رفتن به محتوای اصلی

حضور مردم

نام‌های دیگر: حضور ملت در صحنه

مقایسهٔ دیدگاه رهبران
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

شرکت مردم در صحنه‌های انقلاب، جنگ، انتخابات و اجتماعات و اثر آن بر سرنوشت کشور.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:اولین نماز جمعه‌ بعد از شروع جنگ تحمیلی— ۱۳۵۹/۰۷/۰۴

سیر زمانی

از ۱۳۵۹ تا ۱۴۰۴
۱۳۵۹۱۴۰۴

فقط سال ۱۳۶۵همهٔ سال‌ها

تعریف در کلام رهبر

همین شعار انرژی هسته‌ای - که مردم ما در هر نقطه‌ی کشور و به هر مناسبتی آن را مطرح میکنند و یک خواست ملی را اینطور در صحنه تجسم و عینیت میبخشند - نشان‌دهنده‌ی حضور آگاهانه‌ی مردم در صحنه است. حضور مردم در صحنه، معنایش این است که آحاد مردم - پیر و جوان، قشرهای مختلف، مرد و زن در هر نقطه‌ای از کشور - مسائل اساسی کشور را مسائل خودشان بدانند؛ مسائل علمی و پیشرفت علمی و فنی را مسئله‌ی اساسی خودشان به حساب آورند؛ پایبندی کشور و نظام و مسئولان به ارزشهای اساسی انقلاب را به عنوان یک خواست حقیقی خودشان همه‌جا مطرح و مطالبه کنند؛ اینها حضور مردم در صحنه است. حضور مردم در صحنه یعنی بیتفاوت نبودن؛ سرنوشت کشور را رها نکردن؛ بیرغبت نبودن نسبت به حوادثی که در کشور میگذرد؛ این معنای حضور در صحنه است.
حضور مردمی معنایش این است که ملتها با تن خودشان، با حضور شخصی خودشان در میدانهای مبارزه حاضر شوند و خطرات را تحمل کنند؛ مثل آن چیزی که در ایران اتفاق افتاد. وقتی این شد، هیچ قدرتی در مقابل این نمیتواند بایستد؛ حالا آمریکا و اینها که سهلند. اگر همه‌ی قدرتهای عالم هم دست به یکی شوند، در مقابل ملتی که با همه‌ی وجود وارد میدان شده است، نمیتوانند مقاومت کنند، ایستادگی کنند. البته میزنند، میکُشند، خونریزی میکنند، اما مغلوب میشوند. همان طور که امام در آن سالها فرمودند، خون بر شمشیر فائق خواهد آمد، پیروز خواهد شد. این اتفاق افتاده است. مردم با جسم خودشان، با وجود خودشان وارد میدان شده‌اند؛ نماینده نفرستادند، به حرف اکتفاء نکردند؛ آن هم نه در یک کشور، در چندین کشور؛ که زمینه‌ی آن در کشورهای دیگر هم وجود دارد. این یک نکته است که خیلی مهم است. جز دست قدرت الهی، کسی قادر نیست یک چنین وضعی را به وجود بیاورد. زمینه‌ها فراهم میشود، افراد نقش ایفاء میکنند - در اینها شکی نیست - اما این دست قدرت خداوند است که مالک دلهاست؛ که «قلب المرء بین اصبعی الرّحمن». خدای متعال است که دلها را عازم میکند، جازم میکند، اراده‌ها را بسیج میکند و این اتفاق میافتد. در این حوادث، دست قدرت خداوند محسوس است. چون دست قدرت الهی هست، بنابراین پیروزی هم در آن قطعی است.
و امّا آن نکاتی که مورد نظر من است؛ چند نکته را عرض میکنم. مهم‌ترین نکته این است که انتخابات نشان‌دهنده‌ی حضور مردم در صحنه است. «حضور مردم در صحنه» یعنی چه؟ یعنی نظام جمهوری اسلامی پشتوانه‌ی مردمی دارد. این، در اقتدار نظام جمهوری اسلامی ایران و اقتدار کشور تأثیر بی‌نظیری دارد؛ یعنی هیچ چیزی، هیچ ابزار قدرتی به اندازه‌ی حضور مردم، قدرت‌افزا برای کشور نیست. بله، ما ابزارهای نظامی، ابزار‌های سیاسی، ابزارهای اقتصادی را قدرت‌افزا و قدرت‌زا میدانیم برای کشور، امّا هیچ کدام به اندازه‌ی حضور مردم نیست؛ حضور مردم، نظام جمهوری اسلامی را به معنای واقعی کلمه قدرتمند میکند. خب آن کسانی هم که حرفهای سفسطه‌آمیزی در مورد انتخابات میزنند -می‌بینید دیگر بعضی از این بیاناتی که متأسّفانه بعضی‌ها ]مطرح[ میکنند در خلال حرفها در روزنامه‌ها و در فضای مجازی- و با سفسطه‌گویی‌های گوناگون درباره‌ی انتخابات حرف میزنند برای اینکه دلسرد کنند مردم را از حضور در انتخابات، اینها در واقع دنبال تضعیف نظامند و دشمنان خارجی و بیرونی هم که صریحاً با انتخابات درمی‌افتند، دنبال این هستند که نظام را تضعیف کنند؛ آنها میدانند که اگر چنانچه حضور مردم ضعیف بشود و کشور ضعیف بشود، آن وقت میتوانند کشور را دچار ناامنی کنند، دچار تروریسم کنند، کشور را جولانگاه تروریست‌ها قرار بدهند؛ این در صورتی است که کشور ضعیف بشود، و پشتوانه‌ی حضور مردم در کشور کم‌رنگ بشود. البتّه این را تصریح نمیکنند، امّا در گوشه‌کنارِ حرفهایشان این معنا کاملاً شنیده میشود و دیده میشود که دنبال همین هستند؛ میخواهند حضور مردم نباشد تا نظام ضعیف بشود، تا بتوانند در کشور اخلال کنند، تا بتوانند دخالت کنند، تا بتوانند کشور را جولانگاه مزدوران خودشان قرار بدهند؛ این را انسان میبیند.

