطئهی سکوت، بالاخره معنایی دارد! در دنیا، نسبت به کارهای ما، توطئهی سکوت است. اما بدانید: بزرگترین طرّاحانِ سیاسیِ عالم، وقتی خبرش به آنها برسد، همین دو سه روزِ گذشتهی تبریز را زیر نظر میگیرند و روی این حساب میکنند. از لحاظ سیاسی، این شور و شوق مردم، این علاقهمندی مردم، این اظهار عشقشان به مسؤولین، دارای تأثیر است. همین مردمی که حضورشان در این صحنه، یا در راهپیمایی فلان مناسبت، برای ما تعیین کننده است، وقتی به ادارهی ما مراجعه میکنند، احیاناً ممکن است ناراحت باشند، ناراضی باشند، کارشان درست انجام نگیرد، به حرف آنها گوش داده نشود، شکایتشان جدّی گرفته نشود و با شکوهی …مشارکت در انتخابات نشانهٔ علاقهٔ مردم به انقلاب و پاسخ به استکبار
… رأى هم به بسیارى از آنها نمیرسد، به آنهایى هم که میرسد توقّف نمیکند، [تنها] نیم ساعت، یک ساعت در یک دِه [میماند]؛ همهى اینها موجب میشود که آراء کم بشود. در عین حال، از جمعیّتى که شایستگى رأى دارند، هفده میلیون [نفر] که یک درصد بالایى هم هست رأى میدهند؛ این اقبال مردم است، این علاقهى مردم به انقلاب است، این حضور مردم در صحنه است؛ و این است که تودهنى به تبلیغات استکبار به حساب مىآید. و بعد هم انتخاب آنچنان چهرهاى و شخصیّتى.حضور مردمی هنر بزرگ انقلاب اسلامی و بیسابقه در تاریخ کشور
… در عملکرد او، در توانایىهاى او، در حیثیّت جهانى او، در قدرت فعّالیّت او در داخل چقدر اثر میگذارد و ببینید حضور شما چقدر تعیینکننده است؛ آن کسى را که تشخیص میدهید، او را به بالاترین مقام اجرائى کشور و در رأس قوّهى مجریّهى کشور نصب میکنید و انتخاب میکنید. این همان حضور مردمى است که هنر بزرگ انقلاب اسلامى بوده است و در این کشور تا قبل از انقلاب اسلامى، در طول تاریخ و در طول قرنها سابقه نداشته است. این یک راه.اهمیت حضور مردم در انتخابات در فصلی حساس
و بعد از آن هم مسئلهى انتخابات است،[13] که انشاءالله دربارهى انتخابات در زمان مناسب خودش عرایضى عرض خواهم کرد. اجمالاً همهى نمایندگان ــ برادران و خواهران ــ انشاءالله خود را موظّف بدانند به اینکه مردم را آگاه کنند از اهمّیّت این انتخابات، که این انتخابات در فصل بسیار حسّاسى است، در فصل بسیار مهمّى است، و حضور مردم در آن براى این کشور بسیار مهم است؛ این را بایستى در سفرهایى که میکنید به حوزهى انتخابیّه، در حرفهایى که با مردم میزنید، چیزهایى اگر مینویسید یا نطقهایى که میفرمایید، براى مردم بیان بکنید.