بسیج خودجوش قشرهای مردم از نخستین ساعات تهاجم دشمن

… اعلام بکنیم و هر سال آن روز بنشینیم و زانوى غم به بغل بگیریم و اشک بریزیم که چرا در فلان سال یک چنین حمله‌‌‌اى به ما شد؛ ما هم در مقابل آن شکست خوردیم. امّا همه‌‌‌ى دنیا میدانند که شروع حمله به ما، یک روى دیگرش شروع یک مقاومت مردانه و دلیرانه و تاریخى بود. از ساعت اوّل، مردم ما بسیج شدند؛ حتّى زنهایى که در خانه‌‌‌ها نشسته بودند، احساس مسئولیّت کردند. قشرهاى گوناگون مردم ما منتظر نماندند که به آنها تکلیفى بشود و بر اساس دستور و فرمان وارد میدان بشوند. از لحظه‌‌‌ى اوّلى که تهاجم نیروهاى دشمن شروع شد، مردم در خیابانها حضور پیدا کردند و هنوز نیم ساعت نگذشته بود یا شاید بیش از چند دقیقه‌‌‌اى از تهاجم هواپیماهاى مهاجم عراقى به فرودگاه تهران نگذشته بود که من از همان منطقه عبور میکردم، مردم جمع شده بودند اطراف نرده‌‌‌هایى که مشرف به فرودگاه بود و شعار میدادند و فریاد میکشیدند که به ما اجازه بدهید ما برویم دفاع کنیم یا برویم از این مناطق حفاظت کنیم. این روحیه‌‌‌ى مردم بود. در طول این شش سال هم یک روز اتّفاق نیفتاد که مردم در دفاع و در مبارزه سست بشوند و هر روزى که گذشته، حضور مردم قوى‌‌‌تر و دفاع آنها مصمّمانه‌‌‌تر و حرکت آنها شجاعانه‌‌‌تر بوده. شش سال ما یک حرکت تکاملى در سمت دفاع مقدّس داشتیم؛ پس شش …

حرکت مشتاقانهٔ مردم از همهٔ نقاط کشور به سوی جبهه‌ها

… این مبارزه و جنگ مردّد بشود؟ طبیعى است که نمیتواند یک چنین امیدى منطقى و معقول باشد. در عین حال این اشتباه را باز هم تکرار میکنند. مردم ما حقیقت جنگ را فهمیده‌‌‌‌اند، ماهیّت این تجاوز و حمله را درست تشخیص داده‌‌‌‌اند، تکلیف اسلامى خودشان را هم فهمیده‌‌‌‌اند. شما ببینید از نقاط مختلف کشور، از شهرها، از روستاها، از قشرهاى مختلف با چه شوق و ذوقى مردم به سمت جبهه‌‌‌ها حرکت میکنند، براى اینکه بتوانند کار جنگ را یکسره کنند و یقیناً با این توان و نیرو این کار را هم خواهند کرد. آن وقت در یک چنین هنگامه‌‌‌ى عظیم غیرت و شجاعت و مردانگىِ ناشى از ایمان، دستگاه‌‌‌هاى استکبارى باز مرتّب تبلیغات میکنند، حرف میزنند، در داخل شب‌‌‌نامه منتشر میکنند، در خارج رادیوها را مى‌‌‌بینند، بعضى از چهره‌‌‌هاى سیاسى را مى‌‌‌بینند که بیایید کارى کنید که …

برتری ملت در جنگ برخاسته از حضور در جبهه‌ها و ایمان و شجاعت، و لزوم ادامهٔ آن تا پیروزی

… ایمان، جبهه‌‌‌ى نور، جبهه‌‌‌ى قوّت و قدرت حقیقى و مادّى و معنوى با هم، جبهه‌‌‌ى آگاهى و جبهه‌‌‌ى امید مى‌‌‌بینیم و جبهه‌‌‌ى مقابل را جبهه‌‌‌ى ظلمات، جبهه‌‌‌ى نومیدى، جبهه‌‌‌ى ضعف، جبهه‌‌‌ى وابستگى، جبهه‌‌‌ى عدم اعتقاد به کارى که دارند میکنند و ناآگاهى. این قدرت را، این عظمت را، این تثبیت را، این دست بالاتر و برتر را ما از این حضورمان در جبهه‌‌‌ها، از این ایمانمان، از این تحرّک شجاعانه‌‌‌مان، از نهراسیدنمان، از همه شرکت کردنمان داریم. این تجربه و این درس را باید تا لحظه‌‌‌ى پیروزى نهایى ادامه بدهیم.